บทที่ 0019

ดวงตาของซูหวั่นร้อนเผ่าขึ้นมา“ท่านพ่อ ท่านพ่อคิดว่าตัวเองขาพิการแล้วจะทำงานหาเลี้ยงพวกเราและท่านแม่ไม่ได้ใช่ไหมคะ？”

คงไม่ต้องคิด ซูเหลียนเฉิงจะต้องคิดแบบนี้อย่างแน่นอน

ในยุคสมัยนี้ เมื่อขาพิการและไม่รู้หนังสือก็เท่ากันเป็นคนไร้ค่าไปแล้ว และหากขาดแคลนแรงงานภายในบ้านไปก็เท่ากับว่าได้สูญเสียชีวิตไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าซูเหลียนเฉิงไม่พูดอะไร ซูหวั่นก็พูดเกลี้ยกล่อมต่อไปอีกว่า“หากท่านย่าต้องการแยกครอบครัว แต่ท่านพ่อยังคงดึงดันที่จะไม่แยกอยู่แบบนั้น มันก็รนแต่ทำให้พวกเราและท่านแม่ยิ่งจะอยู่ยากขึ้นนะครับ!”

ซูเหลียนเฉิงจ้องมองลูกสาวด้วยขอบตาที่แดงก่ำ

เขาไม่รู้จริงๆว่าจะต้องทำอย่างไรดี ตัวเขาไม่เอาไหนเลยสักอย่าง ลูกชายก็เป็นเด็กหัวช้าอีก ลูกสาวก็ผอมบาง ไม่มีใครที่จะสามารถพึ่งพาได้เลย

ปัก!

เขายกมือขึ้นและทุบไปที่เสื่อหญ้าด้วยความคับแค้นใจ และโทษที่ตัวเองไม่เอาไหน“อาหวั่น เพราะพ่อไม่เอาไหนเอง!”

“ท่านพ่อ ข้าขอสัญญาว่า ขอแค่ท่านพ่อตกลงที่จะแยกครอบครัวออกมา ข้าจะดูแลท่านแม่และน้องๆให้ดี โดยที่ขาของท่านพ่อก็จะต้องรักษาจนหายได้เช่นกัน ข้าเชื่อว่าเทพเจ้าจะไม่โกหกข้า”

ซูเหลียนเฉิงตกตะลึงขึ้นมาเล็กน้อย

และก็พยักหน้าอีกครั้ง“ได้ พ่อตกลงที่จะแยกครอบครัว พวกเรากลับไปกันเถอะ!”

เมื่อออกจากถ้ำจนมาถึงบ้านสกุลซูก็เป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว เนื่องจากต้องดูแลซูเหลียนเฉิงตลอดการเดินทาง ซูหวั่นจึงขับเกวียนได้ช้าเอาเสียมากๆ

และก็เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ ทันทีที่พวกเขาเดินเข้าประตูไป ยังไม่ทันได้ดื่มน้ำหรือพูดคุยกับนางหลี่เลยสักคำ ก็พบว่านางหวางได้เดินโยกย้ายส่ายสะโพกและมาตะโกนปาวๆอยู่ที่ประตูบ้านฝั่งตะวันออกแล้ว

นางหวางชะโงกหน้าเข้าไปมองภายในห้องอย่างลับๆล่อๆ“พี่รองพี่สะใภ้ ท่านแม่ให้มาตามพวกพี่ขึ้นไปบ้านใหญ่ รีบไปเถอะ อย่าให้ท่านรอนานเลยนะ!”

ซูเหลียนเฉิงรู้สึกสั่นสะท้านอยู่ในใจ

ย่อมเข้าใจดีว่าเวลานี้ได้เรียกพวกเขาไปพบด้วยสาเหตุอะไร ซึ่งนางหลี่ก็ไม่ได้โง่ นางก็รู้ความหมายของเรื่องนี้ดี ดังนั้นนางจึงจูงมือเด็กทั้งสองคนให้เดินออกไปข้างนอก

“น้องสาม ให้พี่สามกับพี่ใหญ่มาแบกเขาสักหน่อย ตอนนี้พี่เฉิงยังเดินไม่ได้นะ”

นางหวางตอบรับว่าพวกเขากำลังมา แต่ในใจกลับรู้สึกกระแนะกระแหนขึ้นมา“ไม่ใช่เพราะเดินไม่ได้ แต่พิการแล้วเสียต่างหาก มีชีวิตรอดกลับมาได้ก็ถือว่าเป็นบุญแค่ไหนแล้ว จุ๊จุ๊!”