บทที่ 0026

ซึ่งกว่าจะเติบโตขึ้นมาได้ ขออย่าให้เป็นอะไรไปเลย

ฝูงชนที่เข้ามาห้อมล้อมเพื่อดูเหตุการณ์เริ่มซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆนานา และต่างก็บอกว่าป้าฟางไม่ควรจะเชื่อในคำพูดของซูหวั่น

ก็แค่สะอึกเอง ดื่มน้ำเยอะๆก็พอแล้ว

“โว้ว!”

เพียงครู่เดียว เสียงร้องไห้ของโก่วต้านก็ดังขึ้นมา พร้อมกับอ้วกเอาแกนผลไม้ป่าออกมาบนพื้น

โดยที่ใบหน้าก็กลับมาเป็นปกติแล้ว

เมื่อเห็นว่าเขากลับมาเป็นปกติ ป้าฟางจึงอุ้มเขาขึ้นมาด้วยมือเท้าที่อ่อนแรง“เด็กบ้าคนนี้ รีบกินอะไรขนาดนั้น ฮือฮือ โชคดีที่เจ้าไม่เป็นอะไร ไม่งั้นแล้วเจ้าจะให้แม่ทำยังไง!”

เพราะไม่กี่ปีที่ผ่านมา คนในหมู่บ้านซีสุ่ยก็มีคนสำลักตายด้วยเช่นกัน

แม้จะดื่มน้ำไปมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์

หมอมาแล้วก็บอกว่าไม่มีหนทางที่จะช่วยได้ แล้วเด็กคนนั้นก็สำลักจนขาดใจตายไป

เมื่อนึกถึงเด็กคนนั้น ป้าฟางก็รู้สึกราวกับเลือดจะไหลย้อนกลับ นางทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว หากไม่ได้ซูหวั่นมาสอนวิธีการให้กับนาง เกรงว่าโก่วต้านก็คง......

ป้าฟางตบหน้าผากของตัวเอง และรีบคุกเข่าไหว้ซูหวั่นในทันที“อาหวั่น วันนี้ป้าขอบใจเจ้ามาก หากไม่ได้เจ้ามาสอนวิธีการแบบนี้ เกรงว่าโก่วต้านก็คงจะไม่อยู่แล้ว ขอบใจนะ ขอบใจ!”

ซูหวั่นรีบหลบเลี่ยงการไหว้ของป้าฟาง แล้วประคองนางให้ลุกขึ้นมา“ป้าฟางคะ ป้าเป็นคนที่ช่วยโก่วต้านเอาไว้นะ ข้าแค่บอกวิธีการให้ป้าก็เท่านั้นเอง ป้าลุกขึ้นมาเถอะค่ะ นี่ป้าจะให้ข้าอายุสั้นหรือไง？”

ป้าฟางร้องไห้ฟูมฟายน้ำตานองหน้า ไม่เหมือนการเสแสร้งเลยแม้แต่น้อย “โก่วต้านยังไม่รีบมาขอบคุณพี่หวั่นของเจ้าอีก”

ใบหน้าของโก่วต้านแดงระเรื่อ

เกือบสำลักตายเพราะกินผลไม้ป่า ในหมู่บ้านซีสุ่ยก็คงจะมีเขาเป็นคนแรกแล้ว!

จากนั้นเขาก็จับผมและเดินเข้ามาหาซูหวั่นอย่างเคอะเขิน ใบหน้าเล็กๆไร้เดียงสาเป็นอย่างมาก“ขอบคุณครับพี่หวั่น”

ซูลิ่วหลางกระตุกชายเสื้อของซูหวั่น แล้วตะคอกเสียงดังใส่โก่วต้านไปว่า“พี่หวั่นเป็นพี่สาวของข้าเท่านั้น ไม่ใช่ของเจ้า เชอะ——”

“ฮ่าฮ่า!”

กลุ่มคนที่มามุงดูต่างก็หัวเราะชอบใจกับคำพูดของซูลิ่วหลาง แต่ดูเหมือนซูลิ่วหลางจะไม่ค่อยเข้าใจ และไม่รู้ว่าพวกเขากำลังหัวเราะอะไรกันอยู่