บทที่ 0042

จากนั้นเลือดก็ไหลซึมออกมาจากหน้าผากอย่างต่อเนื่อง

นางย่อตัวลง แต่ยังพูดต่อไปว่า“ท่านแม่ อาหวั่นไม่ผิดนะคะ นางเป็นเด็กที่ดีคนหนึ่ง”

เมื่อได้ยินดังนั้น แม่เฒ่าเซี่ยงก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ นางลุกขึ้นมาจากเตียงอิฐไฟ และยกเท้าเตะไปที่ท้องของนางหลี่อย่างเต็มแรง

กำลังตั้งท้องอยู่ไม่ใช่รึ?

นางก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า นางหลี่จะรักษาลูกคนนี้ไว้ตลอดรอดฝั่งจนกว่าจะคลอดได้หรือเปล่า!

โชคดีที่นางหลี่หูตาว่องไว นางกุมท้องและเอี้ยวตัวเพื่อหลบหลีก แต่เท้าของแม่เฒ่าเซี่ยงก็ได้เตะไปที่หลังของนางอย่างเต็มแรงเช่นกัน

นางรู้สึกเจ็บหลังจนร้อนเผ่า เนื้อตัวราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆเสียให้ได้

เมื่อเห็นว่าไม่ได้เตะไปที่ท้องของนางหลี่ แม่เฒ่าเซี่ยงก็คิดที่จะเข้ามาอีกครั้ง โดยที่นางจางและนางหวางก็แค่คอยยืนดูความตื่นเต้นอยู่ข้างๆเท่านั้น

ไม่มีความคิดที่จะเข้ามาห้ามปรามแต่อย่างใด

ตึ้ง!

ซูหวั่นกระแทกประตูอย่างแรง และกระโจนเข้าไปหาแม่เฒ่าเซี่ยง แล้วยกมือผลักนางออกไป พร้อมกับร้องไห้คร่ำครวญว่า“ท่านย่า ต่อให้ท่านย่าจะไม่ชอบบ้านเราสักแค่ไหน แต่ก็ไม่น่าจะโหดร้ายกับเด็กในท้องของท่านแม่ขนาดนี้!”

“ท่านแม่กำลังท้องน้องชายอยู่นะ ท่านย่ากลับทำได้ลงคอ ฮือ——”

แม่เฒ่าเซี่ยงตกตะลึงกับการร้องไห้ของซูหวั่น

เห็นได้ชัดว่าตัวนางยังไม่ได้ทำอะไรกับนางหลี่สักหน่อย ทำไมนังสารเลวนี่ถึงใส่ร้ายป้ายสีนางขนาดนี้ด้วย

ซูหวั่นบุ้ยปาก พร้อมกับแผดเสียงร้องไห้ออกมาเต็มที่ แถมยังจงใจทำให้มันดังขึ้นอีก

ไม่นานหลังจากนั้น พ่อเฒ่าซูที่กำลังปรึกษาหารือกับซูฉางฝูอยู่นั้นก็ได้ยินเสียง และรีบเดินตรงมาที่นี่

ห้องที่พวกเขาปรึกษาหารือกันนั้นอยู่ไม่ไกลจากห้องพักของแม่เฒ่าเซี่ยง เมื่อซูหวั่นได้ร้องไห้แบบนี้ขึ้นมา เสียงนั้นก็จะชัดเจนเป็นอย่างมาก

เมื่อพ่อเฒ่าซูได้เห็นห้องที่กระจัดกระจาย แถมนางหลี่ก็มีเลือดไหลที่ศีรษะอีก