บทที่ 0046

พ่อเฒ่าซูสูบบุหรี่ และบอกให้ซูหวั่นไปทำงานของตัวเองเถอะ

และซูหวั่นก็ไม่ได้อยู่นานเช่นกัน

จากนั้นนางก็กลับบ้านเพื่อรายงานอาการป่วยของพ่อเฒ่าซูกับนางหลี่และซูเหลียนเฉิงโดยตรง จากนั้นไม่นาน ซูชิงก็ได้พาคนอื่นๆมาทำงานที่บ้านแล้ว

จากนั้นไม่นาน ถังเสี่ยวจิ่วก็ได้นำกลุ่มองครักษ์มาปรากฏตัวที่หน้าประตูใหญ่ของบ้านตระกูลซู

ซูหวั่นเปิดประตู ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า“บ้านของข้าเล็กนิดเดียว บรรจุคนไม่ได้ขนาดนี้หรอก เสี่ยวเฮยต้าน เจ้าเข้ามาคนเดียวก็พอแล้ว ที่เหลือให้พวกเขารออยู่ด้านนอกก็แล้วกันนะ”

ในขณะที่พ่อบ้านกำลังจะพูดคัดค้าน ถังเสี่ยวจิ่วก็ชำเลืองสายตาเกรี้ยวกราดกลับไป

และนิสัยที่เอาแต่ใจก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“ส่งส่วนผสมของยามาให้ข้า ข้าจะถือเข้าไปเอง!”

นางหลี่คิดไม่ถึงว่าจะมีแขกมา เมื่อดูการแต่งตัวของถังเสี่ยวจิ่วแล้วก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูก นางจึงยืนอยู่ที่ประตูบ้านอย่างประหม่าและไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรออกมา

ซูหวั่นขอให้เสี่ยวเฮยต้านไปรออยู่ที่ห้องข้างๆ

จากนั้นนางก็กำชับกับนางหลี่ว่าอย่าให้ใครเข้ามาในห้อง โดยให้ซูลิ่วหลางเดินตามเข้าไปแค่คนเดียวเท่านั้น

ซูลิ่วหลางกลอกตาที่สดใส และดูเหมือนว่าเขาจะประหลาดใจที่ทำไมถังเสี่ยวจิ่วถึงดำได้ขนาดนี้เช่นกัน

ถังเสี่ยวจิ่วโกรธจัดจนควันออกหู

หากไม่ใช่เพราะซูหวั่นได้อยู่ที่นี่ เขาก็คงจะฟันซูลิ่วหลางจนตายไปแล้ว นี่กล้าจ้องเขาแบบนี้เลยเหรอ รนหาที่ตายจริงๆ!

“ลิ่วหลาง เขาโดนวางยาพิษน่ะ ป่วยเหมือนกับเจ้า เขาจึงดำได้ขนาดนี้ไง” ซูหวั่นอธิบาย

ซูลิ่วหลางดูเหมือนจะเข้าใจ และก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ประหม่าออกมาว่า“ท่านพี่ งั้นเขาสามารถหายได้หรือเปล่า? ”

“พี่กำลังรักษาเขาอยู่น่ะ”

จากนั้นถังเสี่ยวจิ่วก็ได้เข้าใจแล้วว่า ที่แท้ซูลิ่วหลางก็ปัญญาอ่อนนี่เอง ดวงตาของเขามีความเห็นใจแวบเข้ามา เด็กคนนี้น่าอนาถกว่าเขาอีกหรือนี่

อย่างน้อยเขาก็แค่ดำไปนิดหน่อย แต่เด็กคนนี้กลับต้องปัญญาอ่อนไปทั้งชีวิตเลยนะ

เฮ้อ

คนที่อยู่บนโลกเดียวกันแท้ๆ!

“ว้าว!”