บทที่ 0056

ใบหน้าของป้าหวังมืดมนยิ่งกว่าเดิม

นางจัดระเบียบเสื้อผ้า แล้วพูดว่า“นี่ป้า การที่ข้ายืนอยู่ที่นี่โดยไม่จากไปไหนก็เพราะเห็นแก่อาหวั่น ส่วนคนในบ้านของพวกเจ้า ข้าขี้เกียจที่จะสนทนาด้วยอยู่แล้ว ต่ำทรามด้วยกันทั้งนั้น”

ซูหวั่นพยักหน้าเป็นการขอบคุณป้าหวัง และมองมายังแม่เฒ่าเซี่ยงอีกครั้ง“ท่านย่า น้าสามรับปากข้าแต่ตัวเองกลับทำไม่ได้ แล้วจะโทษข้าได้ยังไงกัน?”

“ฮึ!”

เห็นได้ชัดว่าแม่เฒ่าเซี่ยงรับรู้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างดี และยิ่งเป็นการบอกเป็นนัยให้นางหวางมาด้วยซ้ำ

ไม่เช่นนั้น นางหวางก็คงไม่กล้ามาอาละวาดแบบนี้

นางตะคอกอย่างเกรี้ยวกราดว่า“อาหวั่น เจ้าเห็นเงินจนเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?”

ก็จริงอยู่นะ นางเห็นเงินจนเป็นบ้าไปแล้ว เพราะเงินสามารถใช้ให้ผีโม่แป้งก็ยังได้ เหตุผลนี้ใครบ้างที่ไม่เข้าใจ

“สิ่งที่ควรเป็นของข้าก็ต้องเป็นของข้า ท่านย่า หากน้าสามไม่ยอมรับหนี้ครั้งนี้ งั้นก็เชิญพี่ใหญ่ออกมาเถอะ นางจะต้องเป็นคนที่มีเหตุผลอย่างแน่นอน ไม่งั้นก็คง...”

“ ซูหวั่น!”

เมื่อแม่เฒ่าเซี่ยงเห็นว่าซูหวั่นได้พูดถึงซูฝูขึ้นมาอีกครั้ง นางก็ลากเสียงสูงด้วยดวงตาที่แดงก่ำ“หวางอวิ๋น เขียน เขียนใบแจ้งหนี้เดี๋ยวนี้!”

“ท่านย่า ในเมื่อท่านย่ามาแล้ว ข้าอยากจะได้เงินอัด ไม่ต้องเขียนใบแจ้งหนี้หรอกนะ”

ใบหน้าของแม่เฒ่าเซี่ยงสั่นเทา

นางหายใจหอบถี่ๆ กลอกตาขึ้นบน แทบจะเป็นลม

นางรักเงินยิ่งกว่าชีวิต แล้วนางจะยอมควักเงินห้าตำลึงออกมาได้อย่างไร?

เมื่อเห็นว่าแม่เฒ่าเซี่ยงเป็นแบบนี้ ซูหวั่นก็ได้มีการป้องกันเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว“พี่ใหญ่ พี่มาแล้วเหรอ รีบมาจัดการกับเงินนี้หน่อยสิคะ”

เส้นประสาทในสมองของแม่เฒ่าเซี่ยงตึงเครียด

นางตกตะลึงตาคว้าง จากนั้นก็หยิบเงินห้าตำลึงออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้กับซูหวั่น“รับไปสิ! หวางอวิ๋น กลับไปกับข้า อับอายขายหน้าจริงๆ!”

หลังจากที่ได้รับเงินห้าตำลึงมา

ซูหวั่นเขย่าเพื่อชักน้ำหนักดู และยิ้มให้กับแม่เฒ่าเซี่ยงด้วยความเคารพ“ท่านย่า เดินดีๆนะคะ ข้าไม่ไปส่งล่ะนะ น้าสาม ต่อไปก็มาบ่อยๆนะคะ!”

มาบ่อยๆ?