บทที่ 0058

ถุย!

แม้ว่าในใจของนางจางจะคิดแบบนั้น แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับมากขึ้นกว่าเดิมมาก

เมื่อนางหวางได้รับคำตอบแบบนั้น นางก็ยิ้มอย่างสดใสเช่นกัน

……

ในห้องทิศตะวันออก ซูหวั่นนอนอยู่บนเตียงอิฐไฟเมื่ออาบน้ำเสร็จ ผ้าห่มฟางหญ้าได้เอาออกไปตากแดดแล้ว จึงไม่มีกลิ่นราอีกต่อไป

และมันก็เต็มไปด้วยกลิ่นของแสงแดด

นางหลับตา ฟังเสียงนางหลี่และซูเหลียนเฉิงพูดกันเบาๆ แล้วก็ผล็อยหลับไป

ในช่วงเวลานี้ นางก็ได้เดินเข้าไปในพื้นที่จินตนาการในความฝัน

นางเห็นลูกหมูป่าน้อยตัวนั้นกำลังวิ่งไปมาอย่างบ้าคลั่ง จนทำให้สวนผลไม้ยุ่งเหยิงไปหมด โดยเมื่อมองเห็นนาง ลูกหมูป่าก็ได้กระดิกหางสั้นๆแล้ววิ่งเข้ามาหานาง

เอาปากดุนตรงนี้ ดุนตรงนั้น

โดยที่จมูกยังมีเสียงลมหายใจฟึดฟัดออกมาอีกต่างหาก

ซูหวั่นตัดไม้มาจำนวนหนึ่ง และทำเป็นคอกอย่างลวกๆ ลูกหมูป่านี้แรงทำลายล้างค่อนข้างจะมาก หากไม่ขังเอาไว้ จะร้องทำลายสวนผลไม้ไม่มีชิ้นดีอย่างแน่นอน

เมื่อลูกหมูป่าน้อยถูกขังเอาไว้ ดวงตาที่ดำขลับแวววาวแค่นั้นก็จับจ้องมาที่ซูหวั่น

ดูเหมือนเต็มไปด้วยความสงสัย

ซูหวั่นปาดเหงื่อ และเดินไปตัดหญ้าสำหรับลูกหมูในป่าอีกด้านหนึ่ง ป่าไม้มีขนาดใหญ่มาก ด้านในเต็มไปด้วยหมอกหนา หากเดินเข้าไปเรื่อยๆก็คงจะไม่สามารถออกมาได้

นางจึงไม่กล้าเดินเข้าไปลึกเกินไป จึงตัดหญ้าสำหรับให้หมูอยู่เพียงรอบนอก

ในป่าแห่งนี้มันเงียบจนผิดปกติ นอกจากเสียงตัดหญ้าฉับๆแล้ว ก็ไม่มีเสียงอื่นๆแต่อย่างใด

ซูหวั่นยังไม่รู้ว่าในพื้นที่จินตนาการนี้มั่นคงหรือไม่ ตอนที่นางกำลังศึกษาพื้นที่จินตนาการนี้อยู่ นางคิดแค่เพียงจะปลูกเพียงสมุนไพรบางอย่างเอาไว้เท่านั้น

ในศตวรรษที่ 25 ประเทศกำลังตกอยู่ในอันตราย

อาหารการกินต้องปลูกด้วยตัวเอง และยาที่จะช่วยชีวิตนั้นก็ยิ่งหายากเข้าไปใหญ่ ผู้คนต่างอาศัยอยู่บนท้องฟ้า นางวิจัยพื้นที่จินตนาการนี้ก็เพราะนางอยากจะมีพื้นที่เก็บสิ่งของนั่นเอง

เพื่อหลีกเลี่ยงการสูญพันธุ์ของยาสมุนไพรและวัตถุดิบต่างๆ

แต่ทว่าในตอนที่นางกำลังจะทดลองพื้นที่จินตนาการนี้ นางก็ดันมาเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน และก็ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเจ้าของเดิมนี้

โดยที่คาดไม่ถึงเลยว่า พื้นที่จินตนาการนี้จะตามมาด้วย

ฟู่!