ตอนที่ 4 เอาปลาไปขาย

หลงจู๊ให้เสี่ยวเอ้อนำไปชั่งปลาหนักทั้งหมดยี่สิบสองชั่ง ได้เงินสี่ร้อยสี่สิบอิแปะ หลงจู๊หานให้มาสี่ร้อยห้าสิบอิแปะ แล้วยังย้ำว่าหากมีอีกให้ทั้งสองนำมาขายได้ตลอด

อย่าดูถูกเงิน 450 อิแปะเชียว ค่าแรงในเมืองวันละ 30อิแปะ ข้าวสารชั้นเลวจินละ 25 อิแปะ (1จิน=500กรัม) ข้าวสารชั้นดีจินละ 40 อิแปะ น้ำตาลสารจินละ 40 อิแปะ เกลือจินละ 50 อิแปะ แป้งสาลีจินละ 20 อิแปะ

สองพี่น้องรับเงินมาก็รีบไปซื้อข้าวสาร แป้ง ทันที เพราะกลัวจะกลับถึงบ้านมืด ลู่จื้อซื้อข้าวชั้นเลวสามจิน ชั้นดีสองจิน น้ำตาล เกลือ อย่างละจิน แป้งสาลีห้าจิน จ่ายไปทั้งสิ้นสามร้อยสี่สิบห้าอิแปะ ลู่เพ่ยถึงกับปาดเหงื่อ น้องสาวใช้เงินเก่งจริงๆ

ลู่จื้อเหลือเงินหนึ่งร้อยห้าอิแปะ จึงซื้อเนื้อหมูกลับบ้าน

“เถ้าแก่ เนื้อหมูขายอย่างไรเจ้าคะ”

“เนื้อหมูจินละยี่สิบอิแปะ มันหมูจินละสิบห้าอิแปะ เจ้าอยากได้แบบใดเล่า”

“ข้าขอเนื้อหมูสองจิน มันหมูสามจิน กระดูกขายเท่าใดเจ้าคะ”

“กระดูกสองท่อนนี้ ข้าไม่คิดเจ้าซื้อเยอะค่ายกให้แล้วกัน” กระดูกหมูส่วนมากเถ้าแก่จะเก็บไว้ให้สุนัข หากมีคนขอซื้อก็จะขายถูกๆ เพียงห้าอิแปะเท่านั้น

หากลู่จื้อนางรู้ว่านางได้แย่งกระดูกสุนัขกิน ไม่รู้จะทำหน้าออกมาเช่นไร

กว่าจะกลับได้ เงินก็เหลือเพียงยี่สิบอิแปะ ลู่เพ่ยกลัวลู่จื้อจะใช้จนหมดเลยลากน้องสาวกลับบ้าน เขาคิดตลอดทางกลับบ้านว่าพรุ่งนี้จะจับปลามาขายใหม่จะได้หาเงินมารักษาบิดา

สองพี่น้องถึงบ้านก็เป็นยามเซิน (15.00-16.59น.) ลู่จื้อหมดแรงไปเสียแล้ว ลู่เพ่ยเลยให้น้องสาวไปพักก่อน ตนเองนำของไปเก็บแล้วช่วยท่านแม่ทำอาหารเย็น

“พวกเจ้าซื้ออะไรมาเยอะแยะเพียงนี้” จินหรูเห็นของที่ลู่เพ่ยยกมาเก็บในครัวก็ตกใจ

“พวกข้าขายปลามาได้สี่ร้อยห้าสิบอิแปะ น้องสาวเลยซื้อของพวกนี้ ท่านแม่นี่เงินที่เหลือขอรับ ท่านเก็บไว้ พรุ่งนี้พวกข้าจะจับปลาไปขายอีก ท่านพ่อจะได้หาหมอเสียที” ลู่เพ่ยแจกแจงที่มาของเงินและน้องสาวคนดีที่ใช้เงินจนเหลือเพียงยี่สิบอิแปะเท่านั้น

“ขายได้มากถึงเพียงนี้ ดีๆ พ่อของเจ้าจะได้หายเร็วๆ” นางจินหรูยิ้มกว้างอย่างดีใจ เมื่อรู้ว่าบุตรชายบุตรสาวสามารถหาเงินมาได้ไม่น้อยเลย

มื้อเย็นเป็นท่านแม่ที่ทำอาหาร น้ำแกงปลา กับปลาย่าง พร้อมข้าวสวย เป็นมื้อที่ทุกคนพอใจ ขนาดท่านพ่อจางหมินยังกินข้าวได้เยอะขึ้นตั้งหนึ่งถ้วย

หลังมื้อเย็นลู่จื้อที่ได้พักแล้วจึงชวนลู่เพ่ยไปทำหลุมดักปลา หลุมดักปลาของลู่จื้อนั้น นางทำริมแม่น้ำที่น้ำไหลดีและเลือกให้ห่างไกลจากชาวบ้าน นางขุดหลุมแล้วนำหินมาล้อมไว้รอบๆ

ลู่เพ่ยมองดูเขายังไม่คิดว่าจะมีปลาที่ไหนมาเข้าได้ แต่พอช่วยน้องสาวขุดหลุมที่สาม หลุมที่สี่ หลุมแรกก็มีปลาที่ไหลกับน้ำเข้ามาในหลุมแล้วว่ายออกไม่ได้

“เจ้า รู้ได้อย่างไรว่าต้องทำหลุมเช่นนี้” น้องสาวเขาตอนอยู่บ้านใหญ่ทำงานต่างวัวต่างม้า ไม่มีทางที่จะมีคนสอนให้ทำเช่นนี้แน่

“ข้าเดา” ลู่จื้อเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าใสซื่อ