บทที่12 น้องสาวคนเล็กของตระกูลฮองเฮา

แม่นางชุดเขียวสังเกตเห็นซูหนิงซี ใบหน้าพลันเปลี่ยนสีเศร้าสร้อย จากนั้นมองไปทางไป๋หลี่จิ่นด้วยความไม่พอใจ“ท่านอ๋อง ไม่ทราบว่าแม่นางผู้นี้เป็นใคร？เหตุใดจึงมายังจวนอ๋องนี่？”

จวนเซ่อเจิ้งอ๋อง แทบจะไม่มีสตรีนางใดเคยย่างกรายเข้ามา นอกเสียจากไป๋หลี่จิ่นจะเป็นผู้พามา！

เมื่อแม่นางชุดเขียวมองมาที่นางสายตาพลันเปลี่ยนเศร้าหมอง ซูหนิงซีรับรู้ได้ในทันที

ช่างไม่มีเหตุผล เมื่อซูหนิงซีเห็นท่าทีบอบบางก็รู้สึกไม่ชอบใจ

ไป๋หลี่จิ่นตาเป็นประกกาย คิ้วอันหล่อเหลาของเขายกขึ้น“หนิงซี นี่คือน้องสาวคนเล็กของฮองเฮา คุณหนูหวัง”

ด้วยเกรงว่าซูหนิงซีจะเข้าใจผิด ไป๋หลี่จิ่นรีบสั่งให้เฮยเย่าพาคุณหนูหวังไปส่ง

เมื่อเห็นทีท่าไม่เต็มใจของคุณหนูหวัง ซูหนิงซีแทบอยากจะเตะโด่งนางออกไป ส่งนางไปจากจวนเซ่อเจิ้งอ๋องเสียเดี๋ยวนี้

ซูหนิงซีเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงไม่ชอบใจคุณหนูหวังเอาเสียเลย นางเดินไปอย่างไม่สบอารมณ์ รอดูว่าไป๋หลี่จิ่นจะอธิบายเช่นไร！

เดิมทีเคยคิดว่าจวนเซ่อเจิ้งอ๋องจะต้องตกแต่งอย่างหรูหราเป็นแน่ แต่ตัวตนที่แท้จริงของไป๋หลี่จิ่น กลับไม่ต่างจากคนทั่วไป

เมื่อเทียบกับตำหนักขององค์รัชทายาท ที่ซูหนิงซีเคยไปมาครั้งหนึ่ง ต้องบอกว่าช่างวิจิตรตระการตากว่ามาก

เมื่อมายังจวนเซ่อเจิ้งอ๋อง ซูหนิงซีตระหนักดีว่าเข้าใจผิด

บ่าวไพร่ในจวนอ๋องถือว่าน้อยมาก และไม่ได้มีดอกไม้พืชพันธุ์อันใดเท่าไหร่นัก ด้านนอกโถงใหญ่มีปลูกไผ่ไม่กี่กอไม่ไกลจากเรือนของไป๋หลี่จิ่น ข้าวของก็ไม่ได้มีค่ามากนักซึ่งล้วนเป็นของคุ้นตา

และนี่ก็ทำให้ซูหนิงซีรู้สึกประหลาดใจ

ไป๋หลี่จิ่นที่เดินไปด้วยทาทีสงบนิ่งไร้ความรู้สึก แต่ภายในใจกับติดอยู่กับซูหนิงซี

ได้ยินนางถอนหายใจหนึ่งเฮือก หางตากวาดไปทั่วรอบทิศทาง ไป๋หลี่จิ่นก็อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“ทำไม จวนของข้าทรุดโทรมมาก ไม่วิจิตรงดงามดั่งหอสือเสินที่เจ้าเคยเห็น คงทำให้เจ้าผิดหวังสินะ”

คนคนนี้ช่าง！！

ซูหนิงซีหันกลับ ดวงตาจ้องมองแผ่นหลังไป๋หลี่จิ่นอย่างขุ่นเคือง จ้องราวกับว่าหลังของเขากำลังจะเป็นรู

“ไป๋หลี่จิ่น ท่านหุบปากได้หรือไม่？！ท่านไม่พูดก็ไม่มีใครว่าท่านหรอก”

ซูหนิงซูพูดอย่างดุดัน

“ได้”

ไป๋หลี่จิ่นตบปากรับคำ

“ข้ายังไม่ได้ถามเลย กับคุณหนูหวังนี่อย่างไร！”

ซูหนิงซีอยู่ห่างจากเขาไปสองก้าว สีหน้าของนางดุราวกับเสือน้อย “หากท่านยังเอ่ยถึงหอสือเสินสามคำนี้อีก ข้าจะตัดขาดจากท่าน！”

ซูหนิงซีชี้มือพร้อมขู่

“ได้ ต่อจากนี้ข้าจะไม่เอ่ยถึงหอสือเสินสามคำนี้อีก แต่ว่าเจ้าก็ห้ามไปเหยียบที่นั่นอีกและห้ามเอ่ยถึงสามคำนี้ด้วย รวมทั้งห้ามไปเจอไอ้หน้าอ่อนนั่นด้วย ”

ไป๋หลี่จิ่นใช้โอกาสนี้เอ่ยคำขอของตน สีหน้าจริงจังไม่คิดที่จะประนีประนอม

ซูหนิงซีหลังจากยกเลิกการสมรสกับไป๋หลี่เหิงแล้ว เขายังไม่ทันได้อุ้มสาวงาม ก็ต้องมาเจอกับไอ้หน้าอ่อนอีก

แม้ว่า ซูหนิงซีจะไม่ได้ชอบพอไป๋หลี่เหิง แต่กับหยางจิ้งเอินนั้นกลับแตกต่าง……

สิ่งนี้ทำให้ไป่หลี่จิ่นรู้สึกกังวลอยู่ภายในใจ

ซูหนิงซีเอามือลูบหน้าด้วยความข้องใจ“ท่านนี่มันเอาแต่ใจจริงๆ！”

ที่นี่ห่างไกลจากบ้านเกิดนับพันปี ไม่ง่ายที่จะได้เจอคนบ้านเดียวกัน นางตื้นตันจนน้ำตาซึม อดไม่ได้ที่จะปฏิบัติต่อหยางจิ้งเอินดั่งมิตรแท้ จู่ๆจะมาบอกว่าไม่ให้เจอก็ไม่เจออย่างนั้นหรือ

“เรื่องนี้เอาไว้ก่อน ท่านอธิบายมาก่อนว่า กับคุณหนูหวังนี่อย่างไรกัน”