สิ้นชื่อวิหคราตรี

เสียงไซเรนหวีดหวิวสาดสะท้อนไปทั่วห้องโถงใต้ดินที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟฉายจากหน่วยจู่โจมที่วูบไหวไล่ล่า วิหคราตรีนักโจรกรรมเลื่องชื่อ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนบ่งบอกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือด จางอวี้ซินวัยยี่สิบห้าปี หรือที่รู้จักกันในโลกมืดว่า วิหคราตรี กำลังรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายในชีวิต เธอหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายที่บอบช้ำเต็มไปด้วยรอยถลอกและคราบดินดำ แต่ในอ้อมแขนของกลับโอบกอดหีบไม้แกะสลักโบราณเอาไว้แน่นยิ่งชีพ เธอรับภารกิจให้ไปขโมยไข่มุกยอดมงกุฎของฮองเฮาราชวงศ์หยวนเซียว ราชวงศ์ที่เพิ่งถูกค้นพบ ในเวลาเพียงไม่นานหลังจากที่จางอวี้ซินใช้ทักษะระดับปรมาจารย์ในการโจรกรรมจากพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ

เมื่อออกมาได้กลับถูกสไนเปอร์ส่องมาที่ร่าง สัญชาตญาณทำให้รู้ทันทีว่าเธอถูกทรยศจากวิหคดำ สหายที่เป็นคู่หูกันมานานหลายปีตั้งแต่เธอเริ่มฝึกภารกิจขโมย ทั้งคู่มีอาจารย์คนเดียวกัน และอาจารย์กำลังจะมอบสำนักให้เธอ นี่คงเป็นสาเหตุที่เขาต้องการสังหารจางอวี้ซินเพื่อฮุบเอาสำนักไป ดูผิวเผินอาจธรรมดาแต่ใครจะรู้ว่าสำนักของอาจารย์มีมูลค่ากว่าห้าพันล้าน และมีบางอย่างอยู่ในตลาดหุ้นอีกด้วย

“หึ… คนที่ไว้ใจกลับกลายเป็นคนทรยศ”

เธอแค่นเสียงหัวเราะอย่างเหนื่อยอ่อน พลางทิ้งตัวพิงเสาหินเก่าแก่ ดวงตาคมกริบเหลือบมองนาฬิกาข้อมือดิจิทัล ลมหายใจแผ่วลงไป จางอวี้ซินเปิดกล่องไม้เอาไข่มุกเจ้าปัญหามาถือครอง ไหนๆก็ต้องตายให้ได้สัมผัสสักหน่อยจะเป็นไรไป เธอคิดอย่างปลงตก เลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดแดงฉานทั่วบริเวณ จางอวี้ซินกระอักเลือดออกมาคำโต ไข่มุกถูกโลหิตของเธอชโลมจนชุ่ม