ตอนที่ 118

พวกทหารตั้งฐานอยู่ตรงพื้นที่ด้านข้างของพวกซ่งฝูเซิง

พวกเขากำลังทำอาหาร

ส่วนพวกซ่งฝูเซิงกำลังเก็บสิ่งของเข้าที่ หลังจากที่พวกเขาต่อสู้กับโจรจนข้าวของกระจัดกระจาย

รถเข็นหลายคันล้มระเนระนาด แขนขามีบาดแผลเลือดจนออกอยู่หลายคน

ซ่งหลี่เจิ้งรับยาจากท่านหมอมาด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง เขานำคนทั้งหมดคุกเข่าลงอีกครั้ง กำลังจะเงยหน้าเอ่ย “ขอบคุณท่านแม่ทัพ” ซุ่นจื่อก็รีบบอก “ปิดปากซะ อย่ารบกวนเวลาพักผ่อนของท่านแม่ทัพ”

“ขอรับ” ซ่งหลี่เจิ้งนั่งคุกเข่าเช็ดน้ำตา ร้องไห้ด้วยความตื้นตันใจ

ช่วงจังหวะที่ซุ่นจื่อเดินไปยังไม่ไกลนัก เขาก็พูดกับซ่งฝูเซิงที่ช่วยพยุงตัวเขาลุกขึ้น “ท่านแม่ทัพ ท่านช่างเป็นคนมีน้ำใจยิ่งนัก มีแม่ทัพเช่นนี้ ราษฎรถึงมีความสุข” เขาพูดกับซ่งฝูเซิงแล้วทอดถอนใจ

ซุ่นจื่อได้ยินก็ยิ้มที่มุมปาก

ขณะที่เขาเดินกลับไป ก็ครุ่นคิดไปด้วย

แน่นอนอยู่แล้ว มีโอกาสได้พบคุณชายน้อยของพวกข้า ถือว่าชาวบ้านอย่างพวกเจ้าช่างโชคดีนัก อย่าลืมว่าคนอื่นอยากเข้าพบ ก็ยังไม่มีโอกาสได้พบ

คุณชายน้อยของพวกเราเกิดในตระกูลอันสูงศักดิ์และเป็นบุคคลผู้มีความสามารถ นอกจากนี้เขายังเป็นลูกหลานของเอ้อกั๋วกง ผู้ช่วยมือหนึ่งผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านอ๋องเยี่ยน ท่านพ่อของเขาเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้เก่งกล้าสามารถ เขาเป็นหลานรักของเหล่าฮูหยินและเป็นหลานชายเพียงคนเดียวของเหล่าไท่เหยีย

ไม่มีการแบ่งชนชั้นความแตกต่างกันระหว่างลูกภรรยาใหญ่กับลูกภรรยาน้อย ในจวนใหญ่ที่เต็มไปด้วยลูกหลานมากมาย มีเพียงเขาที่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียว นอกนั้นเป็นพี่สาวทั้งหมด

ซ่งฝูเซิงไม่มีอารมณ์ที่จะพูดคุยเยินยอผู้อื่น เขาพยุงซ่งหลี่เจิ้งลุกขึ้นแล้วรีบไปดูอาการของลูกสาวของเขาว่าเป็นอย่างไรบ้าง

นี่ก็เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเขา ที่เขาเฝ้าทนุถนอมดูแลเอาใจใส่มากับมือเช่นกัน

“ลูกสาว ลูกสาว?”

ท่านย่าหม่ารีบวิ่งมา “พั่งยา เจ้าอย่าทำให้ย่าตกใจสิ ย่าจะลูบปลอบใจเจ้า ไม่ให้เจ้าตกใจ เจ้ารีบลืมตามามองข้าก่อน”

ซ่งฝูหลิงนอนอยู่บนรถเข็น นางค่อยๆ ลืมตา ท่านย่า ท่านพ่อกับท่านแม่ หมี่โซ่วที่น้ำตาคลอเบ้า นางกระพริบตาให้กับทุกคน

ท่านย่าหม่ายกมือทาบอก นางทอดถอนหายใจยาว ก่อนที่ขาจะอ่อนแรงล้มลงไปตามรถเข็น

“เจ้าทำให้ข้าตกใจแทบแย่ ข้าตกใจแทบตาย” เฉียนเพ่ยอิงกอดซ่งฝูหลิงร่ำไห้

“ท่านพ่อ บาดแผลของท่านไม่เป็นไรใช่ไหม เมื่อครู่ข้าร้อนใจมาก” ซ่งฝูหลิงถามขึ้นมา

ซ่งฝูเซิงตาแดงก่ำ ไม่ได้ตอบว่าเป็นอะไรหรือไม่ เขาใช้มือใหญ่ๆ อันมอมแมมลูบหน้าลูกสาว “ลูกสาวที่น่ารัก เจ้าเก่งที่สุดเลยนะ!”

เฉียนหมี่โซ่วเห็นพี่สาวตื่นขึ้นมาก็รู้สึกดีใจ เขารีบซุกเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเฉียนเพ่ยอิงเพื่อเบียดตัวอยู่กับซ่งฝูหลิงด้วยกัน เขาร้องไห้เสมือนสัตว์ตัวน้อยๆ ที่ได้รับบาดเจ็บและพูดเลียนแบบน้ำเสียงของซ่งฝูเซิง “พี่สาวที่น่ารัก ท่านเก่งที่สุดเลยนะ!”