ตอนที่ 131

ท่านย่าหม่ายืนแหงนมองดูป้ายอยู่หน้าโรงเตี๊ยมเกาเซิง

นางไม่รู้จักตัวอักษรที่อยู่บนนั้น แต่เมื่อมองเห็นป้ายนั้นพริ้วไหวก็รู้สึกตื้นตันใจจนอยากจะร้องไห้ออกมา

ซ่งฝูไฉกับซ่งฝูสี่ รวมทั้งซ่งอิ๋นเฟิ่งที่เป็นพี่สาวคนโต ตอนนี้พวกเขาพลอยได้รับประโยชน์จากบัณฑิตไปด้วย พวกเขารู้สึกว่าเมื่อก่อนที่ต้องทนใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเพื่อส่งน้องสามไปเรียนนั้นช่างคุ้มค่า

ลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิงก็ขอบตาแดงก่ำ มือไม้สั่นเทา จนป้าใหญ่สังเกตเห็น

ป้าใหญ่บ่นพึมพำเบาๆ “ท่านเป็นอะไร นี่ถ้าเป็นลูกชายแท้ๆ ของท่าน ข้าว่าท่านคงต้องตกใจได้จนไปพบท่านยมบาลแน่ๆ”

“เจ้าจะเข้าใจอะไร เป็นคนไม่เคยเข้าใจเหตุผลอะไรหรอก!” ลุงใหญ่ตำหนิภรรยา

เมื่อก่อนไม่ได้ออกมาข้างนอก ไม่ค่อยได้รู้อะไร

ตอนนี้ได้ออกมาเจอโลกภายนอกแล้ว เขาถึงได้คิดถึงฝูเซิง หลานชายแท้ๆ ของเขา มิน่าท่านพ่อถึงได้ชอบหลานชายคนนี้ เพราะมีแต่ฝูเซิงที่จะสร้างชื่อเสียงให้กับวงศ์ตระกูลซ่ง

ซ่งหลี่เจิ้งรีบจับมือซ่งฝูเซิง “ฝูเซิง”

สถานการณ์ในตอนนี้ เขาอยากจะพูดคุยกับซ่งฝูเซิงเกี่ยวกับความคิดของเขา

แต่ซ่งฝูเซิงคุยกับเขาเกี่ยวกับปัญหาในตอนนี้ “ท่านปู่ เขาให้ห้องเก็บฟืนและคอกม้ากับพวกเราโดยไม่คิดเงิน น้ำร้อนกับฟืนก็สามารถใช้ได้ตามต้องการ พวกเราจะไม่ใช้จ่ายอะไรเลยก็คงไม่ได้ ข้าจึงใช้เงินไปครึ่งพวงเพื่อจองห้องพักหนึ่งห้อง ท่านก็คัดเลือกพาคนมีอายุกับพวกเด็กๆ เข้าไปพักซะ”

“ไม่ได้ ไม่ได้นะ!” ซ่งหลี่เจิ้งรีบพูดขึ้น “ครอบครัวฝูเซิงเข้าไปพักสิ เจ้าเป็นบัณฑิต จะมานอนห้องเก็บฟืนได้อย่างไร ต่อไปใครรู้เข้าจะหัวเราะเยาะได้”

ทุกคนต่างก็ไม่ยอมให้ซ่งฝูเซิงนอนในห้องเก็บฟืนกับคอกม้า แต่ละคนก็แสดงอารมณ์ภาคภูมิใจและรู้สึกมีชีวิตชีวาออกทางใบหน้า เหมือนเรื่องของเย็นนี้ที่นำพาชื่อเสียงมาให้พวกเขา

ซ่งฝูเซิงยิ้มออกมา เขาบอกกับทุกคน พวกเจ้าคิดว่าในครอบครัวเหล่านั้นไม่มีใครเรียนหนังสือหรือไง? มีสิ ยิ่งฐานะทางบ้านดีมาก ก็ยิ่งให้ความสำคัญกับการเรียนหนังสือ

เด็กหนุ่มของครอบครัวพวกนั้น บางทีอาจจะมีความรู้มากกว่าเขาก็ได้

เพียงเพราะข้ามีอายุมากกว่าพวกเขาและยังโชคดีกว่าพวกเขา ข้าไปทันการสอบสองช่วงสุดท้ายและสอบได้ถงเซิง

แต่พวกเขาถึงแม้จะเล่าเรียนมาเยอะ ถึงแม้จะมีความสามารถระดับจอหงวน แต่ก็ไม่ได้สอบ อีกอย่าง เมื่อไม่ใช่คนในพื้นที่นี้ ไม่มีตราประทับส่วนตัวของสำนักบัณฑิตในท้องถิ่นนี้ จึงไม่สามารถขอรับการดูแลแบบบัณฑิตได้ มิเช่นนั้นครอบครัวหนึ่งคงมีบัณฑิตหลายคน

ทุกคนไม่ยอมฟังเรื่องนั้น

ทุกคนมองดูสถานการณ์จริง ตอนนี้มีบัณฑิตน้อยมาก ในขบวนนี้ครอบครัวที่ร่ำรวยมากก็เทียบไม่ได้กับซ่งฝูเซิง ซ่งฝูเซิงสามารถตามทันสองปีสุดท้ายเพื่อคว้าใบประกาศนียบัตรมาได้ ไม่ว่ามันจะเป็นใบประกาศนียบัตรอะไรก็ตาม มันเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมแล้ว

ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องการให้ซ่งฝูเซิงพักห้องมาตรฐาน

ซ่งฝูเซิงไม่มีวิธีการอื่น เขาหันมาสบตากับภรรยาโดยที่ไม่กล้าสบตาท่านแม่ เขาเป็นหัวหน้าครอบครัวของเขาเอง เขาแอบไปจ่ายเงินเพื่อจองห้องพักอีกหนึ่งห้อง

เงินก็จ่ายไปแล้ว ไม่สามารถคืนเงินได้

ซ่งหลี่เจิ้งปวดใจ จ่ายเงินไปครึ่งพวงก็สามารถทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดได้ เขาจัดการคนเข้าที่พัก “ลุงใหญ่ของฝูเซิงและพวกที่ได้รับบาดเจ็บจากคมดาบ ตามข้าไปนอนที่ห้อง พวกเจ้าปูเสื่อนอนที่พื้น ข้าจะพาพวกเด็กๆ ไปด้วย พวกผู้หญิงวางใจได้ ข้าสามารถดูแลเด็กๆ ให้ได้”

ลุงใหญ่ของฝูเซิงไม่ใช่เด็กน้อยและไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่มีชื่อเขาให้ไปนอนที่ห้องมาตรฐานได้ก็เป็นเพราะเห็นแก่หน้าซ่งฝูเซิง

ซ่งฝูเซิงก็คอยจัดการห้องของเขา ให้ซ่งฝูหลิง เฉียนเพ่ยอิงพาหมี่โซ่วมานอนเบียดกันบนเตียงหนึ่ง ส่วนท่านแม่ ท่านยายเถียน ซ่งจินเป่านอนเบียดกันอีกเตียงหนึ่ง

ในห้องพักมีที่นั่งพักผ่อนอยู่ เขาก็พูดกับทางโรงเตี๊ยมให้ขนมาเพิ่มอีก นำมาวางไว้ให้ชิดกัน แล้วให้ต้ายาเอ้อร์ยานอนกันบนนั้น

เขามองเถาฮวา ซ่งฝูเซิงเกาหัวครุ่นคิด เขาไม่ได้ลำเอียงเลย แต่ตอนนี้จะจัดการให้เจ้าอย่างไรดี

ซ่งอิ๋นเฟิ่งบอกกับน้องสาม นางได้นอนที่ห้องนี้ก็ดีแล้ว ไม่โดนลม ข้ากับเถาฮวาจะปูเสื่อนอนบนพื้น ซ่งฝูเซิงได้แต่ตอบตกลง