ตอนที่ 16 เอาสิ่งของออกมาไม่ง่ายเลย

ทะลุมิติทั้งครอบครัว ตอนที่ 16 เอาสิ่งของออกมาไม่ง่ายเลย ตอนที่ 16 เอาสิ่งของออกมาไม่ง่ายเลย

ทำอย่างไรที่จะป้องกันยุงใหญ่ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงได้นะ เจ้ายุงอัปลักษณ์ แค่กัดก็ทำให้คนเลือดไหลแล้ว

เหล่าหนิวเอ่ยขึ้น “นายท่าน ต้องโทษข้าน้อยที่ไม่คิดให้รอบคอบ แต่เมื่อถึงบ้านเกิดของท่านแล้วก็จะดีขึ้น คนชนบทส่วนใหญ่จะเก็บไอ้เฉ่า นำมาตากแล้วสุมไฟ”

ซื่อจ้วงก็ใช้มือทำท่าทางขีดเขียน

เหล่าหนิวอธิบาย “เขาอยากจะบอกว่า นำไอ้เฉ่ามาต้มน้ำแล้วมาถูตามตัวก็ใช้ได้ผลเหมือนกัน”

“อื้อ อา” ซื่อจ้วงรีบพยักหน้า

เฉียนเพ่ยอิงงุนงง “เจ้าเด็กนี่เรียกยุงมามากกว่าคนอื่น เจ้าดู ข้าไม่เห็นจะโดนกัด” และก็ชี้ไปที่เฉียนหมี่โซ่ว “เรื่องแปลกแต่จริง เด็กคนนั้นก็ไม่เห็นถูกกัดนิ?”

เฉียนหมี่โซ่วนั่งขัดสมาธิเอ่ยขึ้น “พี่สาวนั่งอยู่ตรงประตูรถนั้น ข้าก็ตามท่านไปข้างหน้าตลอด ใช้เตารมควัน แค่กๆ” ความหมายคือ ควันไฟสามารถแก้ปัญหาเรื่องยุงได้

ซ่งฝูเซิงมองบุตรสาวตลอด เห็นลูกบิดตัวไปมาอย่างทุรนทุราย เปลือกตาบวมขนาดนั้นยังอยากเกาแต่ก็ไม่กล้าเกา ในใจได้แต่คิดขึ้นมาหนึ่งประโยค

โอ้ย ลูกสาวน่าสงสาร ลูกช่างน่าสงสารเหลือเกิน

คนพวกนี้ ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้มาจะมีประโยชน์อะไร? ต้องเดินทางอย่างน้อยสามชั่วโมงกว่าจะถึงที่หมาย อีกอย่างถ้าถูกกัดแล้วคงไม่ต้องฝืนทนเช่นนี้หรอกนะ

จัดการ จำเป็นต้องจัดการ ต้องหาวิธีการแก้ปัญหานี้

ก่อนที่ซ่งฝูเซิงจะพูดได้ส่งสายตาไปให้เฉียนเพ่ยอิง “ข้าจำได้ว่า ก่อนที่ข้าจะไปสอบ มีเพื่อนนักเรียนดูเหมือนจะส่งครีมทากันยุงมาให้ บอกว่าให้ลองใช้ตอนสอบดู”

“เออ?” เฉียนเพ่ยอิงงุนงง

ถึงแม้จะเข้าใจว่า สามีส่งสายตาเป็นสัญญาณให้เพื่อที่จะเข้าไปพื้นที่พิเศษ แต่ที่บ้านมันไม่มียากันยุงนะสิ ใช้หมดไปตั้งแต่ปีที่แล้ว

อีกอย่าง ตอนที่จะทะลุมิติเวลามาตอนนั้นเป็นช่วงหน้าหนาว นางก็ไม่รู้ว่าตอนปัจจุบันเป็นฤดูหนาว พอย้อนเวลามากลับกลายเป็นฤดูใบไม้ร่วง ไม่เพียงแค่เปลี่ยนช่วงเวลา ยังเปลี่ยนฤดูกาลด้วย

ซ่งฝูเซิงเริ่มขมวดคิ้ว เริ่มทนรอไม่ไหว “เจ้าไม่ได้เอามา? เจ้าลืมแล้ว?” ความหมายแฝง เจ้ารีบคิดดูดีๆ ว่าวางไว้ที่ไหน

เฉียนเพ่ยอิงจ้องตากับซ่งฝูเซิง คำว่า “ไม่” ยังไม่ได้พูดออกมา ทันใดนั้นแววตาก็เปล่งประกาย