ตอนที่ 190

เซี่ยเหวินหยวนสวมเสื้อคลุมมีหมวกที่ทำจากขนสุนัขจิ้งจอกสีดำ

ช่วงที่เขาลงจากรถม้า คนในหมู่บ้านก็เงียบกริบ

ร่ำรวยมาก คนนี้นั่งบนรถม้าสวมใส่เครื่องนุ่งห่มที่มีราคาแพง เวลาไปในเขตอำเภอก็น้อยครั้งที่จะเห็นคนแต่งตัวแบบนี้

เริ่นจื่อเซิงแปลกใจมาก เขารีบเดินไปต้อนรับ “ท่านพี่ ท่านมาถึงที่นี่ได้อย่างไร?”

คนในหมู่บ้านเริ่มนึกขึ้นได้ มีคนมาจากจวนโหว

ท่านพี่? อัยยะ พี่เขยก็มาด้วย

นี่พากันมาหมู่บ้านเหรินจยาเพื่อทำอะไรกัน รถม้าคันหลังนั่นใครนั่งมา?

เมื่อเริ่นจื่อเซิงสั่งคนให้นำรถม้าคันหลังกลับไปที่เรือนเก่า คนในหมู่บ้านก็เข้าใจแล้วว่า น่าจะเป็นภรรยาของเริ่นจื่อเซิงที่ตามกลับมาด้วย

สะใภ้คนนี้ไม่ธรรมดา ตั้งแต่แต่งเข้าตระกูลเริ่นเคยมาไหว้บรรพบุรุษแค่ปีเดียว หลังจากนั้นก็ไม่เคยกลับมาอีกเลย

ครั้งนี้ก็เช่นกัน ถึงแม้นางจะนั่งอยู่ในรถห่างจากทุกคนไม่ไกลนัก แต่ก็ไม่ออกมาแสดงตัวและไม่ลงจากรถม้า

พวกป้าอ้วนรีบมองซ้ายมองขวา พวกนางชะเง้อหาเริ่นหลี่เจิ้ง

สาวแต่งงานแล้วอายุน้อยนางหนึ่งถามขึ้น “พี่สาวกำลังมองหาอะไรหรือ?”

“ข้ากำลังคาดเดาว่า หลี่เจิ้งของพวกเราคงมีอาการไม่ดีขึ้นแล้วล่ะ”

ความหมายคือ ใกล้หมดลมหายใจแล้วหรือไม่

มิเช่นนั้นคนในจวนโหวจะมากันทำไม ลูกสะใภ้ก็ยังกลับมาด้วย

ทุกคนรีบกลับมาดูใจครั้งสุดท้ายใช่หรือไม่ โดยเฉพาะเริ่นหลี่เจิ้งก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย

หญิงสาวคนนั้นได้ฟังก็ตกใจ ไม่สามารถควบคุมน้ำเสียงของตนเองได้ “คงไม่ใช่หรอกนะ? ข้าไม่ได้ยินว่า เริ่นหลี่เจิ้งจะไม่ไหวแล้ว”

“เจ้านั่นแหละน่าจะไม่ไหวแล้ว เจ้ากล้าสาปแช่งพ่อข้าหรือ?” เริ่นจื่อเฮ่ารีบพูดขึ้น

เริ่นจื่อจิ่วรีบเข้าไปห้ามปรามน้องชาย และโบกมือให้ทุกคนพร้อมกับพูดขึ้นว่า “พูดจาเหลวไหล แยกย้าย แยกย้ายกันไปได้แล้ว ที่ไหนมีเรื่องก็มีพวกเจ้าที่นั่น ว่างมากจนไม่มีอะไรทำหรือไง!”

เซี่ยเหวินหยวนเห็นรถม้าของน้องสาวออกไปแล้ว เขาถึงหันกลับมาถามเริ่นจื่อเซิงว่าเหตุการณ์เป็นอย่างไรบ้าง

ทำไมรถขนข้าวสารถึงจอดอยู่ที่นี่ น้องเขยเจ้าทำไมต้องถอดรองเท้า? เจ้าไปเจอพวกชาวบ้านเหล่านั้นหรือยัง? ให้พาเขาไปพบเจอหน่อย

ชาวบ้านที่หูดีได้ยินเข้า ทุกคนก็รีบกระจายข่าวทันที

ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำเป็นที่พักอาศัยของพวกอพยพลี้ภัยมาตั้งรกราก เริ่นจื่อเซิงกลับมาก็เพื่อพบคนพวกนั้นหรือ?

เพิ่งมาตั้งรกรากก็สามารถทำให้เริ่นจื่อเซิงตั้งใจกลับมาเจอ คนของจวนโหวก็อยากพบเจอ นี่มีความสัมพันธ์อะไรระหว่างกัน?

คนพวกนั้นเพิ่งมาถึงเมื่อคืนก่อน นี่เกิดเรื่องอะไรกัน?

ทุกคนเริ่มซุบซิบนินทาเรื่องที่เกิดขึ้น

นอกจากชาวบ้านจะได้ยินคำพูดของเซี่ยเหวินหยวนแล้ว เซี่ยเหวินหยวนก็ยังได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้าน

เมื่อเริ่นจื่อเซิงชี้มือไปยังฝั่งตรงข้ามและอธิบายรายละเอียดให้ฟัง เซี่ยเหวินหยวนเกือบจะโมโหจนหัวเราะออกมา

ฟังจากชาวบ้านพูด พวกอพยพลี้ภัยเพิ่งมาถึงเมื่อตอนกลางดึกของคืนก่อน

พ่อของเจ้าสามารถทำเรื่องได้มากมายถึงขนาดนี้

จัดให้คนพวกนั้นไปอยู่ฝั่งตรงข้าม ที่นั่นไม่มีแม้แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านเหรินจยาแม้แต่คนเดียว แสดงให้เห็นว่าเขาต้องการปฏิบัติแบบสองมาตรฐาน

ส่วนเรื่องเสบียงอาหารบรรเทาทุกข์นั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

และยังสั่งทำลายสะพานข้ามแม่น้ำอีก

อย่าบอกเขานะว่า สะพานขาดเป็นเรื่องบังเอิญ

ตอนนี้เซี่ยเหวินหยวนกลับรู้สึกดีใจขึ้นมา

ยังดีที่เพิ่งผ่านไปแค่สองวัน มิเช่นนั้นพ่อสามีของน้องสาวคงจะสติเลอะเลือนทำเรื่องเลวร้ายไปมากกว่านี้

ในขณะเดียวกัน เซี่ยเหวินฮุ่ยก็กลับมาถึงบ้านของพ่อสามี

เมื่อนางเข้าไปในเรือนก็ได้ยินว่าพ่อสามีที่ก่อเรื่องอยู่ในบ้าน เซี่ยเหวินฮุ่ยก็โมโหขึ้นมาอีกครั้ง

พี่ชายของนางต้องลำบากมาถึงที่นี่เพราะเรื่องนี้ แม่ของนางต้องคุกเข่าอยู่ในห้องพระ ปรากฏว่าตาเฒ่าที่ทำให้เกิดเรื่องราวกลับหลบอยู่แต่ในบ้าน แกล้งป่วย บอกว่าหลังศีรษะกระแทก พื้นจนมึนงง เจ้าช่างแสดงละครเสียจริง