ตอนที่ 20 ควายตัวเดียวจะนำไปสู่การฆาต...

ทะลุมิติทั้งครอบครัว ตอนที่ 20 ควายตัวเดียวจะนำไปสู่การฆาตกรรม ตอนที่ 20 ควายตัวเดียวจะนำไปสู่การฆาต…

ครานี้เหล่าหนิวรู้สึกหนักใจมาก เกรงว่าคุณหนูของเขาจะถูกฟ้องหย่าในไม่ช้า เพราะว่าไม่สงบเสงี่ยมเจียมตัว

เขาก็รู้สึกงุนงงอย่างมาก หรือเป็นเพราะว่าท่านเฉียน คุณชาย ฮูหยินน้อยเสียชีวิตไปอย่างกระทันหัน ตระกูลเฉียนเหลือเพียงแค่คุณหนูคนเดียว ทำให้คุณหนูได้รับความกระทบกระเทือนใจอย่างหนักถึงทำอะไรเต็มที่ตามอารมณ์?

ได้ยินซ่งฝูเซิงเข้าไปในรถเอ่ยถาม “เป็นอย่างไรกันบ้าง ไม่มีใครเป็นอะไรใช่ไหม”

เหล่าหนิวถอนหายใจ ซื่อจ้วงที่นั่งอยู่ข้างเขาก็โล่งใจ สบายใจขึ้น

เฉียนเพ่ยอิงถลึงตาตอบกลับ “เจ้าว่ามาสิ ตกใจแทบตายอยู่แล้ว และยิ่งกลัวว่าจะโดนปล้น กลัวว่ารถจะคว่ำ ยังมีไข่พะโล้ในกระทะนั้นอีก ดีที่ดับไฟไปก่อนเลยไม่ร้อนมาก มันหกลงมาใส่ตัวข้าหมดเลยเนี่ย”

พูดจบก็ไม่ได้ตรวจดูตนเอง รีบดึงเฉียนหมี่โซ่วมาก่อน นางเช็ดซีอิ๊วสีออกแดงบนหน้าผากของเฉียนหมี่โซ่ว เช็ดไปก็เอ่ยไป

“ข้าให้เจ้าอยู่ห่างๆ ออกไปหน่อยเจ้าก็ไม่ฟัง เป็นอย่างไรล่ะ เจ็บละสิ ครั้งนี้จะได้จำไว้…

…รอพวกญาติของลุงเจ้ามาแล้ว คนก็เยอะขึ้นไปอีก เวลากินข้าวถ้าไม่แย่งก็ไม่ได้…

…เจ้าต้องจำไว้ว่า ต่อไปไม่ว่าพี่สาวของเจ้าอยู่ที่ไหน เจ้าก็ต้องอยู่ที่นั่น นางสายตาดี คงไม่ถูกเอาเปรียบ เจ้าก็จะพลอยได้ประโยชน์ไปด้วย”

เฉียนหมี่โซ่ว ไม่รู้ว่าเป็นอะไร อยู่ๆ ขอบตาเขาก็มีน้ำตารื้นขึ้นมาทันที แอบร้องไห้อย่างเงียบๆ กอดเอวของเฉียนเพ่ยอิง หัวซุกเข้าสู่อ้อมอกของเฉียนเพ่ยอิง

เด็กน้อยนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น เขาก็รู้สึกอบอุ่นใจและซาบซึ้ง ตอนที่หม้อตะแคงล้มจะมาโดนร่างของเขา ท่านป้าไม่สนใจสิ่งใด รีบเอาตัวเข้าบังด้านหน้า ดึงเขาเข้าสู่อ้อมกอดเพื่อปกป้อง

เขาคิดว่าท่านป้าจะทำดีกับพี่สาวแตกต่างกับเวลาดีต่อเขาเสียอีก

แต่เฉียนเพ่ยอิงคิดว่าเด็กน้อยตกใจกลัว นางจึงตบหลังปลอบประโลม ปากก็เอ่ยคำตำหนิ

“เจ้าดูสิ ในรถคันนี้กระจัดกระจายไปหมด พวกฉีจื่อไคว่ต่างก็สกปรกหมดแล้ว พวกเจ้าลองดมกลิ่นไข่พะโล้บนร่างของข้านี่ ตอนนี้ไม่ต้องแอบแล้ว แค่ได้กลิ่นข้าก็รู้ว่ากำลังทำไข่พะโล้อยู่ รอจนเสื้อผ้าแห้งแล้ว นี่เดี๋ยวคงมีแมลงวันมาตอมอีก”

ซ่งฝูหลิงกำลังเก็บสิ่งของอยู่บนรถ เมื่อฟังแม่ของนางพูดเช่นนี้จึงก้มหน้าและกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ ตอนหัวเราะก็ไม่กล้าส่งเสียง เลยดูเหมือนร้องไห้จนไหล่สั่นเทา

ตอนนี้ซ่งฝูเซิงกำลังเก็บของก็เอ่ยถามบุตรสาวเสียงเบา “ลูกรัก เมล็ดล่ะ”

“เมล็ดอะไร”

ชิ เด็กคนนี้ ตอนเขาออกจากพื้นที่พิเศษ ยังนำ 21จินเหวยทา และเลือกเชอร์รี่ลูกใหญ่สองลูกมาให้

จินเหวยทาถูกโยนเก็บไว้ในกระเป๋าแล้ว วางแผนไว้ว่าตลอดการเดินทางจะให้ภรรยาและเด็กๆ กินวันละหนึ่งเม็ดตอนอยู่ในรถคันนี้ เขาคิดว่าให้บุตรสาวไปแล้ว

“อ๊าห์” ซ่งฝูหลิงเพิ่งเข้าใจ นางพูดกระซิบกับพ่อของนาง คนพวกนั้นช่างไร้คุณธรรม ท่านแม่ควรด่าทอหลายประโยคหน่อย

เพราะตอนนั้นนางกำลังแอบกินเชอร์รี่ แล้วก็เสียดายที่ไม่ได้เคี้ยวจนละเอียด อมนิ่งๆ ไว้เกือบครึ่งวัน อมจนนิ่มแล้ว พอตอนเคี้ยวยังไม่ทันลิ้มรสชาติเปรี้ยวหวาน รถลากเทียมลาก็เริ่มเลี้ยวไปมาพร้อมกับร้องเสียงดัง ทำให้นางถึงกับตกใจกลืนเข้าไปจนหมดทั้งลูก

“เฮ้อ ช่างเถอะ” ซ่งฝูเซิงถอนใจ

“ทำไมหรือ?”

“ข้ากำลังคิดหาวิธีเก็บเมล็ดไว้”

หากเป็นเมื่อก่อน หยิบเชอร์รี่มาหนึ่งถาด กินไปดูโทรทัศน์ไปไม่สนใจ ตอนนี้กินเชอร์รี่ยังต้องเก็บเมล็ดไว้ มันเหนือการคาดการณ์ของซ่งฝูหลิงมาก คาดไม่ถึงและตอบสนองไม่ทัน แต่ละคนต้องรู้จักปรับตัวกับการใช้ชีวิตจริงๆ

นางยื่นมือล้วงเข้าไปในกระโปรง เอ๊ะ? ทันใดนั้นก็รู้สึกตัวว่า ต่อไปจะซ่อนสิ่งของก็คงไม่สามารถซ่อนในกระเป๋ากางเกงข้างในได้ เพราะหากคนภายนอกเห็นเป็นหญิงสาวแล้วยังยื่นมือเข้าไปในกางเกง มันคงจะดูไม่น่ามอง

ใช้แขนสะกิดพ่อของนาง เมื่อซ่งฝูเซิงหันกลับมามอง นางอาศัยจังหวะใช้มือหนึ่งส่งกลับไป นำลูกเชอร์รี่สุดท้ายที่เหลืออยู่ยัดเข้าไปในปากของพ่อนาง

แต่ซ่งฝูหลิงไม่คาดคิดมาก่อนว่าพ่อของนางจะตอบสนองได้อย่างรวดเร็วฉับไว รีบนำเชอร์รี่คายออกไว้บนมือ แล้วรีบยัดใส่ปากเฉียนเพ่ยอิงที่กำลังบ่นพึมพำ

เฉียนเพ่ยอิงรีบอ้าปากและแน่นิ่งไปสักพัก ก่อนจะคายออกมา นางจับศีรษะเฉียนหมี่โซ่วที่อยู่ในอ้อมกอดเงยขึ้นมา แล้วรีบยัดใส่ปากเด็กน้อย และยังบอกให้เงียบ

ซ่งฝูหลิงปิดตา ไม่กล้ามอง