ตอนที่ 206

ไม่มีใครคาดถึงว่า เมื่อได้ฟังคำพูดของหมี่โซ่วแล้ว เหอซื่อพี่สะใภ้ใหญ่ของซ่งฝูเซิงจะหยอกล้อเด็กได้

ทุกคนต่างรู้ว่าเหอซื่อยังคงเป็นห่วงพ่อแม่และญาติพี่น้องของนาง ตั้งแต่อพยพลี้ภัยมาใบหน้าของนางก็เศร้าหมอง ทุกคนก็รู้เรื่องนี้ดี

ตอนนี้ใบหน้าของเหอซื่อมีรอยยิ้มแห่งความสุข ไม่เกี่ยวกับการมีข้าวขาวกิน หรือการที่ข้าวไม่ขัดสีจะมีกินเหลือเฟือหรือไม่? จิตใจของนางดีขึ้นมาก

เหอซื่อถามพร้อมรอยยิ้ม “ถ้าเช่นนั้นเจ้าลองบอกกับทุกคนสิว่าควรจะดองอย่างไร?”

เฉียนหมี่โซ่วพูดออกมาอีกหนึ่งรอบ ไม่มีคำพูดใดตกหล่น

เฉียนเพ่ยอิงบอกข้อมูลกับซ่งฝูหลิงไว้มากน้อยแค่ไหน หมี่โซ่วก็สามารถจดจำได้ทั้งหมด

เสียงสดใสของเด็กน้อยฟังรื่นหู ทำให้ทุกคนหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แม้กระทั่งท่านย่าหม่าก็ยิ้มจนตาหรี่ นางหั่นหัวไชเท้าด้วยรอยยิ้มพลางคิดในใจ

สุดท้ายพั่งยาจะมีคู่ครองเป็นแบบไหนก็ไม่มีใครรู้ จะรู้สึกรังเกียจพั่งยาหรือไม่นั้นก็ไม่อาจรู้ได้ แต่นางรู้ว่าหากลูกสาวบ้านไหนแต่งงานกับหมี่โซ่ว คงจะต้องมีความสุขมากแน่นอน เด็กคนนี้แม้แต่การทำผักดองก็สามารถทำได้ ใครที่แต่งเข้ามา จะต้องมีชีวิตสุขสบายแน่นอน

“พี่สาว หมี่โซ่วมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดจริงๆ” ท่านยายหวังใช้แขนแตะตัวท่านย่าหม่า

ท่านย่าหม่าเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “อืม เขาเหมือนกับปู่ของเขา บ้านโน้นไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป”

ซ่งฝูเซิงหัวเราะตาม สักครู่เขาก็เดินจากไป

ทำให้อารมณ์ผ่อนคลายบ้างก็ดีเหมือนกัน

งานในมือของเขามีมากมายและยังต้องไปจัดการ “แปลงปลูกพริก”

แปลงปลูกนั่น แค่สร้างเพิงครอบอย่างเดียวคงไม่พอ

ไม่เหมือนกับห้องใต้ดิน ไม่ต้องรีบร้อนก่อกำแพงไฟห้องในห้องใต้ดินเพราะห้องใต้ดินมีความอบอุ่น รอจนประมาณเดือนสิบสองที่อากาศเริ่มหนาวค่อยเริ่มทำกำแพงไฟ แค่สามารถก่อไฟได้และให้ความร้อนได้ก็เพียงพอแล้ว

แต่ในแปลงปลูกพริกตอนนี้ต้องก่อกำแพงไฟให้เสร็จเพื่อให้ความอบอุ่น เพราะจะต้องรีบปลูกต้นกล้าให้ทันเวลา ในตอนนี้จึงทำเพิง ปลูกต้นกล้า และยุ่งอยู่กับงานต่างๆ ใช้เวลาอีกสองเดือนกว่าสามารถเก็บผลผลิตพริกในรอบแรกได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว

สามารถเก็บผลผลิตได้ แต่จะต้องไม่มีอะไรมาทำให้ต้องยืดเวลาออกไป

ซ่งฝูเซิงเรียกคนสิบกว่าคนมา เลือกคนที่มีฝีมือในการทำอิฐดินได้และให้เริ่มไปทำงาน “แปลงปลูก”

คนที่มาทำงานกับเขาหลายคนไม่เข้าใจจึงร้องถาม “พวกเราต้องประหยัดอิฐดินที่ตากแห้งแล้วเพื่อทำเตียงเตาไม่ใช่หรือ?”

ซ่งฝูเซิงพูดกลับมาประโยคเดียว “เจ้ารีบร้อนทำเตียงเตา จะเทียบเท่าความสำคัญกับการเร่งหาเงินได้หรือ?”

คนกลุ่มนี้จึงรีบเริ่มทำงานทันที

ถูกต้อง ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการเร่งหาเงิน

ตอนนี้ก่อเตียงเตาใหม่เสร็จไปสามเตียงแล้ว บวกกับเตียงเตาของเดิมอีกสองเตียง รวมเป็นห้าเตียง วันนี้ก่อไฟเตียงเตาทั้งสามเตียงใหม่ ใช้เวลาทั้งวันแทบไม่หยุด คืนนี้จึงยังจะนอนบนเตียงเตาใหม่ไม่ได้เพราะพรุ่งนี้ยังต้องเผาอีกหนึ่งวัน แต่รอถึงยามฟ้ามืดก็สามารถขึ้นเตียงได้ทั้งห้าเตียงเตาแล้ว พวกผู้หญิงและเด็กๆ อย่างน้อยหากนอนเบียดกันก็น่าจะมีที่เพียงพอ สิ่งสำคัญกว่าคือต้องรีบเร่งหาเงิน

อิฐดินสิบกว่าก้อนทยอยขนไป “แปลงปลูก” หลายเที่ยว

ก่ออะไรหรือ?

ก่อกำแพงไฟ

ซ่งฝูเซิงบอก “ห้องนี้ ตั้งแต่เข้าประตูมาก็เป็นเส้นทางแคบๆ ที่คนสองคนสามารถเดินผ่านไป-มาได้ หลังจากนั้นก็เป็นเตา เริ่มจากปากเตาก่อไปจนถึงกำแพงไฟ ส่วนความสูงของกำแพงไฟ ขอข้าดูอีกที”

ซ่งฝูเซิงมองโดยรอบเพื่อคาดคะเนความสูงและให้ทุกคนก่อกำแพงไฟสูงประมาณเมตรกว่า จากความสูงเอวของเขาขึ้นไป ส่วนความกว้างนั้นก็ก่อให้ยาวไปจนติดกับกำแพงฝั่งตรงข้าม หลังจากนั้นก็ทำช่องตรงมุมฝั่งกำแพงตรงข้าม ด้านนอกบ้านก่อเป็นปล่องไฟ

ทำแบบนี้ ปากเตาก่อไฟก็จะทำให้ความร้อนที่ออกมา สามารถรมกำแพงไฟให้ร้อนขึ้นได้ ช่องกำแพงไฟที่ว่างเปล่าก็จะมีควันลอยออกไปข้างนอกตามปล่องไฟนั้น

ต้องทำกำแพงไฟที่มีความสูงและความกว้างขนาดนี้ เพราะขนาดของ “แปลงพริก” เป็นขนาดพื้นที่เท่ากับพื้นที่ห้าห้องของบ้านเก่า

ถ้าขนาดกำแพงไฟมีพื้นที่ไม่กว้างขวางพอ ภายในห้องไม่ร้อนพอ ก็จะทำให้พริกไม่สามารถเจริญเติบโตได้ เดิมทีพริกเป็นพืชที่มักจะปลูกในหน้าร้อน ถ้าต้องปลูกในหน้าหนาว ก็ควรต้องมีเพิงคลุมไว้และต้องทำให้อุณหภูมิคงความอบอุ่น มิเช่นนั้นต้นพริกจะหนาวละเหี่ยวเฉาตาย