ตอนที่ 218

ท่านย่าหม่าทำยังไงก็ไม่เข้าใจความคิดของหลานสาว บอกว่าจะไปหาเงินไม่ใช่หรือ ทำไมยังมาพูดคุยเจาะแจ๊ะอยู่กับนาง บอกว่าจะทำอาหารและยังพูดวกไปวนมาอีก แล้วยังต้องการตามหาลูกสามของนางทำไม

สิ่งที่ทำให้ท่านย่าหม่ายิ่งไม่เข้าใจก็คือ ทำไมถึงหาเงินเหวินเดียวก็ไม่ได้ หรือว่าหลานสาวต้องการให้นางควักเงินตัวเอง ทำอย่างนั้นได้อย่างไรเล่า ในขณะเดียวกัน ที่เพิงคอกวัว มีเด็กผู้หญิงกลุ่มนึงกำลังพูดคุยเจี๊ยวจ๊าว กำลังดูหนิวจั่งกุ้ยรีดนมวัว ซ่งฝูเซิงยืนอยู่ข้างๆ กำลังสั่งซื่อจ้วงว่าจะต้องซ่อมแซมห้องที่ผุพังนี้อย่างไร

เขาได้ยินว่า ลูกสาวและท่านแม่กำลังตามหาเขาอยู่ บอกว่าจะฝากเขาซื้อของ ทั้งยังทำท่าทางแปลกๆ เรียกเขาไปที่ข้างบ้าน เขารู้สึกงงๆ แต่ก็เดินเข้าไปถาม “ซื้ออะไรหรือ”

ซ่งฝูหลิงนับนิ้วสั่งของอย่างละเอียดว่า “ซื้อแป้งละเอียดที่ดีที่สุด ไข่ไก่ น้ำตาล เกลือละเอียดคุณภาพดี และน้ำมันข้าวโพด”

ซ่งฝูหลิงกำลังสั่งของ ทางด้านท่านย่าหม่าหนังตาก็กระตุกหนึ่งครั้ง

ซ่งฝูหลิงบอกว่า “ท่านย่า ท่านต้องจ่ายเงิน” ท่านย่าหม่าหัวใจเต้นระรัว

“ทำไมต้องเป็นข้าจ่ายเงินล่ะ ถ้าข้าไม่จ่ายเงิน จะเป็นอะไรหรือ”

ซ่งฝูหลิงบอกว่า ถ้าไม่เช่นนั้น นางก็จะยืมเงินพ่อของนางเพิ่ม เพราะว่านางมีเงินสามตำลึงจากกองกลาง ซึ่งเพียงพอที่จะใช้ลงทุนในไม่กี่วันนี้

ท่านย่าลองคิดดูให้ดี ท่านเข้าใจหรือไม่ เงินทุนของตัวเองก็ไม่ยอมเอาออกมา พวกเราจะแบ่งเงินเป็นสัดส่วนคือ เงินที่หามาได้สองต่อแปดส่วน ท่านย่าเอาเงินคืนไปสอง ส่วนข้าเอาไปแปด ในสองส่วนของท่าน ก็คือเงินที่ท่านลงทุนใช้ซื้อของ ท่านเข้าใจหรือไม่?

“สองต่อแปดส่วนคืออะไร”

ได้กำไรมาสิบตำลึง เจ้าเอาไปสองส่วน ข้าเอามาแปดส่วน เด็กคนนี้นี่ เจ้าต้องการเงินจำนวนนั้นไปทำอะไร” ท่านย่าหม่ายังไม่ลืมเรื่องทหารช่วยเหลือ นางจ้องไปที่ซ่งฝูเซิง “มาจัดการลูกสาวของเจ้าด้วย?”

ซ่งฝูเซิง พยักหน้าหัวเราะ เขาบอกว่าตามกฎของที่บ้าน จะต้องพูดตกลงกันให้เข้าใจ แล้วค่อยปฏิบัติตาม ทั้งยังหัวเราะแล้วถามซ่งฝูหลิง “เจ้าอย่าทำให้ท่านย่าลำบากใจ พ่อจะลงทุนให้เจ้าเอง เจ้าได้กำไรค่อยแบ่งข้า”

“จะบ้าหรือ” ท่านย่าหม่าเริ่มโมโห กลัวว่าจะถูกแย่งงานไป ทั้งยังโกรธลูกสามว่าทำไมถึงได้สรรเสริญลูกสาวจนแทบจะลอยได้แบบนั้นล่ะ เกิดมายังไม่เคยพบเคยเจอคนแบบนี้มาก่อน

แต่ว่า คำพูดของซ่งฝูเซิง ทำให้หัวใจของนางเริ่มมีความรู้สึกบางอย่าง ไม่ว่าเรื่องอะไรก็กลัวจะถูกแย่งไป แต่จิตใจของท่านย่าหม่าที่กลัวถูกแย่งกลับรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ดี “ถ้าไม่ได้ร่วมมือกับพ่อของเจ้า ก็ร่วมมือกับย่า เจ้าก็รู้ว่าสมองของย่าฉลาดปราดเปรื่องขนาดไหน ลืมไปแล้วหรือ”

ซ่งฝูหลิงรีบพยักหน้า

“อือ อือ อือ ท่านย่า ยังไงข้าก็ต้องร่วมมือกับท่าน…

…ถ้าท่านย่าลงทุน พวกเราไม่ใช่ส่วนแบ่งเป็นสองต่อแปด แต่พวกเราย่าหลานก็แบ่งส่วนแบ่งแบบสี่ต่อหก ท่านสี่ส่วน ข้าหกส่วน…

…ท่านคิดดู ข้าทำไมถึงใจกว้าง…

…ไม่เพียงเพราะผมที่มีเหาของท่าน แต่ข้าอยากให้ครอบครัวพวกเรามีชีวิตที่ดีกว่าครอบครัวอื่น…

…ถ้าท่านเก่งแล้ว ต่อไปคนอื่นก็มองเราดีขึ้นใช่หรือไม่…

…เพราะจริงๆ ข้าดูออกแล้ว ไม่ใช่สิ ข้าคาดการณ์ไว้ว่า ถ้าพวกเราอาศัยหาเงินจากคะแนนทำงาน พวกเราคงไม่สามารถเอาชนะคนที่ทำงานเก่งอย่างท่านลุงซ่งได้ พวกเราจะหาเงินจากการทำงานต้องถูกคนอื่นกดดันเป็นแน่ คงจะดูไม่ดี พวกเราต้องคิดหาวิธีหาเงินทางอื่น วิธีหาเงินทางอื่นจะมีวิธีได้เงินมากกว่าคนอื่นได้ด้วย ม้าไม่มีหญ้ากินเสริมในช่วงกลางคืน เนื้อหนังจะมาจากไหน ดังนั้น”

พอๆ ไม่ต้องดังนั้นแล้ว เด็กคนนี้ ทุกประโยคที่พูดมาทำให้ย่ามีความหวัง ท่านย่าหม่าหัวใจเต้นรัว “ต้องลงทุนเท่าไร” นางเริ่มควักเงินออกมาจากกระเป๋าคาดเอว

ซ่งฝูเซิงพอใจกับเรื่องทั้งหมดแล้ว

ในช่วงที่กำลังลี้ภัย ท่านแม่ของเขามีเงินอยู่สี่ตำลึง ท่านแม่เฒ่าจะให้ใครดูแลก็ไม่วางใจตอนนี้จะให้เพียงลูกสาวของเขาดูแล อย่ามองว่าแค่จะให้เงินลูกสาวของเขาเป็นเรื่องเล็กๆ ตอนนั้นการเดินทางอันตรายมาก ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พรุ่งนี้จะมีชีวิตรอดหรือไม่ก็ไม่รู้ เงินสี่ตำลึงนี้ เท่ากับ วันหนึ่งถ้าท่านย่าเกิดอะไรขึ้น ก็จะให้ลูกสาวเขาจัดการ ความหมายก็คือ ให้ลูกสาวของเขาเป็นคนตัดสินใจว่าจะใช้เงินไปทำอะไร

ความหมายตอนนี้ก็คือ

คนที่ทำให้ท่านย่าควักเงินออกมาคนนั้น เท่ากับเขาต้องได้กินเลือดท่านย่าแล้ว เจ้าลองมองไปที่ลูกสาวของเขา นางพูดเพียงไม่กี่คำ ก็ทำให้ท่านย่ายอมควักเงินออกมา ทำให้ท่านย่าฟังสิ่งที่นางคิดจะทำ แค่คำพูดก็ทำให้ท่านย่ารู้สึกอยากได้เงินจนคันไม้คันมือ ดังนั้น ซ่งฝูเซิงจึงรู้สึกนับถือลูกสาวของเขา ถ้าพูดให้ชัดเจนก็คือ เขาประเมินท่านแม่ของเขาต่ำไป

เป็นอย่างไรนั้นหรือ

ท่านย่าแก่ ตอนนี้รู้สึกเสียดายเงินแล้ว

หลานสาวมาถึงประตูบ้าน ท่านย่า ท่านไปเถอะ

เจ้าจะไปทำอะไร พวกเราทั้งสองไม่ใช่จะไปหาเงินหรือ

“ยังไม่ซื้อของกลับมา จะหาเงินได้อย่างไร ข้าจะกลับไปบ้านไปซักเสื้อผ้า รอให้ถึงพรุ่งนี้ ออ? พรุ่งนี้ท่านไปหาข้า” ซ่งฝูหลิงพูดเสร็จก็กลับบ้านตัวเอง

ท่านย่ายืนอยู่ท่ามกลางหิมะที่กำลังโปรยลงมาไม่ขาดสาย นางมองตามหลังหลานสาวไกลๆ ขณะลมเย็นของหิมถูกพัดเข้ามากระทบตัว หัวใจที่ร้อนระอุเมื่อครู่ก็ค่อยๆเย็นลง นางกำลังกัดฟันและคิดว่า ต้องไม่คิดถึงเงินพวกนั้น ต้องไม่คิดถึงเงินพวกนั้น นอกจากนี้ ห้ามพูดเรื่องนี้กับครอบครัวลูกชายคนโตและคนลูกชายคนรอง นางกำเงินอยู่ในมือเมื่อครู่ เงินในมือก็หายไปครึ่งหนึ่งจนได้