ตอนที่ 222

“ท่านย่า ซาลาเปาไส้เนื้อสี่ลูก พวกเราแบ่งคนละสองลูกนะ”

“นี่เจ้าจะทำอะไร ข้าอิ่มแล้ว เจ้ากินให้หมด” ท่านย่าหม่าบอกว่าตัวเองอิ่มแล้ว และยังพูดไม่หยุดว่าบะหมี่เส้นเล็ก กินลงไปแล้วแน่นท้องมาก ตอนนี้อิ่มจนกินอะไรไม่ลง นางกินขนมเค้กไปก่อนหน้านี้แล้วไม่ใช่หรือ

ซ่งฝูหลิงก็ไม่ยอม รีบวางตะเกียบลง

ท่านย่ากัดขนมเค้ก แค่สองคำ อย่างนั้นเรียกว่ากินหรือ นั่นเรียกว่าชิมเท่านั้น

เช้านี้พวกเรารีบเดินทาง ท่านยังแบกตะกร้าเอง และยังบอกข้าว่าไม่หนัก ไม่ยอมให้ข้าลำบาก ห่วงขนมเค้กที่อ่อนนุ่ม บอกว่าถ้าเจ้าช่วยแบกขนมเค้กอาจจะเละได้ ท่านย่าจึงแบกคนเดียวตลอดทาง

“ไม่ได้ ถ้าท่านไม่กินซาลาเปาสองลูกนี้ ข้าก็ไม่กิน พวกเราสองคนจะวางไว้ให้เย็นใช่หรือไม่”

“เจ้านี่นะ” ท่านย่าหม่าไม่รู้จะสรรหาคำใดมาพูด “ก็ได้ๆๆ” ท่านย่ารีบหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้ง

ต่อมา ท่านย่าหม่าบอกว่า พวกเรากินอิ่มท้องแล้ว ถึงเวลาต้องทำงานใหญ่แล้วใช่หรือไม่

นี่ช่างดูน่าตื่นเต้น ตอนที่ลูกสาวและท่านพ่อมาขายถั่วเมล็ดสนที่นี่ บรรยากาศไม่เหมือนกัน

เดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา มีตรงไหนที่ไม่รู้จัก

ถ้าให้ท่านย่ามาคนเดียวคงมืดแปดด้าน โดยเฉพาะตอนนี้ที่หลานสาวเป็นคนนำทาง เดินเข้าไปข้างในตลาด ยิ่งเดินยิ่งครึกครื้น ไอ้หยา…นี่คือตลาดสด จะยืนขายกันที่ไหนดี

ซ่งฝูหลิงเดินไปเรื่อยๆ แต่กลับหยุดกะทันหัน นางมองไปที่ทางฝั่งขวามือ มีป้ายร้านยา แต่ไม่แน่ใจ จึงมองเข้าไปใกล้ๆ และเดินเข้าไปข้างใน

เอ้า? เอ้า? เจ้าเด็กคนนี้ ท่านยาหม่าไม่มีวิธีอื่น จึงต้องเดินตามเข้าไปเท่านั้น

ซ่งฝูหลิงรู้สึกอาย แต่ก็นั่งอยู่ตรงหน้าหมอ “ท่านมียารักษาเหาหรือไม่”

“คร่อก คร่อก คร่อก…” ท่านย่าหม่าเพิ่งเดินเข้ามา ได้ยินเสียงสำลักน้ำลายตัวเอง

หมอที่นั่งตรวจอยู่ด้านหน้าบอกว่า มี ความหมายคือให้เสี่ยวเออร์ไปหยิบออกมาให้ด้วย

เสี่ยวเอ้อร์ไม่สนใจเสียงไอของท่านย่าหม่า เขาแนะนำสินค้าไปว่า

“ยาฆ่าเหาร้านพวกเราประสิทธิผลดีเยี่ยม เจ้ารู้ไหมว่ามีใครมาซื้อบ้าง เป็นลูกสาวตระกูลใหญ่ ทั้งยังเป็นลูกสาวที่โตแล้วด้วย…

…รู้จักเจ้าเมืองหรือไม่ ลูกสาวบ้านท่านก็มาซื้อไปแล้ว แค่ทาบนผมและใช้เวลาเพียงห้าวัน แค่นั้นก็รักษาหาย ในนี้มีน้ำมันชะเอม และยังมียาอีกชนิดหนึ่งเรียกว่าเปลือกของต้นเลี่ยนขู่จือเป็นสมุนไพรจีนใช้สำหรับฆ่าแมลง”

ซ่งฝูหลิงถามราคาว่า “ขายอย่างไร”

“ราคาครึ่งตำลึง”

“คร่อก คร่อก คร่อก…” ท่านย่าหม่าเพิ่งหยุดไอและสำลักอีกครั้ง

เพื่อฆ่าเหา ต้องใช้เงินครึ่งตำลึง หลานสาว เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ เจ้าต้องบ้าไปแล้วจริงๆ

เมื่อออกมาอยู่ข้างนอกร้านยา ท่านย่าหม่าโกรธจนหน้าแดง

“ที่เคยบอกข้า ไม่ใช่ว่าแค่ทาน้ำมันก็ฆ่าเหาได้หรือ จริงๆ แล้ว ย่าเข้าใจว่า น้ำมันสิบกว่าเหวินราคาหนึ่งจิน ถ้าเจ้าอย่างจะต้องเสียเวลาไปกับเรื่องผม ข้าไม่ยอม อย่างน้อยน้ำมันหนึ่งจินใช้ทาผมได้นานกว่า เจ้าต้องฟังย่า เข้าใจหรือไม่ วันนี้ข้าจะกัดฟันรีบไปขายขนมเค้ก เจ้าอย่าสนใจแต่เรื่องเหาอยู่เลย”

เทวดาฟ้าดิน ข้าต้องยอมหลานสาวข้าแล้ว

เงินครึ่งตำลึง เจ้าจะซื้อหรือ ข้าตามใจเจ้าไม่ได้ ตามใจเจ้าไม่ได้จริงๆ เป็นบ้าอะไรหรือจะเอาเงินครึ่งตำลึงทาลงบนหัวให้เหากิน น้ำมันสำหรับใช้ทาใบหน้ายังไม่เคยได้ใช้ ท้องของพวกเรายังไม่เคยกินเนื้อราคาครึ่งตำลึงเลยด้วยซ้ำ

ซ่งฝูหลิงไม่พูดต่อหัวข้อนี้ ตอนนี้นางรู้วิธีรักษาเหาที่ดีกว่า นางไม่ฟังพ่ออีกต่อไปแล้ว และยังรู้สึกสงสัยวิธีทำน้ำมันทาผมของพ่อนางอีกด้วย

เขาเอากลิ่นเหม็นมาเป็นจุดเด่นของยา นางใช้มันทาหัวมาสองวันแล้ว แต่อาการคันไม่ได้ลดลง แสดงว่าผลการรักษาแบบนี้ยังช้าเกินไปอยู่

ว่าแต่ นางยังต้องการซื้อยาฆ่าเหาให้ได้

“ท่านย่า ท่านอย่าเพิ่งพูดเรื่องอื่น ข้าขอถามท่าน ท่านจำตำแหน่งร้านได้แล้วหรือ”

ท่านย่าปิดปากสนิทไม่ตอบ “ถ้าท่านไม่ตอบ แสดงว่าท่านจำได้แล้ว พวกเราสองคน มีส่วนแบ่งเป็นสี่ต่อหกไม่ใช่หรือ ถ้าพวกเราขายหมด พวกเราก็จะได้เงินครึ่งตำลึง ท่านย่า ข้าขอร้องช่วยข้าซื้อสักหนึ่งขวด ท่านอย่าทำอย่างนี้ได้หรือไม่ ถ้าข้ารู้ ต่อไปเงินที่ข้าใช้ก็เป็นส่วนของข้า”