ตอนที่ 224
ตอนที่ 247
October 22, 2026
หลังจากที่หลี่ซิ่วกลับไปแล้ว ท่านย่าหม่าก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยมาก นางอยากนอนพักผ่อนสักพักหนึ่ง
แต่พอนอนสักพักก็นอนไม่หลับ เพราะต้องรอให้ทุกคนหยุดงานก่อน แล้วถึงพักกินข้าวร่วมกัน กินข้าวเสร็จก็ต้องรอพวกเขาทํางานอีกครั้ง นางต้องให้คนในบ้านหาห้องที่ทรุดโทรมมาก่อนเพื่อนำมาต่อเติมเป็นห้องอบขนม
ห้องเตาอบสองห้องไม่ได้อยู่รวมกันและต้องทําห้องเล็กๆ หนึ่งห้องให้พั่งยาทำเค้ก
แต่ตอนนี้ห้องที่พวกเขาเหลืออยู่ มีสภาพผุพังมาก
ถ้าห้องยังดีอยู่ พวกเขาคงเข้าไปอยู่นานแล้ว ห้องว่างที่เหลือก็ใช้เป็นที่เก็บกองฟืน ถ้าจะใช้ห้องเหล่านั้นก็ต้องย้ายกองฟืนออกมาซึ่งถือว่าเป็นงานหนักในการเก็บกวาดและซ่อมแซม
สรุปแล้ว นางทั้งง่วงและเหนื่อย แต่นางก็ไม่สามารถพักผ่อนได้เพราะยังมีเรื่องมากมายรอให้นางมาจัดการ ได้แค่เพียงนอนยืดหลังเท่านั้น
เดิมทีท่านย่าหม่าปีนขึ้นมานอนบนเตียงเตาของซ่งฝูหลิงและอยากจะดึงผ้าห่มมาคลุมกันหนาว เตียงเตามีความร้อนแต่ในห้องมีรอยรั่วตามฝาผนัง ทำให้ลมพัดผ่านเข้ามาได้ นางถึงอยากหาผ้าห่มมาคลุมตัว เมื่อนางนอนจะได้ไม่หนาว
แต่เมื่อมือหยาบสัมผัสผ้าห่มนุ่มๆ เหลือบมองผ้านวมสะอาดที่พับเป็นระเบียบแล้ว นางก็ก้มมองเสื้อผ้าของตัวเองที่สวมใส่อยู่ก่อนจะหดมือกลับมา
นางถอดเสื้อกันหนาวออกมาคลุมเท้าไว้ ด้านบนเหลือเพียงเสื้อที่มีรอยปะซึ่งสวมใส่ไว้แล้วนอนอยู่บนเตียงเตา
“เฮ้อ!”
ท่านย่าหม่าถอนหายใจยาวๆ
จะเชื่อคำพูดพวกนั้นของหลี่ซิ่วหรือไม่?
ท่านย่าหม่าเชื่อ
แม้ว่าชื่อเสียงของหลี่ซิ่วในความคิดของบรรดาพวกป้าทั้งหลายจะไม่ค่อยดี แต่คำพูดประโยคหนึ่งของหลี่ซิ่วพูดได้ตรงใจนาง นั่นคือ คนภายนอกจะพูดถึงชื่อเสียงอย่างไร มันคือการมองจากภายนอกเพียงแค่ผิวเผิน เรื่องภายในเป็นอย่างไร ทุกข์หรือสุข ดีหรือไม่ดี มีเพียงตนเองคนเดียวเท่านั้นที่รู้
มีบางสิ่งที่ทำให้ท่านย่าหม่าอดนึกคิดวนเวียนอยู่ในหัวไม่ได้ นางไม่ได้ครุ่นคิดว่าจะให้หลี่ซิ่วเรียนทำเค้กหรือไม่ แต่เป็นกลับคําพูดของหลี่ซิ่วที่ทําให้นางนึกถึงเรื่องยุ่งเหยิงในอดีตของนาง
ยกตัวอย่างเช่น เมื่อก่อนนางก็มีชื่อเสียงที่ไม่ดีในหมู่บ้าน ชื่อเสียงไม่ดีจนคนในวัยเดียวกันเกือบจะไม่สนใจใยดีกับนาง
นอกจากไม่สนใจนาง มนุษยสัมพันธ์ก็ไม่ดี ไม่ใช่แค่เพียงเพราะนางชอบด่าทอผู้อื่น
ตอนนี้เมื่อนึกย้อนกลับไปก็มีเหตุผลหลักอยู่สองประการ
หนึ่งคือ เป็นเรื่องที่นางไม่คาดคิดมาก่อนว่าสามีของนางจะเสียชีวิตเร็ว
เมื่อที่บ้านไม่มีผู้ชาย ผู้หญิงเลี้ยงลูกตัวคนเดียวก็ต้องใช้ชีวิตลำบาก
ยกตัวอย่างง่ายๆ เช่น ไปตักน้ำในบ่อข้างหมู่บ้านแล้วดึงไม่ขึ้น พี่ใหญ่ตระกูลจางก็ยื่นมือเข้ามาช่วย เมื่อก่อนพ่อของลูกสามยังมีชีวิตอยู่ เรื่องพวกนี้ก็ไม่เป็นเรื่องราวอะไร ในหมู่บ้านหากใครเห็นก็ยื่นมือเข้ามาช่วยก็ไม่มีใครพูดอะไร
แต่นางสมควรตาย! สมควรตายเพราะว่าสามีของนางเสียชีวิตไปเร็ว เมื่อก่อนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พอสามีเสียไปถือว่าเป็นเรื่องแล้ว