ตอนที่ 227
ตอนที่ 250
October 22, 2026
ซ่งฝูเซิงกินข้าวและซุปร้อนๆ หมี่โซ่วป้อนผักดองให้เขากินไปหลายคํา หลังจากที่เขาดื่มน้ำแล้วก็เรียกพี่ใหญ่กับพี่รองและชายฉกรรจ์อีกหลายคนเพื่อมาช่วยขนย้ายของออกจากห้อง เพื่อให้ลูกสาวมีห้องว่างไว้สำหรับทำเค้ก
ที่จริงแล้วนี่ถือว่าเป็นงานส่วนตัว งานที่ทำของแต่ละคนในวันนี้ ต่างคนก็ต่างก็ทำเสร็จแล้ว แต่ไม่มีใครสักคนคิดแบบนั้นเลย
มีชายฉกรรจ์บางคนที่ไม่ได้ถูกเรียกชื่อ พวกเขากำลังเคี้ยวข้าวอยู่ในปากยังไม่ทันได้กลืนเมื่อข้าวคําสุดท้ายลงท้องก็ลุกขึ้นยืน พวกเขาผูกเชือกกางเกงให้แน่นแล้วรีบตามไป
ชายฉกรรจ์หลายสิบคนช่วยกันย้ายถ่าน ที่เดิมทีเก็บไว้ในห้องออกมา ในชั่วพริบตาเดียว
ถ่านจะขนเอาไว้ที่ไหน เดิมทีคิดจะเอามาวางรวมกับกองฟืนในห้องผุพัง
แต่พวกเขาตัดไม้มาทำฟืนค่อนข้างมาก พวกเขาอยู่บนภูเขาก็ตัดไม้มาเผาเป็นถ่านจำนวนไม่น้อยเหมือนกันและยังคงมีจำนวนที่ยังต้องเก็บเข้ามาไว้อีก หากนำมากองรวมกันคงอัดแน่นไปหมด
หลี่ซิ่วที่กำลังอุ้มลูกของนางอยู่ นางตะโกนบอกพวกเขา “เอาถ่านไว้ในห้องข้างบ้านของข้าเถอะ ห้องนั้นไม่มีใครอยู่ ข้าเห็นว่าห้องนั้นกว้างมากและพวกข้าก็ไม่ได้เดินผ่านประตูนั้น”
ซ่งฝูเซิงมองไปยังห้องอื่นที่ทรุดโทรม ถ้าวางไว้ในห้องเหล่านั้น เขาไม่กลัวหิมะจะปกคลุมถ่านกับกองฟืน แต่กลัวว่าหากวันใดมีใครเข้าไปเอาฟืนผนังกําแพงจะถล่มลงมาทับคนได้ มันช่างเป็นเรื่องที่น่าอันตรายเสียจริง
เมื่อเขาครุ่นคิดถึงจุดนี้และได้ยินคําแนะนําของหลี่ซิ่ว เขาก็นำถ่านทั้งหมดย้ายไปที่บ้านของหลี่ซิ่ว
“ท่านพ่อ ท่านทําอะไร?” ซ่งฝูหลิงยืนอยู่ในห้องว่างที่ได้ย้ายของออกไปแล้ว นางถือคบไฟให้แสงสว่างกับพ่อของนาง
ซ่งฝูเซิงใช้ไม้สี่เหลี่ยมขนาดยาวเหมาะสมวางค้ำพยุงผนังของห้อง เขาตอบกลับ “รับน้ำหนัก กลัวว่าผนังกำแพงจะพังทลายลงมา จึงนำไม้หลายอันมาวางพยุงกําแพงไม่ให้ล้มพังทลายมาทางด้านนี้”
พูดจนซ่งฝูหลิงรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย กลัวว่าวันใดที่นางกําลังทําเค้กอยู่ ผนังกําแพงดินจะล้มพังทลายลงมาอีกครั้ง หลังจากนั้นจะเผยให้เห็นนางอยู่ในพื้นที่โล่งแจ้งในขณะที่มือของนางกำลังถือเครื่องตีไข่ปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าสายตาของทุกคน
คาดว่าหากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นมาจริงๆ คงมีลมหนาวพัดผ่านศีรษะของนาง
“ใช้ไม้ค้ำได้ผลจริงหรือ?”
“แล้วใครบอกล่ะว่าใช้ได้ผล” คําพูดนี้ตอบกลับมาอย่างไร้ความรับผิดชอบ
ขณะที่สองพ่อลูกกำลังถามตอบกันอยู่นั้น เฉียนเพ่ยอิงก็อุ้มหมี่โซ่วเดินมา
“ทําไมถึงไม่กลับบ้านไปพักผ่อน? อุ้มเด็กมาที่นี่ทําไม?”
บ้านถูกยึดไปแล้ว
“หืม?”
ถูกต้อง ในขณะนี้บ้านถูกยึดไปแล้ว
ทําให้ซื่อจ้วงกับหนิวจั่งกุ้ยก็ยังไม่ได้กลับบ้าน
เพราะท่านย่าหม่าอยู่ที่บ้านของลูกสาม นางกำลังจัดประชุมใหญ่ของเหล่าบรรดาพี่ป้าทั้งหลายเป็นครั้งแรก
ผู้ร่วมประชุมในครั้งนี้ประกอบด้วย
ท่านย่าหม่า ลูกสะใภ้ใหญ่ของลุงซ่ง รวมทั้งกลุ่มคนเหล่านั้นที่ทําอาหาร ในบรรดาคนเหล่านั้นมีหญิงชราอายุมากสุดอยู่แปดคน พวกเขานั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเตาในบ้านของซ่งฝูเซิง