ตอนที่ 230
ตอนที่ 252-2 แม่ของเจ้า อย่างไรก็ยังเป็นแม่ของเจ้าอยู่ดี / ตอนที่ 253 ปรมาจารย์น้อยด้านงานฝีมือ
October 22, 2026
ตอนที่ 252-2 แม่ของเจ้า อย่างไรก็ยังเป็นแม่ของเจ้าอยู่ดี
คำพูดของท่านแม่นี้ ทำให้ซ่งฝูลู่ซึ่งเป็นลูกชายคนโตของนางถึงกับหัวเราะออกมา ท่านแม่พูดเหมือนกับเป็นเรื่องจริงเลย
“ดูพวกเจ้าสิ ยังหัวเราะกันอีก อย่าทำเป็นไม่เชื่อสิ”
บ้านท่านยายหวัง ครอบครัวของนางครึกครื้น
ท่านยายหวังเรียกหลานคนโตและดึงหลานคนรองมา อีกมือหนึ่งก็จับคอเสื้อของซ่วนเหมียวจื่อไม่ปล่อย
ลูกชายและลูกสะใภ้ของนางช่วยกันขนน้ำร้อนเข้าบ้าน
ท่านยายหวังเพิ่งสระผมมาใหม่และผสมน้ำมันฆ่าเหาไว้แล้ว ลูกสะใภ้คนรองก็หาผ้ามาพันผมให้นางอีกที โดยบอกให้ท่านแม่เอาผ้าพันหัวไว้หน่อย จะได้ไม่เป็นหวัด
ตอนนี้ท่านยายหวังพูดไม่หยุดและพูดเยอะจนทำให้คนอื่นๆ ตกใจกลัว
“ฟังย่าพูด ไม่สระผมไม่ได้ มันจะกัดเจ้า ตอนตกดึกมันจะคลานออมา คลานมาอยู่บนร่างกายแล้วกัดน้องชายของเจ้า มันกัดเสร็จเจ้าก็จะฉี่ไม่ออกและยังสูบเลือดของเจ้าด้วย ดูดกินอาหารและนมที่เจ้ากินเข้าไป”
ซ่วนเหมียวจื่อรีบเอาศีรษะจุ่มน้ำในอ่าง “ท่านย่า ได้โปรดอย่าพูดอีกเลย อย่าให้มันมาสูบเค้กที่ข้ากินเมื่อตอนบ่ายออกมา ข้าจะสระผมแล้ว”
ทำให้คนที่อยู่ในบ้านพากันหัวเราะ ลูกชายคนโตของท่านยายหวัง เขามีศักดิ์เป็นลุงใหญ่ของซ่วนเหมียวจื่อ เขาอุ้มซ่วนเหมียวจื่อมาหนีบไว้ใต้รักแร้และใช้หนวดเคราทิ่มแทงหลานชาย ซ่วนเหมียวจื่อดิ้นด้วยความโมโหและรู้สึกว่าผู้ใหญ่ทำแบบนี้ได้อย่างไรกัน ลุงใหญ่ทำไมถึงชอบรังแกเขานะ
หวังจงอวี้พ่อแท้ๆ ของซ่วนเหมียวจื่อพูดอย่างอารมณ์ดี “พี่ใหญ่ ตีเขา เขาดิ้น”
“ตีทำไมกัน ซ่วนเหมียวจื่อของพวกเรากำลังเล่นกับลุงใหญ่”
ครอบครัวแลดูครึกครื้น และสามัคคีปรองดองกัน
ตอนเช้าของวันที่สอง
ซ่งฝูหลิงกำลังสอนย่าของนางว่าควรพูดอย่างไร จะพูดแนะนำเค้กวันเกิดอย่างไรกับโรงเตี๊ยม และให้บอกกับเขาว่า พวกเรามีรูปแบบ วันนี้จะทำรูปแบบออกมา นางหยิบผ้าพันคอที่มี ลายดอกไม้เล็กๆ ออกมาหลายผืนให้ท่านย่า ส่วนที่ด้านนอก ก็มีท่านยายหลายคนกำลังมายืนเรียกท่านย่าหม่าอยู่
ท่านย่าหม่ากับซ่งอิ๋นเฟิ่งมากินข้าวที่บ้านของซ่งฝูเซิงในเช้าวันนี้ เฉียนเพ่ยอิงทำก๋วยเตี๋ยวคลุกเนื้อตุ๋น นางตั้งใจเรียกทั้งสองคนมาเป็นพิเศษ มิเช่นนั้นสองคนนี้คงกินแต่ปัวปัว ไม่ยอมกินอย่างอื่น
ท่านย่าหม่าที่ไม่รู้เรื่องอะไร นางครุ่นคิดในใจ เช้าตรู่นี้ คนพวกนั้นเรียกนางมาเพราะเรื่องอะไรกัน? หรือว่าจะเปลี่ยนใจแล้ว
“ไปได้แล้ว” หญิงสูงวัยสี่คนเข็นรถเข็นสองคัน
“ทําไมหรือ?”
“ตามเจ้าเข้าเมืองไปช่วยกันขนอิฐน่ะสิ ที่บ้านเหลือคนสามคนไว้ทําอาหาร ส่วนพวกข้าทั้งสี่คนตามเจ้าไป แค่เจ้าสองคนจะขนอิฐกลับมาจะได้เท่าไรกัน เมื่อไหร่ถึงจะเริ่มงานได้”
เก่อเอ้อร์นิวบอกให้รีบๆ หน่อย พวกนางแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันนี้เจ้าจะต้องไปขนเข่งนึ่งกลับมาอีกไม่ใช่หรือ
วันนี้มีรถเข็นสามคัน หญิงสูงวัยห้าคนและซ่งอิ๋นเฟิ่งอีกหนึ่งคน ทั้งหกคนเดินทางออกจากหมู่บ้านแล้ว
ซ่งฝูหลิงยืนเคียงข้างพ่อของนางอยู่ที่ริมแม่น้ำ นางมองเบื้องหลังของพวกท่านยายเหล่านี้ที่อยู่บนสะพาน ก่อนพูดขึ้น “ท่านพ่อ ท่านรู้สึกหรือไม่ว่าพวกข้าเป็นทีมผู้หญิงที่แข็งแกร่งและกระตือรือร้น? พวกเรามาแข่งกันเอาไหม?”
“แข่งอะไร?”
“แข่งว่าใครจะหาเงินได้เร็วกว่ากัน” ซ่งฝูหลิงพูดจบก็เดินจากไป
ตอนที่ 253 ปรมาจารย์น้อยด้านงานฝีมือ
ซ่งฝูหลิงกลับไปหาท่านลุงรองของนาง
นางต้องการให้ลุงรองใช้ไม้ทำชั้นเค้กวันเกิด เป็นแบบหนึ่งชั้นกับสามชั้น
โดยธรรมดา เวลาพวกเราซื้อขนมเค้กวันเกิดก็จะมีลักษณะเป็นวงกลม นางจึงต้องมีสิ่งของที่มีลักษณะกลมหนึ่งอันก่อน
รูปแบบที่ใช้กันทั่วไปควรเป็นกล่องกระดาษ มันสะดวกกับการที่ท่านย่าของนางจะขนส่งสินค้าออกไป มีน้ำหนักไม่มาก และสะดวกในการทำรูปแบบเค้ก แค่นำดอกไม้ปลอมมาติดบนกล่องกระดาษก็ติดได้ง่าย
แต่ถ้าเป็นกล่องกระดาษที่ค่อนข้างแข็ง ท่านย่าของนางไปถามมาแล้ว เมื่อวานไปเมืองถงเหยา ซื้อกระดาษน้ำมันและซื้อกระดาษสีให้กับนาง สอบถามหลายร้านแล้วแต่ก็ไม่มีร้านไหนขาย
เมื่อคืนวาน ท่านพ่อของนางก็บอกว่า ที่นี่ถึงแม้จะมีกล่องกระดาษ แต่ประชาชนทั่วไปก็ไม่ได้ใช้กัน เพราะกล่องกระดาษแข็งนั้นเหมือนกล่องใส่รองเท้าของพวกเรา ทางราชการนำมาใช้ทำหมวกขุนนาง ก็อาจจะนำมาใช้ทำประโยชน์อย่างอื่นได้บ้างแต่ยังนำมาใช้ไม่เป็นที่กว้างขวาง และบางร้านก็ไม่ได้นำของเข้ามาขาย
ดังนั้น ในตอนนี้จึงได้แต่หาวิธีการอื่นดู