ตอนที่ 268-2 นี่ข้าเอง / ตอนที่ 269 เจ้าเป็นคนเขียนจดหมายนี่รึ

ตอนที่​ 268-2 นี่​ข้า​เอง​

จากนั้น​ก็​โยน​ผ้า​ใน​มือ​ที่​ใช้มัด​ฝาเข่ง​ ดึง​ตัว​น้องชาย​เข้ามา​ “ท่าน​แม่ เอา​หวี​ไม้ให้​ข้า​ ข้า​จะหวี​ผม​ให้​เขา​”

ซ่งฝูห​ลิง​จะหวี​ผม​ทรง​อะไร​ให้​เฉียน​หมี่​โซ่ว​กัน​นะ​

“ทรง​มังกร​น้อย​”

บน​ศีรษะ​มีเขา​เล็ก​ๆ สอง​เขา​

“ไอ๊ห​ยา​ ท่าน​พ่อ​ ท่าน​แม่ ดู​สิ สนุก​จริงๆ​ ไว้​วันหลัง​ท่าน​แม่ทำ​หาง​เล็ก​ๆ ติด​กางเกง​ให้​เขา​ด้วย​สิ”

น่าสนุก​ ไม่สิ ดูดี​ เหมือน​เด็กผู้หญิง​ที่​หน้าตา​จิ้มลิ้ม​

ซ่งฝูเซิงยืน​อยู่​ตรง​ประตู​ห้อง​ ยิ้ม​พลาง​มอง​เฉียน​เพ่​ย​อิง​พา​เฉียน​หมี่​โซ่ว​เดินลง​ไป​ โดยเฉพาะ​ตอนที่​สายตา​มอง​เฉียน​หมี่​โซ่ว​ ถึงกับ​หัวเราะ​ออกมา​พลาง​เอ่ย​ “เจ้าเด็ก​คน​นี้​ยัง​รู้จัก​ใส่เสื้อ​ที่​เขา​หวง​ที่สุด​ออกมา​ด้วย​นะ​”

ใช่ หมี่​โซ่ว​ชอบ​เสื้อกันหนาว​ตัว​นี้​มาก​เป็นพิเศษ​

ถึงแม้ว่า​มัน​จะไม่ใช่ผ้า​ทอ​ชั้นดี​ แต่​ใน​สายตา​ของ​หมี่​โซ่ว​ เขา​คิด​ว่า​ตัวเอง​ได้​สวมใส่​เสื้อผ้า​ที่​ดีกว่า​เด็ก​คนอื่น​

และ​ประสิทธิภาพ​ก็​ดีมาก​จริงๆ​

พอ​ฟ้าสว่าง​แล้ว​ผู้คน​ก็​เต็ม​ท้องถนน​ มีผู้ใหญ่​หลาย​คน​ที่​พา​เด็ก​ออกมา​ข้างนอก​ สายตา​ที่​มอง​มายัง​หมี่​โซ่ว​ หลัก​ๆ คือ​การ​แต่งตัว​แบบ​นั้น​ จะว่า​ไป​ก็​ดู​ประหลาด​นัก​ แต่​ก็​ดู​น่ารัก​ชวนมอง​มาก​จริงๆ​ อีก​ทั้ง​ยัง​สะดวก​ เหมาะกับ​เด็กน้อย​ที่​ชอบ​กระโดดโลดเต้น​

หมี่​โซ่ว​ใส่อะไร​น่ะ​หรือ​

อันที่จริง​ก็​แค่​ชุด​เล่น​สกี​แบบ​ยุค​สมัยปัจจุบัน​

ข้างใน​บรรจุ​ฝ้าย​ สีคราม​แบบ​ท้องฟ้า​

ผ้าฝ้าย​แท้​สีคราม​นี้​ เฉียน​เพ่​ย​อิง​ทำ​มาจาก​ผ้า​ปู​เตียง​ที่อยู่​ใน​พื้นที่​พิเศษ​

ปลาย​กางเกง​ผ้าฝ้าย​เฉียน​เพ่​ย​อิง​เอา​เชือก​ร้อย​ไว้​ เวลา​ถอด​ก็​แค่​คลาย​เชือก​ออก​ เวลา​ใส่เสร็จ​ก็​เอา​เชือก​มัด​ตรงนั้น​ไว้​ ลม​จะได้​ไม่เข้าไป​ใน​กางเกง​ จากนั้น​ก็​ใส่รองเท้า​บู๊ท​หนัง​กวาง​ทับ​ แบบนี้​ก็​จะยิ่ง​อุ่น​ขึ้น​มิใช่หรือ​

เสื้อกันหนาว​ที่​สวม​ทับ​ด้านบน​ก็​เป็น​แบบ​เดียว​กับ​เสื้อ​ขน​เป็ด​ มีหมวก​แบบ​สมัยใหม่​

ชุด​นี้​เฉียน​เพ่​ย​อิง​ลงแรง​ไป​มาก​ ฝีมือ​เย็บ​ปัก​ของ​นาง​ไม่ดี​ เย็บ​แค่นี้​ต้อง​ทำ​ถึงขั้น​แอบ​ขโมย​วิชา​ของ​ผู้หญิง​คนอื่น​เวลา​เย็บผ้า​ว่า​ทำ​อย่างไร​ พอ​ทำ​เสร็จ​ก็​กลายเป็น​ของรักของหวง​ของ​หมี่​โซ่ว​ มีหรือ​จะให้​เอา​มาใส่ตอน​อยู่​บ้าน​ เด็ก​คน​นี้​ก็​เสียดาย​ไม่กล้า​เอา​มาใส่เหมือนกัน​ บอ​กว่า​จะรอ​ช่วง​ปีใหม่​ มิฉะนั้น​ท่าน​ป้า​ยัง​ต้อง​ทำให้​เขา​อีก​ มัน​เหนื่อย​

นึกไม่ถึง​ว่า​วันนี้​จะใส่ออกมา​

วันนี้​ไม่เพียงแต่​เฉียน​หมี่​โซ่วจะ​ใส่เสื้อกันหนาว​กับ​กางเกง​ที่​มีความ​สมัยใหม่​มาก​ๆ เขา​ยัง​เอา​ผ้า​ปิดปาก​ออกมา​ด้วย​ ไม่อย่างนั้น​จะพูด​หรือว่า​เด็ก​คน​นี้​ไม่ได้​โง่เลย​สักนิด​

ผ้า​ปิดปาก​ก็​มีความ​แปลก​

ไม่ได้​จงใจแปลก​ เพราะ​สมัยก่อน​ใช้ได้​แค่​ดอก​ฝ้าย​กับ​ผ้าฝ้าย​เอา​มาทำ​ผ้า​ปิดปาก​ ไม่เหมือน​สมัยนี้​ที่​มีตัวเลือก​เยอะ​ แต่​เอา​ดอก​ฝ้าย​มาทำ​มัน​ก็​จะกลิ้ง​ไปมา​อยู่​ใน​นั้น​ได้เวลา​ใช้ไป​เรื่อยๆ​ อีก​ทั้ง​ไม่มีจักรเย็บผ้า​ให้​เย็บ​ติดกัน​

เฉียน​เพ่​ย​อิง​จึงให้​ซ่งฝูเซิงเขียน​อักษร​ ‘เฉียน’​ ‘หมี่​’ ‘โซ่ว’​ แบบ​โบราณ​ สุดท้าย​ก็​เลือก​อักษร​ ‘หมี่​’ เพราะ​อักษร​ ‘เฉียน’​ กับ​ ‘โซ่ว’​ มีจำนวน​ขีด​เยอะ​เหมือนกับ​อักษร​แบบ​ปัจจุบัน​

จากนั้น​ก็​ใช้ด้าย​สีปัก​อักษร​หมี่​ลง​บน​ผ้า​ปิดปาก​

ทั้ง​จำง่าย​ ดอก​ฝ้าย​ก็​ไม่เคลื่อน​ไปมา​อยู่​ข้างใน​ด้วย​

เอา​แค่​ภาพลักษณ์​ของ​หมี่​โซ่ว​ในเวลานี้​ที่​เดิน​อยู่​บน​ถนน​ ใส่หน้ากาก​ที่​ปัก​อักษร​ ‘หมี่​’ อยู่​ใน​ชุด​ผ้าฝ้าย​สีคราม​ทั้งตัว​ เท้า​ใส่รองเท้า​บู๊ท​ ทั้ง​ยัง​ดึง​มือ​เฉียน​เพ่​ย​อิง​อย่าง​ร่าเริง​เพื่อให้​ร้องเพลง​เข้าคู่​กับ​เขา​ “ท่าน​กลับ​สะบัด​แขน​เสื้อ​พูด​กับ​ข้า​รึ​”

เฉียน​เพ่​ย​อิง​รู้​ว่า​นี่​เป็น​เพลง​ของ​จอม​ยุทธ์​เส้าหลิน​ หมี่​โซ่ว​เรียนรู้​มาจาก​พี่สาว​ ต้องการ​ให้​นาง​เล่น​เป็น​อาจารย์​ นาง​จำต้อง​พูด​อย่าง​จนปัญญา​

“รีบ​ไป​ฝึก​ได้​แล้ว​”

“ได้​เลย​ขอรับ​ จอม​ยุทธ์​ฝึกฝน​สิบ​ปี​เพื่อ​อยู่​ใน​สนาม​ต่อสู้​ไม่กี่​นาที​ ความลำบาก​ความเหงา​ใคร​เล่า​จะเข้าใจ​ หวด​หมัด​ทะลวง​ไป​ใน​สายล​ม…”

เขา​ยัง​ทำท่า​ประกอบ​อีกด้วย​ เหวี่ยง​หมัด​น้อย​ๆ ของ​ตัวเอง​

ลู่​พั่น​ขี่ม้า​ผ่าน​มา อยาก​จะไม่สนใจ​ยัง​ยาก​

ถนนหนทาง​แบบ​โบราณ​ อีก​ทั้ง​ข้างทาง​ยังมี​หิมะ​ขาวโพลน​

เด็กน้อย​ที่อยู่​ใน​ชุด​สีคราม​ทั้งตัว​ หันหน้า​ฟึ่บฟั่บ​ เหวี่ยง​หมัด​เป็น​ท่วงท่า​ ดูเหมือน​ปาก​ก็​พึมพำ​บางอย่าง​ไป​ด้วย​อย่าง​ฮึกเหิม​ ใต้​ดวงตา​ที่​มีชีวิตชีวา​คู่​นั้น​มีอักษร​หมี่​ปรากฏ​อยู่​บน​ผ้า​ที่​ปกปิด​ใบหน้า​

ลู่​พั่น​ส่งสัญญาณให้​คน​จูงม้าลด​ความเร็ว​ลง​

เสียง​ฝีเท้า​ม้ากับ​ๆ ดูเหมือน​จะใกล้​เข้ามา​เรื่อยๆ​

“ย้า!”​ ทันใดนั้น​หมี่​โซ่ว​ก็​หยุด​เท้า​ ดวงตา​มีทั้ง​ความตกใจ​ หวาดกลัว​ จากนั้น​ก็​ตื่นเต้น​ดีใจ​เป็นอย่างมาก​ เขา​รีบ​ดึง​ถุงมือ​ออก​ มือ​น้อย​ๆ ชี้ไป​ทาง​ลู่​พั่น​พลาง​ตะโกน​ตาม​สัญชาตญาณ​ “พี่​แม่ทัพ​เล็ก​”

เคย​บอก​ไป​แล้ว​ว่า​ไม่ใช่พี่​แม่ทัพ​เล็ก​ ก็​ยัง​คงจะ​เรียก​แบบ​นั้น​อีก​

ผ้า​ปิดปาก​ช่างเกะกะ​เหลือเกิน​ หมี่​โซ่ว​ดึง​ผ้า​ปิดปาก​ออก​อีก​ชิ้น​ กลัว​ว่า​พี่ชาย​จะจำไม่ได้​แล้ว​จากไป​ เผย​ให้​เห็น​ใบหน้า​ขาว​ใส เขา​ยื่นมือ​น้อย​ๆ ออก​ไป​ “พี่​แม่ทัพ​เล็ก​ ข้า​เอง​ ข้า​เอง​ ข้า​เฉียน​หมี่​โซ่ว​ไง”

จำได้​แล้ว​ ลู่​พั่น​พูด​ใน​ใจ

เขา​นั่ง​อยู่​บน​ม้าตัว​สูงใหญ่​ พยักหน้า​ให้​เฉียน​หมี่​โซ่ว​ท่ามกลาง​สายตา​ตกใจ​ของ​บรรดา​บ่าว​รับใช้​ จากนั้น​ถึงได้​บอก​ให้​คน​จูงม้าคลาย​เชือก​ แตะ​ท้อง​ม้าเบา​ๆ แล้ว​ออก​ไป​จาก​ตรงนั้น​

“ท่าน​ป้า​ๆ พี่​แม่ทัพ​เล็ก​จำข้า​ได้​ด้วย​”

“ใช่จ้ะ ดีใจ​ไหม​ ป้า​เห็น​แล้ว​เหมือนกัน​ เขา​พยักหน้า​ให้​เจ้าด้วย​นะ​ ไม่ได้​พยักหน้า​ให้​ป้า​”

“เขา​ไม่รู้จัก​ท่าน​ป้า​ ถ้ารู้จัก​ก็​คง​พยักหน้า​ให้​ท่าน​ป้า​ด้วย​ พี่​แม่ทัพ​เล็ก​เป็น​คน​ดีมาก​” จากนั้น​ก็​เหมือน​วิญญาณ​เด็ก​เจื้อยแจ้ว​เข้าสิง​ พูด​กับ​เฉียน​เพ่​ย​อิง​ตลอดทาง​ ตื่นเต้น​มาก​กับ​การ​ที่​ลู่​พั่น​พยักหน้า​ให้​เขา​

เมื่อ​ไป​ถึงหน้า​ร้าน​ขาย​ขนม​เขาย​ังพูด​อี​กว่า​ “แย่​แล้ว​ ทำไม​ข้า​ไม่เรียก​เขา​ไว้​นะ​ น่าจะ​เอา​ขนมเค้ก​ให้​พี่​เขา​ก้อน​หนึ่ง​”

เฉียน​เพ่​ย​อิง​ไม่สนใจ​ นาง​หันไป​กลั้น​หัวเราะ​ ยัง​จะให้​ขนมเค้ก​ด้วย​ เจ้านี่​ช่างใจกว้าง​เหลือเกิน​ วันนี้​พี่สาว​กับ​ท่าน​ลุง​ของ​เจ้ายัง​จะไม่พอให้​คน​ที่​จ่าย​เงิน​จอง​ไว้​เลย​ด้วยซ้ำ​

“เอา​ขนม​ซูถัง[1]ห้า​จิน​[2]จ้ะ” เฉียน​เพ่​ย​อิง​พูด​กับ​คน​ขาย​

นาง​คิด​ว่า​ซื้อ​ขนม​เยอะ​หน่อย​จะได้​เอา​กลับ​ไป​แจก​พวก​เด็ก​ๆ พวก​นาง​เอา​นม​มาหาเงิน​ แต่กลับ​ทำให้​เด็ก​ๆ ไม่ได้​กิน​นม​ ซื้อ​ขนม​ไป​ให้​เด็ก​ๆ กิน​เล่น​บ้าง​

“ท่าน​ป้า​ ท่าน​ว่า​พี่​แม่ทัพ​เล็ก​เคย​กิน​ขนมเค้ก​หรือไม่​”

พอได้​แล้ว​ ยัง​จะคิดถึง​เขา​อยู่​อีก​

ณ จวน​กั๋วกง​

วันนี้​ซุ่นจื่อ​ไม่ได้​ตาม​ลู่​พั่น​ออก​ไป​ด้วย​ เป็น​เสี่ยว​เฉวียน​จื่อ​ที่​ติดตาม​ไป​