ตอนที่ 248
ตอนที่ 274 น้ำผึ้งของเจ้า
October 22, 2026
ซ่งฝูเซิงถามซุ่นจื่อว่าพาเด็กไปไหนมา รบกวนเจ้านายหรือไม่ เสียมารยาทตรงไหนหรือเปล่า
นี่เป็นเรื่องแรกที่เขาเป็นห่วง
ตั้งแต่มีคนมารับเด็กไปเขาก็ไม่มีอารมณ์กินข้าว ใจคอไม่ค่อยดี
อย่างไรเสีย ต่อให้หมี่โซ่วฉลาดเพียงใดก็อายุแค่ห้าขวบ
อีกทั้งยังถูกเอาตัวไปอย่างกระทันหัน อยากจะกำชับอะไรก็ไม่ทัน
อย่างไรเสีย เมื่อก่อนผู้อาวุโสก็เป็นเพียงพ่อค้าเล็กๆ กังวลว่าหมี่โซ่วจะไม่เคยมีประสบการณ์ เข้าไปในจวนกั๋วกงแล้วจะพูดจาไม่ถูกกาลเทศะ
ซุ่นจื่อชี้หมี่โซ่วที่เฉียนเพ่ยอิงอุ้มอยู่แล้วบอกว่าไม่มี ซึ่งคำพูดนี้ก็ไม่ใช่ว่าพูดไปตามมารยาท
ไม่ได้เกรงใจ ถ้าไม่เชื่อก็เชิญดูได้
เครื่องยืนยันก็คือ ดูที่คอของเด็กบ้านท่าน เหล่าฮูหยินได้มอบสร้อยทองให้กับมือตัวเอง
เจ้านายเฉินแอบตกใจ “ไอ๊หยา สุดยอดไปเลย!”
ซุ่นจื่อเหลือบมองเจ้านายเฉิน จากนั้นก็พยักหน้า ใช่ สุดยอด
ดังนั้นซ่งฝูเซิง ท่านเข้าใจสายตาของข้าหรือไม่
สร้อยทองที่องค์หญิงใส่ให้ ปรารถนาอยากให้หมี่โซ่วร่มเย็นเป็นสุข ใครที่กล้าทำให้หมี่โซ่วไม่เป็นสุขลับหลัง นั่นก็เท่ากับตบหน้าองค์หญิงเหล่าฮูหยิน นั่นก็เท่ากับรนหาที่ตาย ใครที่กล้าหาเรื่องหมี่โซ่ว ข่มขู่ความปลอดภัยของเด็กคนนี้ มีเรื่องอะไรท่านก็ร้องเรียนได้เลย
จากนั้นซุ่นจื่อก็ให้หมี่โซ่วเอา ‘ปี่ติ้งหรูอี้’ ออกมา
“ไอ๊หยา ไอ๊หยา แบบนี้คืออวยพรให้สอบได้บัณฑิตเลยเชียวนะ” หลังจากเจ้านายเฉินชะโงกหน้าเข้าไปดูปี่ติ้งหรูอี้ใกล้ๆ ก็กำมือคารวะแสดงความยินดีจากใจจริงกับซ่งฝูเซิง
เขาคิดในใจ จวนกั๋วกงถึงขั้นอวยพรให้เด็กบ้านเจ้าสอบได้บัณฑิตแล้ว วันหน้าใครจะกล้าไม่ให้ได้บัณฑิตล่ะ
ต้องทราบก่อนว่านายท่านกั๋วกงไม่ได้เป็นแค่กั๋วกง แต่เขาเป็นถึงหัวหน้าสภาขุนนาง ขุนนางทั้งหมดอยู่ในความดูแลของเขา
น้องซ่ง นี่มันเป็นที่แน่นอนแล้วว่าวันข้างหน้าครอบครัวเจ้ามีคนคอยสนับสนุนแล้ว
อย่างน้อยในสายตาของเจ้านายเฉินก็เป็นแบบนั้น บางทีในสายตาของชาวบ้านตัวเล็กๆ ก็มีกระบวนการคิดเช่นนี้ ขุนนางใหญ่บอกว่าเจ้าใช้ได้ก็คือใช้ได้ ไม่ได้ก็ต้องได้
ซ่งฝูเซิงกำมือคารวะกลับอย่างกระอักกระอ่วน
เขาคิดในใจ เจ้านายเฉิน ท่านช่วยอยู่กับร่องกับรอยหน่อยได้หรือไม่ เด็กเพิ่งจะห้าขวบ ท่านก็เล่นตื่นเต้นเสียขนาดนั้น ราวกับว่าตอนนี้เด็กสอบได้จอหงวนแล้ว แบบนี้คนของจวนกั๋วกงจะคิดอย่างไร
ไม่คิดอย่างไร ไม่ว่าง
ซุ่นจื่อหันไปส่งสัญญาณให้เสี่ยวเฉวียนจื่อเดินขึ้นหน้า เปิดกล่องออกแล้วอธิบายว่านี่คือของที่เมื่อก่อนคุณชายของเขาพกติดตัว บัดนี้ได้มอบให้หมี่โซ่วแล้ว
“อึ๊ก” ไม่ได้ตั้งใจสะอึก แต่เป็นเพราะเจ้านายเฉินตกใจมากเกินไป
หลังจากเห็นของสิ่งนี้ เขาก็พบว่าสิ่งที่เขาคิดก่อนหน้านี้มันง่ายเกินไป
ต้องทราบก่อนว่าบุคคลอย่างคุณชายลู่ คุณชายแห่งจวนกั๋วกง ของติดตัวของเขาไม่ใช่ว่าต้องเก็บไว้ให้ลูกของเขาหรอกหรือ แต่กลับเอาให้ ยกให้? ไม่ต้องสนว่าเวลานี้มีสถานะอะไรมันไม่สำคัญแล้ว เอาเป็นว่าได้ยกให้เด็กบ้านน้องซ่งไปแล้ว
ทำได้แค่ฟัง เวลานี้ซุ่นจื่อยังได้บอกซ่งฝูเซิงต่อ ว่าของสิ่งนี้อานุภาพรุนแรงมาก ใส่ลูกดอก กดปุ่ม มีเสียงฟึ่บ ก็ทำคนล้มพับได้
ดังนั้นซ่งฝูเซิงท่านน่าจะเข้าใจถึงความสำคัญของของสิ่งนี้ใช่หรือไม่ ท่านก็น่าจะรู้ว่าของสิ่งนี้ควรใช้เมื่อใด ห้ามใช้ส่งเดช