ตอนที่ 258
ตอนที่ 284 ดูจนยิ่งกว่านางอีก
October 22, 2026
ที่ด้านล่างโรงเตี๊ยม
ซ่งฝูเซิงกับเจ้านายเฉินเองก็เช่นเดียวกัน ไม่ได้พูดเข้าประเด็นในทันที
ทั้งสองคนกำลังกินเม็ดแตง พลางจิบน้ำชาอยู่ในห้องพักผ่อนของเถ้าแก่
ตอนซ่งฝูเซิงเพิ่งมาถึง รู้สึกเป็นห่วงบุตรสาวที่อยู่ในห้องด้านบน
ทว่าเมื่อได้คุยถามตอบกับเจ้านายเฉินไปเรื่อยๆ จนเริ่มออกอรรถรส จิตใจของเขาก็ค่อยๆ สงบลง
และก็เหมือนเป็นโชคชะตาฟ้ากำหนด เขาพูดคุยไปพร้อมกับบุตรสาว คุยหลายเรื่องเหมือนกัน ถึงขนาดที่จังหวะการพูดคุยก็เช่นเดียวกัน
เจ้านายเฉินถาม “นี่มันโชคชะตาเล่นตลกเสียจริง พวกเจ้าหนีภัยมาด้วยกันอย่างนั้นรึ”
ซ่งฝูเซิงพยักหน้า
ที่ด้านบนโรงเตี๊ยม ซ่งฝูหลิงเองก็ตอบลู่จือหว่าน “ระหว่างทาง ทุกคนช่วยปกป้องท่านพ่อของข้าหลายครั้ง คนเรามักจะเห็นน้ำใจกันยามลำบาก ท่านพ่อของข้าเองก็ตัดสินใจว่า ไม่ว่าจะในสถานการณ์แบบไหนก็จะอยู่ด้วยกัน ตอนนี้พวกเราทุกคนก็อาศัยอยู่ด้วยกันเจ้าค่ะ”
เจ้านายเฉิน “ที่แท้น้องซ่งก็รู้จักคุณชายลู่จากตอนนั้นรึ”
ซ่งฝูเซิงตอบ “ถูกต้อง ตอนนั้นข้าเกือบจะต้องไปเป็นทหารแล้ว”
ที่ด้านบนโรงเตี๊ยม ซ่งฝูหลิงก็ตอบลู่จือหว่าน
ตัวนาง ท่านพ่อ ชาวบ้านทุกคน ต่างรู้สึกขอบคุณคุณชายของจวนผู้สำเร็จราชการมากเหลือเกิน
อีกทั้งคุณชายของจวนผู้สำเร็จราชการยังมีอีกชื่อหนึ่งในใจของพวกเขาด้วย
เขาถูกเรียกว่า แม่ทัพเล็ก
แม่ทัพเล็กปรากฏตัวประหนึ่งลอยลงมาจากฟ้าสองครั้ง
ครั้งแรกอยู่ในใจของพวกเด็กๆ ที่หิวโหย พี่แม่ทัพเล็กให้ไข่ไก่กับขนม
อีกครั้งหนึ่งเป็นความหวังในสายตาของพวกเขา ตอนนั้นรวมเงินกัน กังวลว่าจะถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารจึงอยากซื้อของขวัญ แต่ทุกคนกลับได้ยินซุ่นจื่อที่อยู่ข้างกายแม่ทัพเล็กบอกว่า แม่ทัพเล็กไปคุยให้แล้ว ทำให้พวกเขามีป้ายสีแดง
ดังนั้น การเรียกว่าแม่ทัพเล็กจึงมีความหมายพิเศษสำหรับพวกเขา
ลู่จือหว่านคิด ที่แท้ก็รู้จักน้องชายของนางเพราะแบบนี้
เจ้านายเฉินถามซ่งฝูเซิง “แล้วหมี่โซ่วล่ะ ทำไมหมี่โซ่วถึงเข้าตาคุณชายลู่ได้”
ซ่งฝูเซิงหัวเราะ พูดติดตลก เป็นเพราะหมี่โซ่วไปตามตื๊อ
อีกอย่าง ใช่ว่าใครก็สามารถทำให้หมี่โซ่วของเราเป็นฝ่ายตามตื๊อก่อนได้หรอกนะ
“หมี่โซ่วของเราไม่ค่อยเหมือนเด็กคนอื่น…
…อาจเพราะช่วงแรกค่อนข้างติดข้ากับท่านป้าของเขา ก็เลยรู้จักสังเกตสีหน้าคนกระมัง กลัวว่าพวกเราจะทิ้งเขา…
….เขาเป็นเด็กที่ฉลาดมาก อีกทั้งยังดูคนเก่งด้วย…
…ใครรังเกียจเขา ใครไม่พอใจเขา ใครเป็นคนดีจริงๆ ใครแกล้งเห็นแก่ตัว ดูเหมือนเด็กคนนั้นจะดูออก”
พูดเสียจนเจ้านายเฉินเริ่มลนลาน เขาไม่ได้ดูปลอมใช่หรือไม่ เขาจริงใจนะ
ซ่งฝูเซิงดื่มน้ำชาแล้วพูดต่อ
“ยกตัวอย่างเช่น ท่านแม่ของข้า แรกเริ่มก็ไม่ชอบเขา หมี่โซ่วก็ไม่ยุ่งด้วย
จากนั้นยังรู้จักเลือกคนที่จะเข้าหาด้วยนะ
เขาบอกกับข้าว่า ท่านลุง มีคนประเภทหนึ่งที่ไม่ว่าจะมองใคร มองเห็นอะไร ก็จะขมวดคิ้วก่อน จากนั้นสายตาก็ยังเป็นอย่างนั้น นั่นแสดงว่าเขาเรื่องเยอะ มองอะไรทำอะไรก็ชอบจับผิด มองเห็นแต่สิ่งไม่ดีก่อน ต้องอยู่ให้ห่างเข้าไว้ คนแบบนี้คุยด้วยยาก
คนบางคนนั่งอยู่เฉยๆ หนักแน่นมั่นใจ มองใครก็กล้าตรงไปตรงมา ต่อให้แต่งตัวไม่ดี แต่หางตามีรอยตีนกา นั่นก็แสดงว่าเขาหัวเราะบ่อย มองเห็นแต่สิ่งดีๆ น่าจะเป็นคนที่ใจกว้างคนหนึ่ง
พี่เฉิน ตอนแรกข้าฟังคำพูดของเด็กห้าขวบแล้วเห็นเป็นเรื่องตลก
คิดว่าเขาฟังมาจากท่านพ่อตาของข้า ท่านพ่อตาของข้าขึ้นเหนือลงใต้ บอกให้จำแซ่เอาไว้ คงพูดเรื่อยเปื่อย
แต่ความจริงสามครั้งประจักษ์อยู่ตรงหน้าข้า
ครั้งแรก จับพลัดจับผลูเข้าไปในป่าสน ระหว่างทางเก็บเมล็ดสนได้พอสมควร หมี่โซ่วของเราขายออกไปได้เยอะสุด
มีตอนหนึ่ง ลูกสาวข้าเล่าให้ฟังว่า คนคนนั้นแต่งตัวไม่ดี หมี่โซ่วเอาแต่จ้องเขา แล้วก็ขายออกไปได้
ครั้งต่อมา เราหนีภัยกันใช่ไหมล่ะ ไม่กลัวพี่เฉินหัวเราะเยาะเลยนะ ระหว่างทางต้องคอยขอความช่วยเหลือ ขออาหารมากิน หมี่โซ่วกลับหาคนรวยที่จิตใจดีที่สุดมาได้
ฮูหยินเฒ่าคนนั้นให้ของเยอะที่สุดในบรรดาคนดีที่เราเจอระหว่างทางทั้งหมด ตอนนี้หลายบ้านในบรรดาพวกเรายังใช้ผ้าห่มที่ฮูหยินเฒ่าคนนั้นให้มาอยู่เลย หมี่โซ่วเป็นคนเลือกฮูหยินเฒ่าคนนี้ เขาไม่คุกเข่าให้ใครทั้งนั้น แต่คุกเข่าให้แค่ฮูหยินเฒ่าคนนั้น
จากนั้นก็คือคุณชายลู่
ถูกต้อง ในสายตาของหมี่โซ่ว ลู่พั่นเป็นพี่ใหญ่ที่นิสัยตรงไปตรงมา จิตใจดี ควรค่าให้พึ่งพา
หมี่โซ่วใช้สายตาของเด็กห้าขวบตัดสินพี่ใหญ่ในลักษณะต่างๆ
ลู่พั่นขมวดคิ้วให้เขา หมี่โซ่วไม่กลัว
ลู่พั่นชอบทำสีหน้าเย็นชา หมี่โซ่วคิดว่านั่นเป็นสีหน้าปกป้องของพี่ชาย
ในสายตาของหมี่โซ่ว หัวใจของลู่พั่นจะต้องอบอุ่นอย่างแน่นอน
เวลานี้ซ่งฝูหลิงก็กำลังตอบลู่จือหว่าน “น้องชายของข้าอาจชอบพี่ชายแม่ทัพเล็กของเขามาก”
ลู่จือหว่านฟังจบก็ยิ้ม
พูดตามตรง ฟังถึงตรงนี้นางก็รู้สึกว่า เรื่องบางอย่างก็อธิบายให้ชัดเจนไม่ได้จริงๆ
พรหมลิขิต มหัศจรรย์จนยากจะบรรยาย
บุตรชายของนางอายุใกล้สี่ขวบแล้วยังเอาแต่ซุกซน เล่นสนุก
เฉียนหมี่โซ่วที่ไปบ้านท่านแม่ของนาง อายุเพิ่งจะห้าขวบ แต่กลับเหมือนผู้ใหญ่ในร่างคนตัวเล็ก
บุตรชายของนางกลับจวนผู้สำเร็จราชการกับนาง พอเอาแต่ใจขึ้นมา แค่บอกว่าท่านน้าเข้าบ้านมาแล้วก็จะทำตัวดีทันที เวลาเห็นท่านน้าก็เหมือนหนูเจอแมว
เด็กที่ชื่อเฉียนหมี่โซ่วคนนั้น กลับรู้สึกว่าหมินหรุ่ยน้องชายของนางนิสัยดีมาก จากนั้นคนพวกนี้ก็ใช้เด็กคนนี้เป็นสื่อกลาง หรือจะพูดได้ว่า น้องชายของนางทำความดีกับคนพวกนี้โดยผ่านทางเด็กคนนี้
รู้จักกันได้อย่างไร ลู่จื่อหว่านพอจะเข้าใจแล้ว
แน่นอนว่าการสอบถามของนางไม่ใช่การตรวจสอบ
เพราะลู่พั่นเก่งพอ
เก่งถึงขั้นที่ว่า ไม่เคยทำเรื่องเหลวไหลแม้สักเรื่องในสายตาของคนในครอบครัว
ข้างนอกมีคนตั้งมากมายหมายตาทั้งบุรุษและสตรี แต่ลู่พั่นไม่เคยตกหลุมพรางของใครทั้งนั้น สมองไม่เคยผิดเพี้ยน
ลู่พั่นเป็นลูกหลานขุนนางรุ่นที่สาม แต่กลับอยู่ในค่ายทหาร ไม่มีใครไม่ยอมรับความสามารถของเขา