ตอนที่ 36 ข้าวแห้ง

ทะลุมิติทั้งครอบครัว ตอนที่ 36 ข้าวแห้ง ตอนที่ 36 ข้าวแห้ง

ซ่งฝูหลิงเดินจนขาทั้งสองข้างอ่อนแรง

ถนนในยุคโบราณเดินลำบากมาก บนถนนมีดินโคลน มีก้อนหิน พวกหญ้าสารพัดชนิด นางเดินจนเจ็บเท้า

นี่ยังเรียกว่าถนนอีกหรือ แทบจะดูไม่ออก หากไม่มีคนเดินบนถนนบ่อยๆ จะเป็นอย่างไร? ถ้าต้องใช้เคียวถางเปิดทางเดิน คงต้องตวัดเคียวจนหมดคม?

ซ่งฝูเซิงเดินช้าลงเพื่อรอบุตรสาว “เจ้าเหนื่อยไหม ปลดกระเป๋าใบนั้นของเจ้ามาให้ข้า ตอนนี้แบกกาน้ำไว้ข้างหลัง รู้สึกหนักหรือไม่?”

ซ่งฝูหลิงมองกระเป๋าเดินทางกันฝนขนาดใหญ่ที่พ่อของนางสะพายอยู่ด้านหลัง นางก็รีบจับกระเป๋าอาดิดาสที่สะพายอยู่บนตัวของนางเอาไว้แน่น พร้อมกับส่ายศีรษะ “ไม่เหนื่อย ไม่เป็นไร”

“อดทนต่อไปได้รึเปล่า?”

“ได้ เดินบนถนนแค่นี้เรื่องเล็กน้อย ข้าเคยออกไปเที่ยวในป่าบ่อยๆ ท่านลืมแล้วเหรอ”

ซ่งฝูเซิงล้อบุตรสาว

“ไม่ลืม จะลืมได้อย่างไร”

ความฝันของเจ้าไม่ใช่พกกระบี่ท่องเที่ยวยุทธจักรหรอกหรือ ยังร้องอยากจะไปดูโลกกว้างอันศิวิไลซ์

ข้าจำได้ครั้งหนึ่งตอนที่ฝนตก ข้าถามกับเจ้าว่า ฝนตกหนักทำไมยังไม่กลับมากินข้าวบ้าน? เจ้าบอกว่าจะกางเต็นท์อยู่กับเพื่อนๆ และบอกว่าจะได้เรียนรู้ทักษะการมีชีวิตรอด

เป็นอย่างไรเล่าเจ้าลูกสาว ตอนนี้ความฝันของเจ้าเป็นจริงแล้วไง ไม่ต้องไปทดลองใช้ทักษะชีวิตแล้ว พวกนั้นมันของปลอม เจ้าต้องดูนี่ จริงแท้ขนาดไหน ทุกที่ก็คือบ้าน”

ใบหน้าของซ่งฝูหลิงที่อยู่ภายใต้หน้ากากถึงกับทำหน้าไม่ถูก ใช่สิ คิดแบบนี้ก็ถูกต้องแล้ว ความฝันกลายเป็นความจริง นางได้แต่ปลอบใจตนเอง

ซ่งฝูเซิงถามย้ำอีกครั้งหนึ่งว่าบุตรสาวของเขาสามารถอดทนต่อไปได้หรือไม่ หากนางไม่ไหว เขาจะได้นำสิ่งของบนรถมายัดใส่บนรถเข็นนี้แล้วให้ลูกสาวกลับไปนั่งบนรถลากเทียมล่อ

ซ่งฝูหลิงที่สวมหน้ากากสีขาว นางส่ายหัวเหมือนตีกลอง ส่ายไปมาเหมือนเงาของวิญญาณ ซ่งฝูเซิงมองดูรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย

ล้อเล่นน่า ซ่งฝูหลิงคิดในใจ นางจะกล้ากลับไปนั่งบนรถได้อย่างไร? คนเหล่านั้นที่เข็นรถอดหลับอดนอนจนจะเหนื่อยตายอยู่แล้ว เพื่อให้นางได้นั่งพักแล้วต้องเข็นของเพิ่ม ยิ่งจะทำให้รู้สึกผิดภายในใจ

มองพ่อแม่ของนางที่ทั้งแบกและหอบของพะรุงพะรัง พวกเขาก็ยังอดทนต่อไปได้

เมื่อมองต้ายา เอ้อร์ยา นอกจากแบกของแล้วยัง…

เมื่อคิดได้ดังนี้ ซ่งฝูหลิงก็หยุดเดินพร้อมกับโบกมือให้พ่อของนาง ให้พ่อรีบไปช่วยพวกลุงใหญ่ ไม่ต้องเป็นห่วงนาง นางจะรอพวกพี่สาว

นางเห็นเอ้อร์ยาอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ถือคบไฟอยู่ตรงกลาง แขนข้างหนึ่งพยุงต้ายา อีกข้างพยุงเถาฮวา คอยให้แสงสว่างแก่คนทั้งสอง

ส่วนต้ายากับเถาฮวา เดินก้มหน้าไปและนำเฮาเฉ่ากับไอ้เฉ่าถักเป็นเชือกฟางไปด้วย

ซ่งฝูหลิงตบมือเถาฮวาแล้วพูดอย่างโกรธเคืองเล็กน้อย “เลิกถักได้แล้ว ท่านย่าก็ไม่รู้จะทรมานพวกเจ้ากันไปทำไมนัก”

นี่เป็นงานที่ท่านย่าหม่ามอบหมายให้เด็กพวกนี้ทำ ถึงแม้จะรีบเดินทาง แต่ก็ไม่ปล่อยให้มีเวลาว่าง

เถาฮวาอธิบายอย่างอารมณ์ดี “ถักเป็นเชือกฟางจะได้สะดวกเวลาจุดไฟ พวกเราจะได้ไม่ต้องกังวลว่ายุงจะมากัด ไม่ว่าจะนอนที่ไหนก็สามารถหลับได้”

“ถึงอย่างนั้นก็อย่าเพิ่งถักเลย เมื่อครู่พวกเจ้าเดินสะดุดไปหลายครั้งแล้ว ไม่ต้องไปฟังนางหรอกนะ”

เอ้อร์ยายื่นคบไฟส่องไปทางซ่งฝูหลิง นางลืมไปว่าซ่งฝูหลิงใส่หน้ากากอยู่ก็ถึงกับตกใจ ดีที่นางไม่หลุดร้องกรี๊ดร้องออกมา นางนำคบไฟกลับมา ก่อนเอ่ยขึ้น “ไม่ฟังนางก็ต้องถูกด่านะสิ”

“ถ้าจะด่าก็ให้มาด่าข้า ถ้านางกล้าด่าข้า ข้าจะไปหาพ่อของข้า”

ต้ายาเก็บเชือกฟางไปก่อน นางนำเชือกวางไว้บนตะกร้า “พวกเราฟังพั่งยาเถอะ ย่าไม่กล้าด่าพั่งยา”

เถาฮวาเอ่ย “ไม่ใช่ว่าท่านย่าไม่กล้าด่าพั่งยา แต่ท่านย่ากลัวอาสามต่างหาก”

เอ้อร์ยาก็ไม่ต้องพยุงพี่สาวทั้งสองเดินแล้ว นางอยู่ตรงกลางแล้วคอยพยุงพวกพี่ๆ เดินมันน่าจะเหนื่อยมาก

นางรีบเดินมาอยู่ข้างซ่งฝูหลิง คอยส่องทางให้ซ่งฝูหลิงเดินพร้อมกับพูดคุยไปด้วย “พั่งยา อาสามเป็นพ่อของเจ้า ช่างดีจัง ชีวิตเจ้าทำไมถึงได้ดีขนาดนี้”

ประโยคนี้เหมือนเป็นการเปิดหัวข้อสนทนา เด็กสาวหลายคนต่างก็อิจฉาซ่งฝูหลิง

ตอนนี้ต่างก็เป็นคนพเนจรเหมือนกัน พวกนางยังจะมาอิจฉาอะไรนะ?

“อิจฉาบ้านเจ้าที่ได้กินไม่ฟั่นทุกมื้อ ตั้งแต่เด็ก อาสามกับอาสะใภ้สามไม่เคยให้เจ้าได้อดอยาก”