ตอนที่ 43 เรียนรู้หลายแขนง

ทะลุมิติทั้งครอบครัว ตอนที่ 43 เรียนรู้หลายแขนง ตอนที่ 43 เรียนรู้หลายแขนง

รางท่อไม้ไผ่ถูกเชื่อมต่อกัน

แต่ละช่วงจะต่อกันมาเรื่อยๆ ตั้งแต่ลําธาร ยาวมาใกล้ถึงปากถ้ำ

พวกเด็กๆ ต่างส่งเสียงให้กำลังใจซ่งฝูหลิง “พี่พั่งยา พี่พั่งยา!”

ลุงๆ น้าๆ ทั้งหลายที่กำลังทำเพิงที่พักก็หยุดงานที่ทำในมือลง พวกเขาต่างหันมามอง

ป้าๆ น้าๆ ผู้หญิงที่กําลังวุ่นวายกับการทําอาหารก็ค่อยๆ มาล้อมวงกัน

มีคนถามขึ้น “นี่เป็นผลงานของพวกเด็กๆ ทำหรือ? ใช้เวลาเพียงชั่วครู่เท่านั้น?”

บางคนบอกว่า “นี่มีทั้งโคลนทรายและดิน ข้าว่าดูสกปรกกว่าไปตักน้ำในลําธารมาเสียอีก”

พี่ชายใหญ่ของซ่งฝูหลิงเทน้ำสีเหลืองที่อยู่ในถังลงในพื้นที่กรองน้ำ ที่ล้อมรอบไว้ด้วยไม้ไผ่

มองน้ำสกปรกที่ไหลซึมไปตามทราย ถ่าน และก้อนหิน ก่อนจะไหลผ่านช่องว่างออกมา

ทุกคนส่งเสียงอย่างตื่นเต้น “ดูนั่นสิ เร็ว”

ในเวลาไม่กี่วินาที น้ำแรกที่ออกมาจากท่อน้ำยังคงเป็นน้ำสกปรก แต่มันได้ผล ยังไม่ทันที่ทุกคนจะสิ้นหวัง น้ำก็เปลี่ยนเป็นใสขึ้น สะอาดมากขึ้นกว่าเดิม

“นี่? โอ้ ดูน้ำนั่นสิ” ท่านยายหวังอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

“มันไหลออกมาแล้ว มันไม่แตกต่างจากบ่อน้ำของหมู่บ้านเราเท่าไรเลย ช่างน่าแปลกใจจริงๆ” ผู้ชายหลายคนเดินเข้าไปดูน้ำแล้วเอ่ยออกมา

ยังมีคนอื่นถาม “ต่อไป ถ้าพวกเราตักน้ำมาเทลงไปในนี้ มันก็จะไหลออกมาเป็นน้ำสะอาดแบบนี้ตลอดใช่ไหม?”

ซ่งหลี่เจิ้งลูบเคราด้วยรอยยิ้ม นี่เป็นครั้งแรกหลังจากต้องลี้ภัยที่เขาสามารถยิ้มออกมาได้

เขาพูดกับทุกคน “ทุกคนฟังข้า พวกเราจะมุ่งหน้าเดินต่อไป ตอนนี้ไม่มีที่พำนักอื่นแล้วแม้แต่สถานที่กำบังก็ไม่มี ฝนก็อาจจะตกลงมา พวกเราต้องคอยดูสถานการณ์ว่าฝนจะตกหรือไม่ คงต้องพักที่นี่เป็นเวลาหลายวัน ตอนนี้บุตรสาวของฝูเซิงได้แก้ปัญหาเรื่องน้ำดื่มให้แล้ว ดื่มแล้วไม่เจ็บป่วย ช่วยแก้ปัญหาใหญ่ของพวกเราได้จริง”

เด็กๆ ต่างตื่นเต้นมาก

พวกก้อนหินกับทราย รวมทั้งการขุดหลุมก็นับเป็นผลงานของพวกเขา พวกเขาต่างพากันเล่าให้ผู้ใหญ่ฟังว่าได้รับมอบหมายให้หน้าที่ทำอะไรบ้าง

ท่านยายเถียนตบแขนท่านย่าหม่า “พี่สาว พั่งยานางเหมือนพ่อของนาง สมองดี จิตใจก็ดี ท่านอย่าได้ดุด่านางเลย นางทําเพื่อพวกเราทุกคน”

ท่านย่าหม่าครุ่นคิด ใครให้นางมีสมองที่เฉียบแหลมกันเล่า มีน้ำใจกับคนไปทั่ว โอ้ย ปวดใจ ทุกคนมีความสุข แต่นั่นมันถ่านของนางนะ

เฉียนเพ่ยอิงลูบศีรษะบุตรสาว แววตาแฝงไปด้วยรอยยิ้ม ดูท่าว่า ในสมัยยุคปัจจุบันที่นางชอบออกไปเที่ยวข้างนอก แม้ช่วงปิดเทอมก็ยังออกไปเที่ยวเล่น คงไม่ได้เสียเที่ยวฟรีๆ แล้ว

ซ่งฝูหลิงเขยิบมาอยู่ข้างกายเซิงฝูเซิง ฟังพ่อของนางคุยโวโอ้อวดตอบกลับทุกคน

“นี่ไม่มีอะไรมากหรอก เมื่อก่อนข้าชอบอ่านหนังสือให้ลูกสาวฟัง ไม่คิดว่านางจะจำได้ ฮ่าๆ ใช่ ฉลาดมาก…

…ในหนังสือเขียนไว้ ยังจะผิดได้หรือ? วางใจเถอะ ท่านป้า ครั้งนี้แค่ต้มน้ำก่อนดื่ม ดื่มได้อย่างสบายใจ ในท้องไม่มีปรสิต…

…แม้ว่าพวกเราจะพักอาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราว แต่หากไม่มีน้ำใช้จะดีอย่างไรกัน? ต้องทำอาหาร ทุกคนลืมตามาก็ต้องดื่มน้ำ ไม่เป็นไร แค่ถ่านครึ่งกระสอบเอง เพื่อทุกคนแล้ว มันเป็นเรื่องเล็กน้อย”

ต่อหน้าผู้คน ซ่งฝูเซิงพูดคำสวยหรู

พอลับหลังคน

“ท่านพ่อ ท่านปวดใจหรือ?”

“ใช่” ซ่งฝูเซิงสมกับที่เป็นบุตรชายของท่านย่าหม่า เขาเอ่ยรับอย่างไม่ลังเล “ก่อนหน้านั้นเจ้าควรจะมาปรึกษาข้าก่อน ข้าจะได้กะจำนวนถ่านให้เจ้า”

“ท่านอย่าได้เสียดายเลย บางทีข้าอาจจะลองเผาถ่านดู พวกเราสองคนสามารถลองทำดูได้”

“อืม ห๊ะ?!”

ซ่งฝูหลิงดึงพ่อของนางมายังพื้นที่ว่างเปล่า “ท่านดู นี่คือพื้นที่ก่อนหน้าที่พวกเราตัดต้นไผ่ พวกเรามาเผาถ่านตรงนี้กันก็ได้ พื้นที่กว้างขวาง”

ซ่งฝูเซิงบอก “เจ้ารอสักครู่ เจ้าเรียนรู้การเผาถ่านตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ข้ายังทำไม่เป็นเลย เจ้าเป็นเด็กในเมืองรุ่นหลังปีเก้าสิบ พูดจาเหลวไหลไปรึเปล่า”