ตอนที่ 74 ตื่นเต้นกับสิ่งของยุคปัจจุบันที่มาอยู่ในยุคโบราณ

การมีพื้นที่พิเศษนับเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ใจมาก

น่าประหลาดใจที่ตอนนี้ แม้ว่าร่างกายของซ่งฝูเซิงจะนอนอยู่ด้านนอก แต่หลังจากที่เขาเข้าไปในพื้นที่พิเศษ ก็เหมือนมีร่างแยกอีกร่างที่สามารถเดินไปทั่วในบริเวณพื้นที่พิเศษเช่นกัน เหมือนคนธรรมดากำลังเดินอยู่ในบ้าน

หลังจากที่เขาหายเข้าไปในพื้นที่พิเศษแล้ว ก้าวแรกคือเข้าไปเปิดประตูตู้เย็น เอาหัวซุกเข้าไปในช่องแช่ให้ร่างกายเย็นสบาย เพราะตอนนี้เขาร้อนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว

ด้านหนึ่งเขาเอาศีรษะซุกเข้าไปในช่องเย็นเพื่อลดอุณหภูมิ อีกด้านเขาก็เอามือควานหาสิ่งของต่างๆ ที่อยู่ในช่องแช่

พื้นที่พิเศษในตอนนี้ มีเพียงเขาคนเดียวที่เข้ามาได้ แน่นอนว่าเขาอยากจะพูดอะไรก็สามารถพูดออกมา ไม่ต้องระวังคำพูดคำจาใดๆ คำพูดทั้งหมดล้วนมาจากความรู้สึกภายในใจ

มีเพียงเสียงของเขาที่บ่นพึมพำอยู่เพียงคนเดียว

“แม่ของนางช่างกักตุนของเก่งจริงเชียว เนื้อหมูเยอะขนาดนี้ โอ้ ยังมีไก่ตัวเล็กแช่แข็งอีกตัวหนึ่งน่ะ…

…นี่คือ? อ๊าห์ ในถุงนี้มีเนื้อวัว อืม น่าจะเป็นเนื้อวัว เฮ้อ ยังดีที่เพ่ยอิงรู้จักการสิ่งต่างๆ ในชีวิต…

…แล้วนี่คืออะไร?”

ซ่งฝูเซิงเปิดดูถุงห่ออาหารก็ถึงกับอุทานออกมา เขาเห็นแล้วน้ำลายไหล

“ผักดองแช่แข็ง อันนี้ดีจริง ทำให้ละลายแล้วนำมาผัดกับเนื้อหมูสามชั้น ใส่ข้าวครึ่งชามเล็กแล้วใส่ผักดองผัดกับหมูอีกครึ่งชาม คลุกให้เข้ากัน และมีกับแกล้มเป็นยำแตงกวาเล็กดองเค็ม น่ากินมาก…

…โอ้ แม่เจ้า คิดต่อไม่ได้แล้ว ข้าจะหิวตายก่อนนะ”

ซ่งฝูเซิงนั่งลง ดึงช่องชั้นล่างสุดของตู้เย็นออกมา ในนั้นมีไอศกรีมบรรจุห่อหลากหลายสีสันปรากฏขึ้นต่อหน้า

เมื่อก่อนนี้บุตรสาวชอบกินไอศกรีมมาก ซ่งฝูเซิงก็ชอบพูดประโยคนี้ “ตอนเย็นจะกินไอ้นี่ไปทำไมกัน ไม่หนาวรึไง แม่เจ้าล้างผลไม้พวกนั้นมาให้ เจ้าก็ไม่กิน ไอศกรีมนี่ไม่เห็นอร่อยเลย”

แต่ตอนนี้ เขาพูดออกมาจากใจจริง “โอ้ ดูสิ นี่คืออะไรนะ? ดูน่ากินมากเลย”

ซ่งฝูเซิงถือมาแท่งหนึ่งก็ต้องวางลง ไม่ได้ ข้าต้องเก็บไว้ให้บุตรสาว

เขาหันกลับไปและเดินตรงไปยังห้องครัว ห้องครัวอยู่ใกล้กับระเบียงทางทิศเหนือ มีเครื่องดื่มและน้ำแร่ ส่วนเบียร์วางไว้ในตู้ตรงระเบียง สิ่งของพวกนี้มักเก็บไว้ดื่มในช่วงเทศกาลปีใหม่ ร้านค้าชอบจัดกิจกรรมโปรโมชั่นช่วงนั้นจึงซื้อมาตุนไว้ไม่น้อย

เขาหยุดอยู่กับที่ทั้งที่รู้ดีว่าในตู้นั้นมีน้ำ มีเครื่องดื่มหลายชนิดมาก เขาเองก็กระหายน้ำเหลือเกินแต่ก็กัดฟันอดทน ไม่ได้ อย่าแตะต้อง ต้องเก็บไว้ให้บุตรสาวดื่มในวันข้างหน้า

หลังจากนั้นเขาก็หยิบผักที่แช่น้ำไว้ในกะละมังเล็กออกมา นำผักวางไว้บนโต๊ะ แล้วยกกะละมังที่มีน้ำล้างผักขึ้นดื่ม

กินน้ำล้างผักแล้วยังไง น้ำล้างผักก็ยังสะอาดกว่าน้ำในลำธารยุคโบราณตั้งเยอะ

ซ่งฝูเซิงดื่มจนหมดแล้วเช็ดปาก ก่อนที่จะเดินกลับไปยังตู้เย็น…

ในยุคโบราณ สองแม่ลูกนั่งบนพื้นหญ้า สายตาจับจ้องไปที่ร่างของซ่งฝูเซิง พวกนางเห็นซ่งฝูเซิงลืมตา และวินาทีต่อมาก็ปรากฏไอศกรีมอยู่ในมือของเขา

สองแม่ลูกได้เห็นก็ถึงกับตกตะลึง

ซ่งฝูหลิงรีบแย่งไอศกรีมมา “ท่านพ่อ ทำไมรวดเร็วอย่างนี้? เพิ่งจะเข้าไปสองสามนาทีเองนะ”

เฉียนเพ่ยอิงจ้องมองซ่งฝูเซิงก่อนเอ่ยขึ้น “ท่านหาเจอแล้วรึยัง? ข้าไม่เชื่อว่าท่านจะหาเจอเร็วขนาดนี้” ตอนอยู่ในยุคปัจจุบัน เขาไม่เคยสนใจเรื่องภายในบ้าน ถ้าจะหาอะไรก็ต้องมาถามนาง จะสามารถหาข้าวของเจอได้อย่างไร

ในที่สุด

“ยังหาไม่เจอ แต่เอาไอติมมาให้พวกเจ้าสองคนก่อน ร้อนมากน่ะสิ รีบกินเสีย อย่ามัวแต่เพ้อเจ้ออยู่เลย ข้าจะกลับเข้าไปล่ะ”

“นี่? เดี๋ยวก่อน ท่านพ่อ ท่านกินแล้วหรือ? ท่านก็ร้อนเหมือนกันนะ”

ซ่งฝูเซิงโบกมือ “ข้าไม่ร้อน ข้าเอาหัวซุกเข้าไปในตู้เย็นมาแล้ว ไม่เชื่อพวกเจ้าลองจับหัวข้าได้”

ซ่งฝูหลิงเอ่ยมาด้วยทีท่าไม่พอใจ “แบบนั้นไม่ได้นะ ท่านพ่อ ท่านก็ต้องกินแท่งหนึ่ง”

“กินแล้ว กินแบบที่อยู่ในมือเจ้านั่นแหละ พวกเราสองคนกินแบบเดียวกัน” ซ่งฝูเซิงพูดจบก็ทำตาขาวก่อนหลุบเข้าไปในพื้นที่พิเศษอีกครั้ง

เมื่อเขาหายเข้าไปแล้ว ซ่งฝูหลิงกลับกินไม่ลง

เฉียนเพ่ยอิงที่กำลังกินไอศกรีมอยู่หันมามอง นางเห็นบุตรสาวนั่งซึมอยู่ตรงนั้น

“เป็นอะไร?”

“ท่านแม่ ท่านพ่อไม่ได้กิน ไอติมที่อยู่ในมือของข้าเรียกว่า เยียจือฮุย เขาบอกว่าเขาได้กินมันเหมือนข้า แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน เพราะก่อนที่พวกเรายังไม่ทะลุมิติมา ในตู้เย็นมีมันเหลืออยู่เพียงแค่แท่งเดียวเท่านั้น”