ตอนที่ 96

ท่านย่าหม่ารู้สึกว่าคนเราไม่ควรทำเรื่องที่ผิดมโนธรรม

ดูสิ หลานชายคนเล็กพูดกับนาง นางยังต้องหันหน้ามองไปทางด้านข้าง เพราะเกรงว่าหลานชายคนเล็กนี้จะได้กลิ่นไข่เค็มโชยมาจากในปากของนาง

ถ้าได้กลิ่นจริง เกรงว่าเจ้าเด็กนั้นจะคอยตามถามนาง เมื่อถึงตอนนั้นนางควรจะยอมรับหรือปฏิเสธดีนะ นี่ยังมีอีกสิบกว่าครอบครัวที่อยู่ที่นี่อีก มันคงจะหน้าอับอายขายหน้ามาก

ยังมีหลานสาวคนเล็ก ดูสิหลานสาวคนเล็กก็ไปอยู่กับพ่อแม่ของนาง เห็นลูกสามกับลูกสะใภ้ก็พากันเดินไกลออกไป

พวกเราก็ไม่รู้ว่าสามคนนั้นตกลงคุยเรื่องอะไรกัน ทำไมต้องแอบคุยกันลับหลังด้วย หรือว่าแอบกินอะไรกัน? พวกเราก็ไม่กล้าถาม แต่ที่แน่ๆ สามคนนั้นทิ้งนางไว้

ครั้งนี้ทิ้งนางไว้ นาง…

นี่? หลานสาวคนเล็กจะแอบเลียนแบบแม่ของนางโดยเรียนรู้จากเรื่องพวกนี้รึเปล่านะ?

โอ้ว ถ้าพั่งยาปิดปากไม่สนิท แอบพูดกับเพ่ยอิงแล้วละก็ ข้าซึ่งเป็นแม่สามีของนาง ลูกสะใภ้สามคงคิดในใจว่านางเป็นคนตะกละแน่ๆ

“ท่านแม่ อันนี้มัดไว้บนหลังคารถใช่ไหม?”

“อ๊าห์?” ท่านย่าหม่าเพิ่งรู้สึกตัว

ซ่งอิ๋นเฟิ่งมองออกไปด้วยความสงสัย “ท่านแม่กำลังมองอะไร?”

“เอ้อ ข้ามองครอบครัวน้องสามของเจ้า พวกเขาชอบหลบไปอยู่ไกลๆ เจ้าว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน”

คุยอะไรนะหรือ พวกเขากำลังปรึกษาหารือกันว่าจะนำน้ำออกมา (จากพื้นที่พิเศษ) อย่างไร

ซ่งฝูหลิงถลึงตาใส่พ่อของนาง “ท่านพ่อ ข้าจะมีความคิดอะไรได้?”

“เจ้าไม่ใช่นักศึกษาปริญญาโทหรอกหรือ”

นักศึกษาปริญญาโทแล้วยังไง นางมองดูทีท่าของพ่อแม่ที่มั่นใจพูดได้เต็มปาก นักศึกษาปริญญาโทก็ไม่ได้ทำวิจัยว่าจะพูดโกหกอย่างไร “ท่านทั้งสองลืมไปแล้วหรือ? ตอนเด็กๆ พวกท่านคอยเตือนข้า ห้ามไม่ให้โกหก หากโกหกก็จะตีข้า ข้ามีประสบการณ์เรื่องนั้นเสียที่ไหน?”

ซ่งฝูเซิงโดนลูกสาวตอกกลับจนพูดไม่ออก เขาเบนสายตาไปทางเฉียนเพ่ยอิง

เฉียนเพ่ยอิงหลบสายตาของเขา “ท่านมองข้าทำไม ข้าก็ไม่เป็นเหมือนกัน ถ้าให้ข้าพูด ท่านมาหาคำปรึกษากับข้าและลูกก็ไม่มีประโยชน์ ตั้งแต่เล็กท่านก็ชอบโกหกอยู่แล้ว คลุกคลีอยู่ในวงสังคมมาตั้งนาน วันหนึ่งโกหกตั้งมากมาย ท่านจะมาถามหาวิธีการอะไรกับพวกเรา”

“พวกเจ้าสองคนนี่จริงๆ เลย” ซ่งฝูเซิงกล่าว “พวกเจ้านี่ไม่กังวลเรื่องอะไรเลยสินะ คอยแต่จะผลักภาระมาให้ข้า ไม่กลัวว่าหัวข้าจะล้านหรือไง คนอื่นคงคิด แม่เจ้า ข้าเป็นปีศาจแปลงกายมาหรืออย่างไร”

ซ่งฝูหลิง ท่านพ่อ มีคำพูดหนึ่งที่ข้าไม่รู้ว่าควรจะพูดดีหรือไม่ ไม่มีปีศาจตนไหนที่จะน่าเกลียดเช่นนี้เหมือนท่าน

เฉียนเพ่ยอิง ถ้าเช่นนั้นจะมีท่านไว้ทำประโยชน์อะไรได้ ชายชาตรีอย่างท่านต้องมีหน้าที่รับผิดชอบ