ตอนที่ 12 บุกรุก

หลี่จงพยักหน้าช้า ๆ มองนางด้วยสายตาอบอุ่น “ดี ดี เจ้าคิดได้แบบนั้น ข้าก็ดีใจกับสามีของเจ้าด้วย เขาดูแลเจ้ามาตั้งมากมาย ตอนนี้เขาบาดเจ็บหนัก เจ้าก็ต้องดูแลเขาให้มาก”

นางรับฟังที่ผู้ใหญ่พูดสั่งสอนนางมาด้วยความหวังดี

“ท่านผู้ใหญ่บ้าน ไม่ทราบว่าท่านมีสิ่งที่นางต้องการหรือไม่ ข้านรู้มาว่าพี่หลี่อี้ก็ขายของไปตามแคว้นต่าง ๆ มีของแปลกใหม่มาขายตลอด ท่านพอมีเมล็ดพันธุ์แปลก ๆ มาขายให้ข้าบ้างไหม” นางหันไปถามพี่หลี่อี้อีกครั้ง ไหน ๆ เขาก็อยู่ตรงนี้แล้ว นางจะได้ไม่เสียโอกาส

“ข้าน่ะมีไม่เยอะหรอก ถ้าเจ้ากล้าอยากซื้อก็ถือว่าวันนี้เจ้ามีโชคดี เพราะหลี่อี้กำลังจะเดินทางออกไปค้าขายในคืนนี้” หลี่จงบอกสิ่งที่นางอยากรู้

นางลูบอกด้วยความยินดี “ถือเป็นโชคดีของข้าจริง ๆ แล้วพี่หลี่อี้ขายสิ่งใดบ้าง”

“เจ้าก็อยากได้อะไรก็มีทั้งนั้น เจ้าลองไปดูบนรถเกวียนของข้าดีกว่า ถามซื้อเมล็ดจากพ่อของข้าไปก็คงไม่มีของที่เจ้าต้องการหรอก”

“ถ้าไม่รบกวนพี่หลี่อี้มาก ข้าขอดูของที่ท่านเอาไปขายเสียหน่อย”

หลี่อี้เดินนำหยางฉิงไปดูบนรถเกวียนที่เตรียมไว้ขายในวันพรุ่งนี้

“ข้าเห็นว่าเจ้ากลับตัวกลับใจแล้ว จึงยอมให้เจ้ามาดูของที่ข้าเตรียมไว้”

หลี่อี้เดินไปที่กล่องสี่เหลี่ยมที่ถูกมัดไว้ ในกล่องไม้ที่หลี่อี้เปิดออกมา มีเมล็ดพันธุ์พืชหลากหลายชนิดบรรจุในห่อผ้าพร้อมชื่อเขียนไว้ด้วยลายพู่กันจีน หยางฉิงกวาดตามองด้วยความตื่นเต้น นางรู้ว่านี่จะเป็นก้าวแรกของนางในการเริ่มต้นชีวิตใหม่…

“ทั้งหมดนี้คือเมล็ดพันธุ์ที่มีใช่ไหม พี่หลี่อี้?” หยางฉิงมองดูห่อเมล็ดต่าง ๆ พร้อมอ่านชื่อแต่ละชนิด มือของนางค้นหาสิ่งที่ต้องการทีละห่อ นางพบเมล็ดแตงกวา ผักบุ้ง แตงโม องุ่น เมล็ดท้อ และเมล็ดดอกบัว นอกจากนี้ยังมีเมล็ดดอกกุหลาบ ซึ่งนางอยากได้ทั้งหมด

“เลือกของได้หรือยัง?” หลี่อี้ถามพร้อมมองหยางฉิงด้วยสายตาเอ็นดู เขาไม่เคยเห็นนางในมุมนี้มาก่อน

“ข้าเจอสิ่งที่ต้องการหลายอย่างเลย แต่ไม่รู้ว่าท่านขายเมล็ดพันธุ์พวกนี้ราคาเท่าไหร่” นางกังวลว่าเงินที่พกมาจะเพียงพอหรือไม่

“ข้าขายจินละหนึ่งก้วน ถ้าซื้อเป็นเหลียงก็หกอีแปะ เจ้าจะได้เท่าไหร่ล่ะ?”

ราคาดูไม่แพงเกินไป นางจึงตอบไปว่า “ข้าจะเอาเมล็ดแตงกวา ผักบุ้ง องุ่น แตงโม ลำไย ดอกบัว ดอกกุหลาบ และดอกหอมหมื่นลี้ อย่างละหนึ่งเหลียง ข้าขอลองปลูกดูก่อน ถ้าปลูกได้ดี ข้าจะมาซื้อกับท่านอีก”

นางพยายามประหยัดเงินไว้ใช้ในยามจำเป็น เพราะเหลือเงินติดตัวไม่มากแล้ว

“ได้ ข้าจะห่อของที่เจ้าต้องการให้ แล้วเขียนชื่อไว้บนผ้า เผื่อจะหยิบใช้งานได้สะดวก” หลี่อี้เริ่มหยิบจับเมล็ดพันธุ์ที่หยางฉิงเลือก มาชั่งและห่อใส่ผ้าดิบสีขาว

“ขอบคุณพี่หลี่อี้มากเจ้าค่ะ ถ้าพี่เดินทางไปแคว้นต่าง ๆ แล้วพบผลไม้ชนิดหนึ่งที่มีเปลือกแข็ง ด้านในมีเนื้อสีขาว และน้ำรสอร่อย ช่วยนำต้นอ่อนหรือลูกแก่ ๆ กลับมาให้ข้าได้ไหม?”

“เจ้าหมายถึงต้นสูง ๆ มีสีเขียวกับน้ำตาลเวลาแก่ใช่หรือไม่? ข้าเคยเจอมันทางตอนใต้ของแคว้นหนาน ถ้าข้าไปถึงที่นั่นจะลองนำกลับมาให้” หลี่อี้ตอบพลางนึกถึงผลไม้นั้น ซึ่งเขาเคยนำมาขาย แต่ไม่มีใครรู้จักวิธีกินจึงเลิกนำมา ผลไม่ชนิดนั้นต้องปลูกในเมืองร้อนถึงจะขึ้น ไม่คิดว่าภรรยาของหลี่เซิงจะมีความรู้กว้างไกลเช่นนี้