ตอนที่ 6 หาเรื่อง

หยางฉิงใช้แผ่นแปะแผลที่เป็นสิ่งที่ใช้แทนการเย็บแผล นางแปะแผลที่เปิดอ้าทั้งสองด้านให้ติดเข้าหากัน และก็แปะผ้าก๊อซ ตามด้วยผ้าสะอาดพันรอบบาดแผลของเขาเอาไว้อีกรอบ นางป้อนยาแก้ปวดและยาฆ่าเชื้อให้เขากิน พร้อมใช้น้ำเย็นเช็ดตัวหลี่เซิงจนตัวของเขาเย็นลง

เมื่อนางสังเกตว่าหน้าตาของเขาไม่มีความเจ็บปวดแล้ว นางก็เก็บสิ่งของต่าง ๆ ที่ได้ทำไว้ เอาไปทิ้งไว้ที่คอนโด นางหยิบเอาเสื้อผ้าของเขาออกมา พร้อมทั้งเอาของเสียของเขาออกไปทิ้งที่ห้องส้วมด้านนอกทั้งล้างและตากไว้ให้แห้ง

‘ข้าต้องเอาน้ำยาฆ่าเชื้อมาไว้ในห้องส้วมบ้างแล้ว มันช่างเหม็นจริง ๆ ดีที่ห้องส้วมของข้าอยู่ไกลจากตัวบ้าน’

วันนี้เพิ่งวันที่สองเท่านั้น แค่ลืมตาตื่นนางก็ยุ่งวุ่นวายตั้งแต่เช้า ดีที่เอาหนองตรงขาของหลี่เซิงออกทัน ไม่อย่างนั้น เขาคงต้องโดนตัดขาแล้ว นางนั่งพักเหนื่อยอยู่ตรงริมลำธารข้างบ้านและเอาเสื้อผ้าของหลี่เซิงที่นางซักไว้แล้วเอามาตากอีกที เมื่อมองทุกอย่างที่ทำอย่างเร่งรีบในตอนเช้า ตอนนี้ตะวันก็โผล่พ้นขึ้นมาจนพระอาทิตย์เต็มดวง นางยังต้องทำความสะอาดบ้าน งานใหญ่ที่รออยู่…

หลี่เซิงรู้สึกตัวในช่วงบ่ายของวัน เขารู้สึกเจ็บตรงบริเวณบาดแผลตรงขา เป็นความเจ็บที่ไม่ได้ทรมานเหมือนเมื่อก่อน เขาลืมตามองไปที่บาดแผล เขามองเห็นผ้าที่ใช้พันแผล เป็นผ้าสีขาวผืนใหม่ ‘ใครเป็นคนทำแผลให้เขากัน เมื่อคืนเขายังทรมานจากพิษไข้อยู่เลย’ ตอนนี้เขารู้สึกสดชื่นมาก ภายในห้องนอนก็ยังมีกลิ่นหอมของดอกไม้อีกด้วย

เขามองไปรอบห้องนอนก็เห็นว่า ภายในห้องนอนได้รับการทำความสะอาดอย่างดี เสื้อผ้าที่เขาใส่ก็เป็นชุดใหม่ ‘ใครเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขากัน?’

“ท่านตื่นแล้วหรือ ท่านรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง ยังปวดหัวอยู่หรือไม่” นางยกอาหารมาให้เขากิน วันนี้นางทำข้าวต้มหมูใส่ไข่ เขาต้องกินไข่เยอะ ๆ ไม่อย่างนั้นแผลของเขาก็จะหายช้า

“เจ้าคือคนทำแผลและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้าหรือ?”

“ใช่แล้ว เมื่อเช้าท่านมีไข้ข้าจึงเช็ดตัวและทำแผลให้ท่านด้วยเลย เป็นอย่างไรท่านสบายตัวขึ้นหรือไม่ บาดแผลของท่านยังเจ็บอยู่ไหม?” นางมองเขาด้วยสายตาเป็นห่วง

“เจ้าทำแผลให้ข้าเป็นด้วยหรือ?” เขาถามนางด้วยความแปลกใจ นางทำเรื่องพวกนี้ไม่เป็นแน่ ทุกครั้งที่ทำแผลนางจะไปตามท่านหมอหลี่เทามาดูแลเขาแทน

นางมองสายตาหลี่เซิง ก็รู้ว่าเขาต้องแปลกใจหลายสิ่งหลายอย่างไม่เป็นเหมือนเดิม “อ่อ เป็นท่านหมอหลี่เทาเป็นคนสอนข้าเอง เขาบอกว่าจะไม่มีเวลามาทำแผลให้ท่าน เขาเลยให้ข้าเรียนรู้เอาไว้” นางพูดพร้อมกับหันไปสนใจอาหารที่นางยกมาให้เขาแทน

“เช่นนั้นหรือ?” หรือจะเป็นอย่างที่นางพูด ท่านหมอคงไม่มีเวลามาทำแผลให้เขาแล้วก็ได้ เขาหันไปมองอาหารที่อยู่ในมือของนางพร้อมกับท้องที่ร้องออกมาด้วยความหิว

“ท่านคงจะหิวแล้วแน่ ข้าจึงทำอาหารแบบง่าย ๆ เอามาให้ท่าน ท่านคงคิดว่าทำไมข้าถึงเปลี่ยนไป ข้าคิดว่าอยากจะทำดีต่อท่านให้มาก เมื่อก่อนท่านก็ส่งเงินกลับมาให้ข้าอยู่บ่อยครั้ง ถ้าท่านไม่เชื่อข้าก็ไม่เป็นไร…” นางไม่ได้เร่งให้เขาเชื่อในสิ่งที่นางพูดในเร็วนี้หรอก

หลี่เซิงยังไม่ได้ถามเรื่องที่เขาคิดกับนางเลย นางก็พูดออกมาก่อนแล้ว ทุกอย่างที่นางพูดมาก็เป็นเรื่องที่เขาแปลกใจทั้งนั้น หรือนางจะกลับตัวกลับใจแล้วจริง ๆ เขามองไปที่หน้าของนางก็ไม่เห็นหน้าขาวแก้มแดงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แถมชุดที่นางใส่ก็ไม่ใช่สีฉูดฉาด แต่เป็นสีธรรมดาที่เห็นได้ทั่วไป ทำให้เขาแปลกตาอยู่บ้าง…