บทที่ 2.2 คำขอที่ลำบากใจ

“อืม...งั้นเข้าไปนั่งในร้านเลย ไปคิดเงินตามเดิมดีแล้ว เดี๋ยวจะมาวีนแตกใส่แขกของพี่”

“ซะงั้น พิตต้าอุตส่าห์แต่งตัวสวย คิดว่าวันนี้จะได้นั่งดริ๊งค์บ้าง...อดเลย”

“เดี๋ยวเถอะ แค่แต่งตัวเปิดโน่นนิดนี่หน่อย เจ๊โด่งก็กลุ้มใจจะแย่ กลัวจะมีแขกมาลวนลามหลานสุดที่รัก” พิยะตาย่นจมูกให้คำประชดของรุ่นพี่ ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในร้าน

“เดี๋ยวสิครับน้องสาว...ว้าวสวยซะด้วย” มือหนาคว้าแขนเรียวก่อนที่เธอจะเดินเข้าซุ้มประตู พิยะตาหันหลับมามองผู้ชายที่ขัดขวางเธอ ใบหน้าคล้ำมีหนวดเครายิ้มพร้อมมองสำรวจร่างกายหญิงสาวตั้งแต่ศีรษะจรดเท้ายิ่งเนินอกอวบสายตาเป็นมันจับจ้องไม่เกรงใจคนสาว

“ขอโทษค่ะ...หนูไม่ว่าง”

“ได้ยังไงจ๊ะ ไม่รู้เหรอว่าพี่เป็นใคร”

“เอ่อเสี่ยคะ...กานต์หาเด็กคนอื่นให้นะคะ”

“ฉันสนใจน้องคนนี้ เด็กใหม่เหรอ สวยใส ขาวอวบ” ลูกค้าหนุ่มลูบปากตัวเองพึงพอใจเรือนร่างที่อวบสวยของหญิงสาว

“ไม่ได้คะ คนนี้มีแขกจองแล้ว”

“เฮ้ย นี่พูดไม่รู้เรื่องเหรอ ฉันยอมจ่ายเพิ่มให้ก็ได้” เขาอารมณ์ฉุนขึ้นมาทันทีที่ถูกปฏิเสธ

“พี่กานต์” พิยะตาเสียงสั่น เธอพยายามดิ้นให้หลุดจากมือหนาแต่เขาก็ดึงรั้งร่างเธอเข้าไปใกล้กว่าเดิม แถมก้มสูดหายใจใกล้ๆ เรือนผมสีดำขลับ

“น่ากินจริงๆ” หญิงสาวเบี่ยงหน้าหลบอย่างรังเกียจ

“เข้าไปนั่งดื่มเบียร์เย็นๆ กับพี่ข้างในดีกว่านะจ๊ะคนสวย”

“ไม่ค่ะ...ปล่อยหนูเถอะนะคะ”

“ไม่เอาน่า อย่าเล่นตัวไปหน่อย สวยๆ ขาวๆ ขนาดนี้ ปล่อยไปพี่ก็เสียดายแย่สิจ๊ะ” หนุ่มใหญ่ดึงรั้งแขนหญิงสาวจนเธอเอียงไปแนบหน้าอกกว้าง คนตัวเล็กย่นจมูกเหม็นกลิ่นน้ำหอมที่เขาชโลมไว้ทั่วตัวราวกับอาบแทนน้ำ อีกทั้งน้ำมันใส่ผมรุ่นโบราณที่ส่งกลิ่นน่าสะอิดสะเอี่ยนชวนขนลุก หญิงสาวใช้ฝามือดึงตัวเขาออกห่างจากเธอ

“อย่าค่ะ หนูขอร้อง”

“นี่หนูจะลองดีกับพี่ใช่ไหม” เขาหงุดหงิดที่หญิงสาวปฏิเสธไม่มีเยื่อใย

“เปล่าค่ะ ตะ แต่หนู” แขนแข็งๆ รั้งร่างบางเข้าไปกอดหมายจะซุกไซร้สูดดม แต่หญิงสาวก็ดิ้นรนต่อสู้สุดแรง

“ปล่อยหนูนะ”

“เสี่ยขาปล่อยน้องเค้าเถอะนะคะเสี่ย”

“เอ๊ะนังนี่ชอบแส่จริงๆ ออกไป” ชายตัณหากลับตะหวาดใส่กานต์อย่างไม่พอใจ เขาโมโหจนเกือบจะเงื้อมมือฟาดใส่เธอ

“อย่าทำพี่กานต์นะ” เสียงใสตะโกนห้ามด้วยความตกใจ พิยะตาอยากจะดิ้นรนมากกว่านี้แต่กลัวว่าแขกคนอื่นจะตระหนกตกใจอาจจะพลอยทำให้เดินออกจากร้านไปเลยก็ได้

“ปล่อยผู้หญิงซะ” เสียงทุ้มๆ ดังขึ้น ทุกสายตาหันกลับไปมองต้นเสียงทันที

“แกเป็นใคร”