บทที่ 3.2 ผู้หญิงต้องห้าม

“อืม” เสียงที่เล็ดรอดออกมาทำให้เขาพึงพอใจ

“สิ้นฤทธิ์ง่ายจริงๆ เลยนะ...อ่อลืมไปมันอาชีพถนัดของเธอนี่นา” ธัญญ์ยังตอกย้ำให้หญิงสาวเจ็บปวดเช่นเดิม

“เพี๊ยะ” มือสาวตบหน้าเขาอีกครั้ง ชายหนุ่มโกรธจัดเขาเอื้อมมือคว้าร่างบางจนกระแทกตัวเขา

“กลับมาแล้วเหรอเจ้าธัญญ์” เสียงเข้มดังขึ้น จนทั้งคู่ต้องหันไปมอง พิยะตาอาศัยจังหวะนี้ปาดน้ำตาที่เพิ่งล่วงหล่นออก เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วหันกลับไปมองธีร์

“คุณธีร์”

“รู้จักกันแล้วเหรอ”

“ใครครับอา” ชายหนุ่มแสร้งไม่รู้จักหญิงสาว มันก็จริงตั้งแต่เจอครั้งแรกจนถึงเวลานี้เขายังไม่เคยรู้จักเธอจริงๆเสียที ได้แต่รู้ว่าเธอเป็นสาวบาร์ที่ใช้เรือนร่างยวนยั่วผู้ชายเพื่อหางานทอง

“นี่พิตต้า...เด็กในปกครองของฉัน”

“อะไรนะครับ อาล้อผมเล่นหรือเปล่า”

“ฉันเคยพูดเล่นเหรอเจ้าธัญญ์”

“แต่เธอคนนี้เป็นผู้หญิงกลางคืน ที่ผ่านอะไรมานักต่อนักแล้วนะครับ อาจะให้เข้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วยังจะบอกว่าเป็นคนของอาอีก”

“แกฟังไม่ผิดหรอก ฉันไม่มีคำอธิบายอะไร แค่บอกให้รู้ว่าพิตต้าเป็นสมาชิกคนใหม่ของบ้านนี้”

“ผมคงฝันไป”

“ถ้าแกฝัน ฉันคิดว่าคงเป็นฝันที่ดี เพราะหนูพิตต้าเธอน่ารักมาก”

“ฮึ อาหน้ามืดตามัวอะไรอยู่ครับ” เขาแสยะยิ้มให้หญิงสาว