ตอนที่ 9
บทที่ 9.1 ไม่อาจจะทนรับได้
October 22, 2026
เหตุการณ์ทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาวะเดิมแล้วหลังจากที่เปิดโอกาสให้หนุ่มสาวตักตวงความโหยหากันอิ่มหน่ำ ธีร์ สินสาโรจน์ เจ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่นั่งหน้าตึงเครียดรอคนที่เรียกหาเข้ามาพบ เขาพยายามจะทำให้หลานชายมีความรับผิดชอบดูแลทุกอย่างแทนเขา แต่คนหนุ่มกลับทำให้เขาผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“แกสายอีกแล้วนะเจ้าธัญญ์” เพียงเห็นเงาของหลานชาย ธีร์ก็ระเบิดอารมณ์ใส่ทันที
“ขอโทษครับอา” มือหนาตบโต๊ะทำงานเสียงดัง
“ขอโทษงั้นเหรอ ถ้านี่เป็นเรื่องงานที่เร่งด่วน หรือความเป็นความตายของคนที่แกรัก แกจะมาใช้คำนี้ไม่ได้”
“ก็มันไม่ใช่”
“หยุดเถียงได้แล้ว...หัดมีความรับผิดชอบได้แล้วเจ้าธัญญ์”
“ผมก็มีความรับผิดชอบในส่วนของผมแล้วนี่ครับ”
“งั้นเหรอ...ช่วงที่ฉันไม่อยู่แกรักษาสัญญาหรือเปล่า” ธีร์ถามเสียงเรียบเย็น เล่นเอาชายหนุ่มอึกอักไม่รู้จะตอบอย่างไร ปากหนาเม้มแน่น
“ทำสิครับ”
“แกแน่ใจนะ” เหมือนคนอายุมากกว่าจะต้อนเขาให้จนมุม ชายหนุ่มอึกอักเล็กน้อยคิดหาทางหนีทีไล่ให้กับตัวเอง
“ว่าธุระของอามาดีกว่าครับ ผมมีงานอีกมาก”
“แกนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ” มือทั้งสองของธีร์กำแน่น เขาพอจะอ่านแววตาของหลานชายออก ช่วงที่เขาไม่อยู่คงจะทำอะไรตามใจตัวเองแน่ๆ
“ฉันอยากจะแกรีบเร่งทำบาร์ให้เสร็จเร็วที่สุด”
“ทำไมต้องเร่งขนาดนั้นครับ ของก็ยังส่งมาไม่ครบ”
“ฉันมีเหตุผลของฉันแล้วกันน่า...แกทำงานของแกไป”
“เหตุผลของอา มันเกี่ยวกับพิตต้าหรือเปล่าครับ” ชายหนุ่มจงใจจ้องมองใบหน้าคมของอา
“หมายความว่ายังไง”
“ผมไม่ได้โง่นะครับอา...ที่จะไม่รู้ว่าอาคิดจะทำอะไรกับพิตต้าแล้วก็บาร์เหล้านั่น”
“แกรู้งั้นเหรอ ฮึ ถ้ารู้ก็ต้องรีบทำให้เสร็จ เพราะฉันใจร้อน” ประโยคหลังธีร์พูดราวกับกระซิบให้หลานชายรับรู้เพียงคนเดียว
“แล้วฉันเตือนแกเป็นครั้งสุดท้าย ห้ามยุ่งกับพิตต้าเด็ดขาด” เสียงขบกรามของทั้งคู่ดังพอกันทีเดียว แต่แรงที่หัวใจเต้นนั้นดูแล้ว ธัญญ์จะมากกว่าเขาทั้งโมโห และกังวลกับสิ่งที่ธีร์จะกระทำกับหญิงสาวที่เขาหลงรัก เขาไม่รู้เรื่องราวตามที่หยั่งเชิงอาหนุ่มเท่าไรนัก ที่รู้คงมีเพียงเจ้าของบาร์คนเดิมติดหนี้ธีร์มากมายจนต้องยอมเอาหลานสาวคนสาวมาขัดดอกเท่านั้น
พิยะตากำลังวุ่นอยู่กับการทำขนมหวานที่เธอเพิ่งหัดทำกับแม่ครัวของคฤหาสน์นี้ หญิงสาวตั้งใจเต็มที่รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้านั่นแสดงได้ชัดเจนว่าคนที่เธออยากให้ลองชิมอาหารเป็นคนแรกคงจะเป็นที่นั่งอยู่ในใจเป็นแน่ ถ้วยคริสตัลลายสวยในมือสาวบรรจุอาหารที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ กลิ่นหอมอบอวลเรียกน้ำลายของคนสูดดม
“กลิ่นหอมจัง”
“คุณธีร์...มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ พิตต้าไม่ทันได้มอง”
“ฉันคงมีความสำคัญน้อยกว่าขนมพวกนี้” หญิงสาวย่นจมูกเล็กน้อย
“อย่าน้อยใจพิตต้าสิคะ...เพิ่งหัดทำขนมก็เลยตั้งใจเป็นพิเศษค่ะ”
“งั้นเหรอ...ฉันขอเป็นหนูทดลองตัวแรกได้ไหม” หญิงสาวหลบสายตาเขา เธอตั้งใจจะให้ชายหนุ่มอีกคนเป็นคนชิม แต่เมื่อเจ้าของบ้านเอ่ยขอเธอจะปฏิเสธอย่างไรได้
“แน่ใจเหรอคะว่าจะกล้าชิมฝีมือพิตต้า”
“ก็ต้องกล้าสิ เว้นเสียแต่ว่าขนมถ้วยนี้มีเจ้าของแล้ว” พิยะตาอึกอักก่อนจะมองสบตาคนถาม เธอค้นหาเจตนาที่แฝงอยู่ในแววตาสีดำขลับ
“ยังหรอกค่ะ...งั้นเชิญคุณธีร์ที่โต๊ะอาหารดีกว่า พิตต้าจะยกไปเสิร์ฟให้” ธีร์ส่งยิ้มให้คนสาวก่อนที่จะเดินไปตามที่เธอแนะนำ ไม่กี่นาทีขนมที่เขาขอชื่นชมก็มาวางอยู่ตรงหน้าพร้อมคนเสิร์ฟหน้าตาจิ้มลิ้ม
“ยิ่งดูยิ่งน่าทานนะเนี่ย”
“สวยแต่รูปหรือเปล่าก็ไม่รู้ค่ะ พิตต้าไม่มั่นใจเลย”
“เอาน่าเดี๋ยวฉันพิสูจน์ให้เอง” ธีร์ตักขนมในถ้วยขึ้นชิม ชายหนุ่มเม้มปากเล็กน้อยพร้อมหลับตานิ่ง ทำเอาคนลุ้นเหงื่อตก มือเรียวทั้งประสานกันอย่างตื่นเต้น
“เป็นยังไงบ้างคะ พอจะดูเป็นขนมกับเค้าบ้างหรือเปล่า”
“อืม...มันก็ขนมอะนะ จะให้ดูเป็นอย่างอื่นได้ยังไง”
“แสดงว่ามันไม่ได้เรื่องใช่ไหมคะ” พิยะตาหน้าถอดสีอย่างผิดวัง
“ฉันยังไม่ได้บอกเลย...ว่ามันอร่อยมาก”
“จะ จริงเหรอคะ หลอกให้พิตต้าดีใจหรือเปล่า”
“ลองชิมดูสิ” ชายหนุ่มถือโอกาสตักขนมในถ้วยเดียวกันส่งให้หญิงสาว เธอตกใจเล็กน้อยที่เขาจะป้อนให้แต่เมื่อมองแววตาที่ยิ้มกริ่มทำให้เธอต้องรับมันไว้อย่างลำบากใจ ปากบางค่อยๆ เลื่อนรับขนมที่ชายหนุ่มบรรจงป้อนให้ เธอเอียงอายเล็กน้อยก่อนจะหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดส่วนที่เปรอะเปื้อน
“เป็นยังไง...สมกับที่หนูตั้งใจทำหรือเปล่า”
“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ พิตต้าว่ามันยังไม่ได้ที่เลย...คุณธีร์ชมเกินไปแล้ว”
“งั้นเหรอ...เยินยอว่าที่ภรรยาหน่อยจะเป็นไรจริงไหม” คำตอบของเขาทำให้สีหน้าสาวซีดเผือด ดวงตากลมกระพริบอย่างคนทำอะไรไม่ถูก
“ว่าที่ภรรยาเหรอคะ”