บทที่ 48 ความรักเปิดเผย 1.1

พิธีฌาปนกิจศพของสดศรีกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกยี่สิบนาทีข้างหน้า แขกเริ่มทยอยเข้ามาในศาลา โดยมีร่างของปรางค์รวีที่มีสภาพจิตใจที่ดีขึ้น แม้ว่าจะไม่มากแต่ดีกว่าวันวานยืนรอรับแขกอยู่หน้าศาลา กมลเนตรเดินเข้ามาในงานพร้อมกับครอบครัวดิมาร์ชีและฟรานซิสโก

ดวงตาสีเขียวของวิตโตริโอมองปรางค์รวีที่ยืนเคียงข้างศาสตรานิ่ง เขาไม่มีวันยอมให้ใครพรากเธอไปจากเขาได้อีกแล้ว ชายหนุ่มตั้งใจจะบอกความจริงทั้งหมดให้กมลเนตรได้รับรู้ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไงก็ตาม ลูกผู้ชายกล้าทำก็ต้องกล้ารับ วิตโตริโอทำใจไม่ได้ที่จะต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก และทนไม่ได้ที่เห็นปรางค์รวีมีชายอื่น

ยังไม่ทันที่ทั้งหมดจะนั่ง ร่างของชายคนหนึ่งเดินตรงมาทางศาลา ด้านหลังมีชายร่างหนาอีกหลายคนเดินตาม วิตโตริโอหรี่ตามองบุคคลที่เดินนำหน้า ผู้ชายคนนั้นคือโรเจอร์ เจมส์ แล้วโรเจอร์มาที่นี่ทำไม เป็นคำถามที่เขาสงสัยไม่น้อย

“พลิสซิลล่าครับผมมาตามนัดแล้วนะ” โรเจอร์ไม่แค่พูดทักทาย มือหนาฉวยมือนุ่มของปรางค์รวี กดปลายจมูกจุมพิตกลางฝ่ามืออย่างรวดเร็ว ปรางค์รวีรีบชักมือกลับทันที เธอไม่กลัวสายตาของบุคคลอื่น แต่กลัวสายตาของใครคนหนึ่งที่มองมาดั่งไฟบรรลัยกัลป์มากกว่า

โรเจอร์มองหน้าปรางค์รวีนิ่ง ผู้หญิงคนนี้ยิ่งมองยิ่งสวย เพลิดเพลิน ไม่เบื่อเหมือนหญิงสาวคนก่อนๆ ของเขา ยิ่งทำให้เขาอยากครอบครองเธอมากขึ้น

และแล้วคำตอบที่วิตโตริโออยากรู้ก็ได้รู้ ที่แท้โรเจอร์มาหาปรางค์รวี แต่ทว่าก็มีคำถามใหม่ขึ้นมาว่า โรเจอร์รู้จักปรางค์รวีได้อย่างไร แล้วเหตุใดเขาถึงไม่รู้มาก่อนว่า โรเจอร์กำลังสนใจผู้หญิงที่เขารัก และยิ่งสายตาของโรเจอร์ที่มองมายังปรางค์รวี ทำให้วิตโตริโอนั่งแทบไม่ติด จะลุกขึ้นไปตะบันหน้าศัตรูอยู่หลายครั้ง หากไม่มีมือหนาของบิดาและฟิลิปโปช่วยกันจับข้อมือเขาคนละข้าง ไม่อย่างนั้นที่นี่แหลกเป็นแถบ

“ใจเย็นๆ ดูท่าทีมันไปก่อน” ผู้เป็นพ่อกระซิบบอกข้างหูของลูกชาย พายุร้ายจำต้องสงบลงชั่วคราว

โรเจอร์หันมามองศัตรูคู่อาฆาตทางหางตา เขาเหห็นวิตโตริโอตั้งแต่เดินเข้ามาในศาลาแล้ว แต่ทำเป็นไม่สนใจเพราะเขามีคนที่น่าสนใจมากกว่า แต่ก็อยากรู้เช่นกันว่า วิตโตริโอมาที่นี่ทำไม รู้จักใครในที่นี้ ทว่าท่าทางและสีหน้าของศัตรูรายนี้ที่เขาสังเกต ฉายชัดว่าไม่ชอบใจยามที่เขาเข้าใกล้ปรางค์รวี หรือว่าวิตโตริโอสนใจในตัวปรางค์รวีเช่นกัน หากเป็นเช่นนั้น งานนี้สนุกแน่

วิตโตต้องใช้น้ำเย็นที่มีทั้งหมดในโลกใบนี้ชโลมรดร่างกาย เป็นเพราะภาพของโรเจอร์เอาอกเอาใจนั่งชิดติดกับปรางค์รวี แม้ว่าหญิงสาวจะพยายามเบี่ยงตัวหนีแล้วก็ตาม มันทิ่มตาทิ่มใจเขาเหลือเกิน แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากนั่งมองอยู่เงียบๆ อย่างรุ่มร้อนในจิตใจ จนกระทั่งงานในวันนี้เสร็จสิ้น

“เดี๋ยวผมไปส่งคุณพลิสซิลล่านะครับ วันนี้ทอมสันไม่มา”

โรเจอร์เป็นคนที่ทำให้ศาสตรมาร่วมงานศพไม่ได้ ด้วยการให้ครูซไปหาศาสตรา บอกความต้องการของเขาเรื่องที่จะนำเครื่องเพชรมูลค่ากว่าห้าร้อยล้านบาท ฝากไว้ในตู้นิรภัยในบริษัทของศาสตรา และนั่นทำให้ศาสตรากับครูซต้องมีเรื่องคุยกันยาว จนศาสตราไม่อาจมาร่วมงานในวันนี้ได้ เพราะถึงอย่างไรศาสตราก็ต้องเลือกเงินที่จะได้รับนับสิบล้านบาทไว้ก่อน แผนนี้โรเจอร์คิดขึ้นเพื่อที่เขาจะได้ใกล้ชิดกับปรางค์รวีโดยไม่มีใครขัดขวาง

ปรางค์รวีแสดงท่าทีลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด หากเธอไปกับชายตรงหน้าหญิงสาวรู้ได้ทันทีว่าเสือร้ายต้องแผลงฤทธิ์แน่นอน เพราะตอนนี้เสือกำลังกลายร่างอยู่รอมล่อแล้ว

“ไม่รบกวนคุณโรเจอร์ดีกว่าค่ะ พลิสซิลล่ากลับเองได้ค่ะ”

“รบกวนที่ไหนครับ ผมเต็มใจ” วิตโตริโอทนลูกตื้อของโรเจอร์ไม่ไหว พูดแทรกออกมากลางวง

“ถ้าใจดีอย่างนี้ รบกวนช่วยไปส่งแขกที่มาร่วมงานกลับบ้านให้หมดทุกคนได้ไหมครับ ดูสิครับมีแต่ผู้สูงอายุทั้งนั้น เด็กก็มี สาวก็มาก คุณโรเจอร์ชอบคนไหนเลือกได้เลยนะครับ อย่ายุ่งกับคนที่มีเจ้าของดีกว่า เพราะเสี่ยงอย่างมากที่จะโดนบาทา” วิตโตริโอพูดเสียงเข้ม แววตาที่มองไปยังโรเจอร์คล้ายจะประหัตประหารกันก็ว่าได้ ซึ่งโรเจอร์เองก็มองสบตาคู่นั้นกลับอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน

คำพูดของวิตโตริโอ มันบ่งบอกอะไรหลายอย่าง มีความหึงหวง ไม่พอใจราวกับว่า ปรางค์รวีเป็นคนรัก ทั้งที่ในความเป็นจริงจากที่นักสืบรายงานให้เขาทราบ คนรักของวิตโตริโอคือกมลเนตร ตามที่นักสืบของเขารายงาน คนรักของวิตโตริโอคือหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังของวิตโตริโอ แต่ดูท่าทางมันอาจจะไม่ใช่ตามที่เขาคิด

“รถของผมไม่ใช่รถสาธารณะ เลือกเฉพาะคนที่ถูกใจเท่านั้นที่จะได้ขึ้นไปนั่ง บังเอิญเหลือเกินที่คุณพลิสซิลล่าคือคนที่ผมถูกใจและถูกใจมากๆ เสียด้วย แล้วผมก็ไม่สนใจว่า พลิสซิลล่ามีเจ้าของหรือเปล่า ถ้าผมอยากได้ก็ต้องได้ ส่วนบาทาน่ะผมไม่กลัวหรอกเพราะผมก็มีเหมือนกัน” โรเจอร์พูดอย่างไม่ยอมแพ้ ไม่เกรงกลัวสายตาดุเข้มดั่งมัจจุราชของวิตโตริโอ

ปรางค์รวีมองดูเหตุการณ์ที่เริ่มตึงเครียดอยู่นาน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี สมองเธอคิดอะไรไม่ออก

“เอาอย่างนี้ดีกว่า ปรางค์กลับกับแม่นะลูก แม่จะไปส่ง”

ทิพย์ธาราแก้ไขสถานการณ์

“ก็ดีค่ะคุณแม่ ไปกันเลยดีกว่าคะ” ปรางค์รวีรีบตอบรับทันที “คุณโรเจอร์คะ พลิสซิลล่าขอตัวกลับก่อนนะคะ ขอบคุณมากค่ะที่สละเวลามาร่วมงานศพแม่ของปรางค์” ปรางค์รวีเอ่ยขอบคุณโรเจอร์ ก่อนจะเดินตามทิพย์ธาราไปยังรถยนต์คันใหญ่

“มึงอย่างยุ่งกับเมียกู ถ้ามึงไม่เชื่อ มึงเจอดีแน่”

เสียงของวิตโตริโอลอยมา หลังจากที่ร่างของปรางค์รวีเดินลงไปจากศาลาพร้อมกับมารดาและกมลเนตร

“ใครเมียมึงมิทราบ มึงมีเมียด้วยเหรอ” อีกฝ่ายถามอย่างยอกย้อน

“ปรางค์หรือที่มึงเรียกว่าพลิสซิลล่า ผู้หญิงคนนี้เป็นเมียกู มึงอย่างแตะต้องเธอเด็ดขาด หากมึงไม่อยากตายก่อนวัยอันควร”

“ความตายไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับกู สิ่งที่ยิ่งใหญ่คือชัยชนะเหนือมึงต่างหาก มึงอย่าคิดว่ามึงจะเหนือกว่าคนอื่น สูงกว่าคนอื่น ระวังนะตกลงมาจากที่สูงเมื่อไหร่ กูจะกระทืบซ้ำให้จมดินเลย”

“ก่อนทึ่งจะกระทืบกู กูคงคงสอยมึงไปลงนรกแล้ว” วิตโตริโอจ้องหน้าคู่กรณี ดวงตาสีเขียวมรกต แดงฉานด้วยความโกรธที่ลุกลามไปทั่วร่าง

“แล้วกูจะคอยดูว่าใครลงนรกก่อนกัน” โรเจอร์จ้องดวงตาคู่ร้ายนิ่ง ไม่หวาดหวั่นกับสงครามที่กำลังจะอุบัติขึ้น ในเมื่อเขาเลือกที่จะทำลายล้างชายตรงหน้าให้ย่อยยับ ให้ตายทั้งเป็น จากนั้นเขาจะมอบความตายที่ทุกข์ทรมานให้กับวิตโตริโอ ให้สาสมกับที่ทำให้มาเรียน้องสาวสุดที่รัก

“สงสัยงานนี้ไอ้โรเจอร์มันเอาจริงนะ สายตาของมันที่มองปรางค์ พ่อดูออกว่ามันต้องการอะไร” อเล็สซานโดรพูดกับลูกชาย หลังจากที่โรเจอร์เดินห่างออกไป

“มันจะไม่มีวันแตะต้องปรางค์ได้ ไม่ว่าจะชาตินี้หรือชาติหน้า”

“ระวังตัวหน่อยก็ดีนะ ไอ้นี่มันรอบจัด ครั้งก่อนก็ส่งคนมาวางเพลิงโกดังไม่ใช่เหรอ”

“ผมระวังตัวอยู่แล้วครับป๋า เรื่องวางเพลิงผมรู้ว่ามันไม่ได้คิดจะทำจริงจัง มันจะให้เรากลัวต่างหาก มันคิดผิดผมไม่เคยกลัว แล้วก็ส่งของขวัญชิ้นใหญ่ไปให้มีนแล้วด้วย” จากการสืบของลูกน้อง ทำให้เขารู้ว่าตัวบงการวางเพลิงที่โกดังครั้งที่แล้วคือโรเจอร์ คนที่กล้ามาเหยียบถ้ำเสือถึงที่ มันก็ต้องโดนเขี้ยวเล็บของเสือขย้ำบ้าง จะได้รู้สึกว่าอย่ามาล่วงล้ำในเขตอันตรายนี้อีก