บทที่ 14 คำยุยง /1

บทที่ 14 คำยุยง /1

ในขณะที่รวี่เยว่กำลังเพลิดเพลิน กับการหารายได้เข้ากระเป๋าอยู่ที่ร้านเฟิ่งหนี่ว์ในเมืองเฉินเปี้ยน เฉียนเยียนหรานคู่แค้นของรวี่เยว่ ได้นำเรื่องที่นางลงจากตำหนักแล่นไปฟ้องท่านหญิงเมิ่ง เมิ่งเฟยหลิง หลานสาวขององค์ราชินี ซึ่งแอบมีใจให้อวี้เหวินเทียนหยามาหลายปีแล้ว

เมิ่งเฟยหลิงเป็นหญิงงาม กิริยามารยาทอ่อนหวานน่าทะนุถนอม หากแต่มิอาจมัดใจบุรุษเย็นชาอย่างอวี้เหวินเทียนหยาได้เสียที

“ท่านหญิงเจ้าคะ รวี่เยว่แอบลงไปจากภูผาอีกแล้วเจ้าค่ะ นางทำแบบนี้ทุกสามเดือน แต่ไม่เห็นว่าท่านอ๋องจะกล่าวตำหนิหรือลงโทษนางเลยสักครั้ง หากเป็นข้าหรือคนอื่นๆทำเช่นเดียวกัน คงโดนสั่งโบยหลังขาดไปแล้ว แบบนี้มันไม่ยุติธรรมนะเจ้าค่ะ ท่านหญิงเห็นด้วยกับข้าหรือไม่”

ในดวงตาของเฉียนเยียนหรานเต็มไปด้วยความเกลียดชิงอย่างไม่คิดจะปิดบัง ภาพความทรงจำในวันแรกที่ได้พบคู่แค้นหวนกลับมาอีกครา

…ห้าปีก่อน

รวี่เยว่ในวัยเก้าหนาวแย้มรอยยิ้มอย่างยินดี เมื่อมองเห็นตำหนักเทวาอนธการตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ร่างเล็กก้าวเท้ามุ่งไปยังจุดหมาย ทว่าเมื่อเดินขึ้นมาได้ครึ่งทางก่อนถึงประตูใหญ่ ชายหนุ่มชุดดำห้าคนซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นองครักษ์ ได้ปรากฏตัวขวางนางไวั

“เด็กน้อยหลงทางมาหรือ”

รวี่เยว่คิ้วกระตุก นางไม่ได้หลงทางเสียหน่อย กว่าจะหาทางขึ้นมาบนนี้ได้แทบรากเลือด! สัตว์อสูรในวงกตมายานั่น มีแต่ตัวระดับสี่ขึ้นไปทั้งนั้น! ดีที่มีหยกของชินอ๋องช่วยชี้ทาง มิเช่นนั้นนางคงหลงอยู่ในเขาวงกตนั่นจนแก่ตายแน่!

“ข้าไม่ได้หลงมาเจ้าค่ะ ข้าตั้งใจมาที่นี่ ชินอ๋องอวี้เหวินเทียนหยาเป็นคนชวนข้ามาเอง”

ชายหนุ่มทั้งห้ามองหน้ากันไปมา ชินอ๋องเป็นผู้เอ่ยชวนเด็กคนนี้มาอย่างนั้นรึ เป็นไปได้อย่างไร

“เจ้ามีหลักฐานมายืนยันหรือไม่”

“นี่เจ้าค่ะ” รวี่เยว่แสดงหยกสีดำที่ชินอ๋องมอบให้นางเป็นหลักฐาน ชายหนุ่มคนหนึ่งรับไปตรวจดู เมื่อเห็นว่าเป็นหยกของชินอ๋องจริงจึงเตรียมนำทาง

ทว่าอุปสรรคของรวี่เยว่ไม่ได้มีเพียงเท่านี้ เมื่อถึงประตูทางเข้าป้อมปราการ นางกลับถูกเด็กสาวอีกคน ที่เพิ่งกลับมาจากการล่าสัตว์ขี่กระบี่มาขวางทาง

“หยุดก่อน! เด็กคนนี้เป็นใครมาจากไหน ไยพวกเจ้าถึงกล้าพานางขึ้นมาถึงบนนี้ ไม่กลัวถูกลงโทษหรืออย่างไร!” เด็กสาวกระแทกเสียงใส่องครักษ์ด้วยท่าทางอวดดี

ชายหนุ่มทั้งห้าลอบถอนหายใจ เอ่ยทำความเคารพเด็กสาวตรงหน้าอย่างฝืนๆ

“คุณหนูเฉียน เด็กคนนี้ชินอ๋องเป็นผู้เชิญมาขอรับ”

“เด็กคนนี้ชินอ๋องเป็นผู้เชิญมา? ข้าว่าพวกเจ้าเฝ้าประตูกันนานเกินไป ถึงได้เสียสติไปแล้ว ชินอ๋องจะเชิญเด็กมนุษย์ ที่ไม่มีแม้กระทั่งสาวใช้ติดตามมายังตำหนักได้อย่างไร เพ้อเจ้อ! แล้วนั่นอะไร แมว นก? ฮ่ะๆๆ ข้าว่าเด็กคนนี้สติไม่สมประกอบ แล้วบังเอิญหลงทางขึ้นมามากกว่า” เฉียนเยียนหรานกล่าวกับองครักษ์ผู้มีหน้าที่เฝ้าประตูป้อมปราการอย่างไม่ไว้หน้า