บทที่ 5 อาจารย์ของรวี่เยว่ /2

บททึ่ 5 อาจารย์ของรวี่เยว่ /2

วูบบบ มหาเทพหวงหลงซึ่งกำลังคันไม้คันมือคล้ายเด็กได้ของเล่นใหม่ รีบพาร่างเล็กมาโผล่ ณ ลานฝึกกลางหุบเขาเล็กๆ ซึ่งเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังปราณฟ้าดิน ต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นมีละอองสีเงินและสีทองล้อมรอบ

"ที่นี่คือลานฝึกที่ข้าสร้างให้เจ้าโดยเฉพาะ ยอดเยี่ยมไปเลยใช่หรือไม่" มหาเทพจอมซนยืนเอามือไพล่หลังยืดอกบอกรวี่เยว่ด้วยความภาคภูมิใจ

"ท่านเทพสร้างให้รวี่เยว่โดยเฉพาะเลยหรือเจ้าคะ?!" ร่างเล็กถามเสียงสูงด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ พลางกวาดตามองไปทั่วหุบเขา หากเดาไม่ผิดต้นไม้ใบหญ้าพวกนี้คือพืชปราณทั้งหมด!!

"ถูกต้อง พวกเรามาเริ่มฝึกกันเถอะเด็กน้อย"

"เอ่ออ แล้วรวี่เยว่ไม่ต้องกราบท่านเทพเป็นอาจารย์ก่อนหรือเจ้าคะ" ร่างเล็กยืนเอามือประสานไว้ที่หน้าอก เอียงหน้ากะพริบตาปริบๆ เอ่ยถามมหาเทพเรื่องที่ศิษย์ต้องกราบอาจารย์ ก่อนได้รับการสั่งสอนตามธรรมเนียม…หรือว่าบนแดนเทพไม่มีธรรมเนียมปฏิบัตินี้กัน?

"…" มหาเทพหวงหลง

คำถามของรวี่เยว่สร้างความงุนงงให้กับมหาเทพหวงหลงไม่น้อย ด้วยเพราะเขาไม่เคยรับศิษย์หรือสั่งสอนวิชาให้ใครมาก่อน จึงแอบส่งจิตไปถามมหาเทพชิงหลง ที่ชอบแอบหนีลงมาเที่ยวเล่นบนพิภพมนุษย์บ่อยๆ

ครั้นได้รับการไขข้อข้องใจจึงเสกเก้าอี้มานั่งเพื่อเด็กหญิงกราบเขาเป็นอาจารย์ตามธรรมเนียม

"มาสิ รวี่เยว่ มากราบอาจารย์ให้เรียบร้อย" จะได้เริ่มฝึกกันเสียที เขาอยากสอนลูกศิษย์ตัวน้อยจนเนื้อเต้น!

ร่างเล็กแย้มรอยยิ้มงดงามเจิดจ้าราวแสงตะวัน รีบคุกเข่าลงกับพื้นโขกศีรษะคำนับอาจารย์สามครั้งทันที

"ขออาจารย์โปรดสั่งสอนศิษย์คนนี้ด้วยเจ้าค่ะ" นางจะตั้งใจเรียนรู้อย่างสุดชีวิต ลูกศิษย์เทพเชียวนะ

"ดีมาก เอาล่ะบทเรียนแรกที่เจ้าต้องรู้ คือวิธีการรวบรวมพลังปราณที่ถูกต้องและ….ฉอดๆๆๆๆๆ"

รวี่เยว่รีบปฏิบัติตาม นางฝึกเดินลมปราณไปนานเท่าใดมิอาจรู้ได้ และเมื่อลืมตาอีกครั้งก็รู้สึกถึงความเบาสบายและสดชื่นอย่างน่าอัศจรรย์