บทที่ 7 เริ่มต้นหลอมโอสถ /1

บทที่ 7 เริ่มต้นหลอมโอสถ /1

ดวงตาของเด็กหนุ่มกลายเป็นสีเงินในขณะที่กล่าวคำว่า “เจ้าต้องกลับไปกับข้า”

เรียวคิ้วเล็กของรวี่เยว่มุ่นเข้าหากัน เมื่อได้ยินถ้อยคำจากปากเด็กหนุ่ม ไพล่คิดในใจว่า

พี่ชายคนงามจะพานางกลับบ้านไปด้วย ทั้งที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรกแท้ๆ ช่างเป็นบุรุษเจ้าชู้ยิ่ง! นางยังเด็กอยู่เลยนะ แม้แต่เด็กก็ไม่ละเว้น ใช้ไม่ได้!

ส่วนสาเหตุที่ทำให้นางคิดเช่นนี้ เป็นเพราะเมื่อก่อนนางเคยเห็นบิดา พาหญิงสาวอายุน้อยกว่ากลับมาบ้านอยู่สองสามคน และแต่งตั้งพวกนางเป็นอนุของเขาในเวลาต่อมา

"รวี่เยว่ยังไปกับองค์ไท่จื่อไม่ได้เพคะ รวี่เยว่มีธุระที่ต้องทำอีกหลายอย่างเลย องค์ไท่จื่อไม่โกรธรวี่เยว่นะเพคะ"

ทุกคน ณ ที่นั้นต่างพากันตกตะลึง ไม่เว้นแม้ราชันย์หมาป่าพระจันทร์เงิน

เด็กหญิงตรงหน้าสามารถต้านมนตรามายาจิ้งจอกขององค์ไท่จื่อได้!!!

ร่างใหญ่โตสีเงินตัดสินใจก้าวมาหาฮั่วเฮ่อฉี เอ่ยถ้อยคำอย่างใจเย็น เมื่อเห็นสีหน้ามืดครึ้มของเด็กหนุ่ม

"ฝ่าบาท ข้าทราบว่าท่านชอบเอาลูกสัตว์ไปเลี้ยงดู แต่กับลูกมนุษย์…เกรงว่าจะไม่เหมาะสมนัก" จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นส่งกระแสจิตไปหาเขาแทน

'แม้ว่านางจะพิเศษกว่าคนอื่น ที่สามารถต้านมนตราของท่านได้ อีกอย่างเราไม่รู้ที่มาที่ไปของเด็กคนนี้ หากพาตัวไป เกรงว่าอาจมีปัญหาตามมาทีหลัง และนั่นจะเป็นโอกาสให้คนผู้นั้น หาข้ออ้างมากล่าวร้ายท่านได้อีก ระวังไว้หน่อยจะดีกว่า'

ใบหน้าหล่อเหลาดูเย็นชาขึ้นสามส่วน ยามได้ยินถ้อยคำจากปากของราชันย์หมาป่าพระจันทร์เงินนาม อี้หรง ที่เอ่ยถึงคนผู้นั้น

"ช่างน่าเสียดายจริงๆ นางหน้าตาน่ารักมาก หากเอาไปปล่อยให้วิ่งเล่นอยู่ในตำหนักของข้า คงจะแก้เบื่อได้ไม่น้อย แต่ก็ช่างเถอะ ในเมื่ออี้หรงเห็นว่าไม่เหมาะสม ข้าจะยอมปล่อยนางไปก็แล้วกัน" ฮั่วเฮ่อฉียกมือขยี้ผมของรวี่เยว่เล็กน้อยก่อนกลับไปขึ้นหลังของอี้หรง

“…” รวี่เยว่ยู่ปาก แอบตำหนิไท่จื่อของตำหนักเทพอนันต์ในใจ 'ข้าเป็นคนนะเจ้าคะไม่ใช่สัตว์เลี้ยงเสียหน่อย'

องครักษ์ที่ติดตามมาต่างโล่งอก กล่าวขอบคุณอี้หรงในใจกันถ้วนหน้า

'‘เฮ้อ! ค่อยยังชั่ว นึกว่าจอมมารจะอาละวาดเสียแล้ว'