บทที่ 102 คุณชายสามเย่จะแย่เกินไปแล้ว

เขาจะไม่มีวันลืมแม่ของเขาในตอนนั้น ดังนั้นมันจึงมีบางสิ่งที่เขาจำเป็นต้องทำ...

เวินลั่วฉิงไม่ได้เดินเข้าไป แต่กลับอยู่หน้าประตู มองเย่ซือเฉินที่รีบขับรถออกไป มันทำให้เธอรู้สึกกังวลเล็กน้อย

สีหน้าของเขาเมื่อครู่นี้ดูไม่ค่อยดีนัก และเมื่อกี้ขณะที่เขาขับรถออกไป เข้าใช้ความเร็วที่เร็วเกินเหตุ

ขับรถเร็วเวลาอารมณ์ไม่ดีนั้นเป็นสิ่งที่อันตรายมาก!!

เมื่อคิดดูแล้ว เธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมา และโทรออกไปที่โทรศัพท์ของเย่ซือเฉิน

ในขณะที่อยู่บนรถ เมื่อเย่ซือเฉินได้ยินเสียงโทรศัพท์ เขาขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเย็นชาคู่นั้นหรี่ลง เห็นเพียงแค่เห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ เขารู้สึกตะลึงอยู่ชั่วขณะ แต่สุดท้ายเขาก็รับสาย

“คุณสามีคะ คุณขับรถช้าลงหน่อยนะ ระวังตัวด้วย ปลอดภัยไว้ก่อนนะคะ” ทันทีที่รับสายโทรศัพท์ เสียงของเวินลั่วฉิงก็ถูกส่งออกมา เสียงของเธอนั้นค่อนข้างนุ่มนวล แถมยังหวานอีกต่างหาก

ในชั่วขณะนั้น ทันใดนั้นเย่ซือเฉินก็รู้สึกว่าความหงุดหงิดส่วนใหญ่ที่อยู่ภายในใจของเขาจางหายไปทันที มุมริมฝีปากของเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ได้สิ”

เขาหยุดอยู่ครู่หนึ่ง มุมริมฝีปากของเขาก็ยกขึ้นมาอีกเล็กน้อย “เดี๋ยวผมจะรีบกลับไปนะ อย่าเพิ่งหลับล่ะ รอผมกลับถึงก่อนแล้วพวกเราค่อยนอนพร้อมกันนะ”

ในคำพูดของเขามันมีความคลุมเครือและชัดเจนที่ไม่ถูกปกปิด

เวินลั่วฉิง “...”

เธอ เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? ทำไมถึงต้องโทรหาเขาด้วย?

นี่เธอโง่จริง ๆหรือเปล่า? คุณชายสามเย่คือใคร? แล้วเธอเป็นห่วงเขาหรือเปล่า?

ตอนนี้ดีแล้ว เธอฝังตัวเธอเองลงไปในรูแล้ว

เมื่อมองไปที่สายโทรศัพท์ที่เพิ่งวางสายไป เวินลั่วฉิงรู้สึกเสียใจภายหลังกับสิ่งที่ทำลงไป เสียใจจริง ๆ

รอเขากลับมา แล้วค่อยนอนพร้อมกัน?

เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ ถ้าเกิดว่าเธอรอเขากลับมาแล้วค่อยนอนพร้อมกันจริง ๆ

ตอนนี้เธออยากจะหนี ยังทันไหมนะ?!

แต่เวินลั่วฉิงรู้ดีว่า เธอไม่สามารถหนีได้ เธอและเขาได้รับการรับรองแล้ว และตอนนี้พวกเขาเป็นคู่สามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย

ถ้าเกิดว่าเธอคิดจะหนีจริง ๆ เขาจะยอมปล่อยเธอไปได้ยังไง?!

เวินลั่วฉิงถอนหายใจยาว จากนั้นเธอก็ยอมรับโชคชะตา และเปิดประตูเข้าไปในคฤหาสน์

ตอนนี้ อารมณ์ของคุณชายสามเย่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอโทรหาเขา บอกให้เขาเดินทางปลอดภัย นี่แสดงว่าเธอห่วงใยเขา

แน่นอนว่า เขาพูดประโยคสุดท้ายอย่างตั้งใจ แม้ว่าจะผ่านโทรศัพท์และมองไม่เห็น แต่เขาก็พอจะนึกภาพออกว่าหลังจากที่เธอได้ยินแล้วเธอ การตอบสนองเธอจะต้องยอดเยี่ยมแน่ ๆ

แต่ในความเป็นจริง เขารู้สึกว่า บางครั้งการแกล้งเธอก็เป็นสิ่งที่น่าสนใจมาก

ความเร็วรถเย่ซือเฉินลดลงอย่างเห็นได้ชัด คิดถึงเพียงจุดหมายที่เขากำลังจะไป เมื่อนั้นความโค้งของมุมริมฝีปากของเขาเพิ่งยกขึ้นหายไปอีกครั้ง

หนึ่งชั่วโมงถัดไป รถของเย่ซือเฉินจอดอยู่ที่บ้านพักคนชรา

“คุณชายเย่ คุณมาแล้ว คุณเย่หลับไปแล้วค่ะ” เมื่อผู้ช่วยพยาบาลเห็นเย่ซือเฉิน ในความเคารพนั้นก็มีความกลัวเล็กน้อย

“หลับแล้วเหรอ?” มุมริมฝีปากของเย่ซือเฉินฉุดลงและมีความเยาะเย้ยออกมาเล็กน้อย นอนแล้วจริงเหรอ? หรือว่าไม่อยากเจอเขา?

ตั้งแต่ที่คุณแม่ประสบอุบัติเหตุ ในหลายปีที่ผ่านมานี้ เขาไม่เคยได้ริเริ่มที่จะพูดกับเขาเลยสักครั้ง เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสองปีก่อน หลังจากที่ขาก็พิการทั้งสองข้าง เขาได้เข้ารับการรักษาที่บ้านพักคนชรา ตั้งแต่ที่มาหาเขา ก็ไม่เคยได้เจอเขาเลยสักครั้ง

เย่ซือเฉินจึงไม่ได้เข้าไป ทำได้เพียงอยู่หน้าห้อง ภายในห้องไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ รวมถึงไม่มีเสียงอะไรเลยทั้งสิ้น

“พรุ่งนี้ผมต้องเดินทางไปประเทศ D” ไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนั้นมานานแค่ไหนแล้ว ดวงตาของเย่ซือเฉินดูเหมือนจะเศร้าลงเล็กน้อย แต่ในเวลาถัดไป สีหน้าของเขาก็ปกคลุมด้วยความเฉยชาอย่างรวดเร็ว

ความคิดเห็น