บทที่ 1064 จุดสูงสุดของความไร้ยางอาย (2)

ยิ่งไปกว่านั้นมันเป็นเรื่องส่วนตัวของไป๋หยูหนิง สิ่งที่เธอกับเวินลั่วฉิงควรช่วยก็ช่วยหมดแล้ว สุดท้ายก็เป็นสิทธิ์การตัดสินใจของไป๋หยูหนิงเอง

หากไป๋หยูหนิงเชื่อรุ่นพี่คนนี้ ยินยอมสมัครใจให้โดนหลอก โดนใช้กอบโกยผลประโยชน์ งั้นใครก็ทำอะไรไม่ได้

คุณฟู่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เขาถือแก้วไวน์ไว้ พลางเขย่าแก้วเบาๆ ไม่ได้สนใจเหมียวเหยียน บัดนี้เขาก็ไม่ได้มองไป๋หยูหนิงอีก

เวลานี้เห็นคุณฟู่ทำตัวไม่สะทกสะท้าน แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเขาหงุดหงิดเพียงใด

บัดนี้เขามีเจตนาฆ่าคนเสียด้วยซ้ำ

เขารู้ว่าช่วงนี้ไป๋หยูหนิงสรรหาวิธีหนีไปจากเขา ซึ่งเป็นสัญญาที่เขากับไป๋หยูหนิงตั้งไว้

โดยตกลงกันว่าหากไป๋หยูหนิงสามารถหนีไปจากเขาได้ งั้นเรื่องเมื่อก่อนก็ถือเป็นเรื่องโมฆะ

แต่วัตถุประสงค์ที่เขาตั้งข้อตกลงอย่างนั้นกับไป๋หยูหนิงก็เพื่อให้ไป๋หยูหนิงอยู่ข้างกายเขา ด้วยความสามารถของเขาไม่มีทางปล่อยให้ไป๋หยูหนิงมีโอกาสหนีไปได้หรอก

เขารู้ว่าไป๋หยูหนิงชอบรุ่นพี่ของเธอเสมอ เขารู้ว่าในสายตาและในหัวใจของไป๋หยูหนิงมีเพียงรุ่นพี่ของเธอ

ดังนั้น เขาจึงได้แต่ใช้วิธีแบบนั้นรั้งไป๋หยูหนิงอยู่ข้างกาย

หากถูกตามตรงก็คือ วิธีการของเขาถือว่าการฝืนให้อยู่

แต่ถึงแม้เขาจะต้องฝืนบังคับ เขาก็จะรั้งเธอไว้ ซึ่งเป็นความคิดของเขาเสมอมา

ทว่า ณ ตอนนี้ เมื่อเห็นท่าทางไป๋หยูหนิงเจอรุ่นพี่อของเธอ มุมปากคุณฟู่ก็เผยรอยยิ้มเย็นอย่างเย้ยหยันหลายส่วน

มีประโยชน์อะไรที่เขาฝืนบังคับให้เธออยู่กับเขา？

หัวใจของเธอไม่ได้อยู่ที่เขาเลยสักนิด เขารั้งเธอไว้แล้วจะมีประโยชน์อะไร？

ยิ่งไปกว่านั้นวิธีการฝืนรั้งของเขาถือว่าเป็นพิธีการต่ำทราม เป็นการบังคับจิตใจเธอ ฝืนเธอ

เมื่อก่อนรุ่นพี่ของเธอไม่มีทีท่าแยแสต่อความรู้สึกของเธอ เธอก็ยังทุ่มเทแรงกายแรงกายเพื่อผู้ชายคนนี้มากมาย ติดตามข้างกายผู้ชายคนนี้มาหลายปี

ตอนนี้ผู้ชายคนนี้ตอบสนองเธอแล้ว อีกทั้งยังพูดถ้อยคำหวานซึ้งกินใจอย่างอ่อนโยนกับเธอเช่นนี้ เธอ ……

ไม่ต้องคิด เขาก็รู้ว่าผลเป็นอย่างไร บัดนี้เขาไม่ได้เงยหน้า ไม่มองเธอก็ยังรับรู้ว่าเธอตื่นเต้นดีใจเพียงใด

คุณฟู่ยกแก้วไวน์มาจิบอย่างช้าๆ เมื่อเม้มปากของเหลวสีแดงก็สะท้อนอยู่บนใบหน้าของเขา รูปหน้าที่พร่ามัว แต่กลับมีแววตาลุ่มลึกคู่หนึ่ง

เขารู้ว่าดวงตาคู่นั้นตั้งมั่นที่จะได้ครอบครอง ยิ่งมีเจตนาฉกชิงราวกับหมาป่าก็ไม่ปานด้วย

ใช่ ถึงแม้จะรู้ว่าหัวใจเธอไม่มีเขา ถึงแม้จะรู้ว่าเธออยากเคียงบ่าเคียงไหล่รุ่นพี่มากเพียงใด แต่เขาก็ไม่อยากวางมือ

ใช่ ไม่อยากปล่อยมือ

และปล่อยมือไม่ได้

ไป๋หยูหนิงได้ยินคำพูดของเหมียวเหยียน เพราะรู้สึกตกตะลึงเกินไป จึงลืมตอบสองไปชั่วขณะ เธอถึงขั้นสงสัยว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่า？

หรือตัวเองกำลังฝันไป

“คุณทำงานเสร็จได้สักพักหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังไม่กลับไป ผมเลยเป็นห่วง ดังนั้นจึงมาหาคุณ”เหมียวเหยียนจ้องมองไป๋หยูหนิงตลอด ไป๋หยูหนิงติดตามข้างกายเขามานานหลายปี

เขารู้จักไป๋หยูหนิงดีมาก

เขาเห็นการตอบสนองของไป๋หยูหนิงก็รู้ว่าไป๋หยูหยิงตื่นเต้นจากคำพูดของเขา และต้องดีใจมากๆด้วย แสดงว่าหัวใจไป๋หยูหนิงยังคงมีเขาอยู่เช่นเดิม

หากเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่ต้องกังวลอะไรมาก ขอเพียงไป๋หยูหนิงยังชอบเขาอยู่ เธอก็ต้องตามเขากลับไปแน่ๆ