บทที่ 1100 นางฟ้ากำลังโกรธ ซึ่งผลที่ตามมาคือมันน่ากลัวมาก（1）

และในระยะเวลาห้าปีมานี้เขาเป็นคนยังไง ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเธอแน่ เพราะฉะนั้นช่วงสุดท้ายในตอนนี้จึงไม่จำเป็นต้องทำอะไรอีก

แต่ซือถูมู่หรงกลับไม่สนใจเธอเลย เขาไม่สนใจแม้กระทั่งการขัดขืนของเธอ เขาอุ้มเธอเดินลงบันไดไป

เธอสูง168เซนติเมตร แต่กลับตัวเบามาก

พอซือถูมู่หรงอุ้มเธอก็รับรู้ได้ถึงน้ำหนักที่อยู่ในอ้อมแขน เขากะพริบตาปริบๆ ดูเหมือนว่าเธอจะเบาไปหน่อย

เมื่อห้าปีก่อนตอนแรกๆที่เธออยู่กับเขาไม่เห็นจะเบาขนาดนี้เลย

ทว่าพอมาอยู่กับเขาตั้งห้าปี เขากลับเลี้ยงเธอให้ผอมลงหรอ？！

เมื่อหลิวหยิงเห็นว่าเขาเดินมาถึงบันไดแล้วก็ไม่พยายามยืนกรานและขัดขืนว่าจะลงอีก

เธอกลัวว่าจะทำให้เขาโกรธ แล้วเขาจะโยนเธอลงมาจากบันได

เธอจำได้ว่าตอนที่เธอมาอยู่กับเขาตอนแรกเขาไม่เคยมีความสงสารใดๆเลยแม้แต่นิดเดียว ตอนนั้นเขาตั้งใจทำร้ายเธอ ซึ่งไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วย

พอเห็นหลิวหยิงไม่ได้ขัดขืนอีก เขาจึงกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น！！

เขาก้าวเดินลงมาอย่างช้าๆ ก้าวออกไปทีละก้าวอย่างมั่นคง ราวกับกลัวว่าจะล้ม

หลิวหยิงไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

เมื่อเดินลงบันไดมา หลิวหยิงก็เห็นว่าบนโต๊ะมีอาหารเช้ามากมายวางเรียงรายไว้ เธอดูตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด

ที่เขาเรียกเธอลงมาทานอาหารเช้า เธอก็นึกว่ามากสุดจะมีแค่นมหนึ่งแก้วแล้วก็ขนมปังอีกสองสามแผ่นอะไรพวกนั้น

เพราะยังไงเธออยู่กับเขามาตั้งห้าปี เขาก็ไปเคยทำอะไรแบบนี้เลย เธอเข้าใจมาโดยตลอดว่าเขาทำกับข้าวไม่เป็น

และแน่นอนว่าเธอก็ไม่เคยทำกับข้าวให้เขากิน ที่จริงเธอก็ทำกับข้าวเป็น และก็ทำอร่อยด้วย แต่เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเขาไม่จำเป็นต้องทำเรื่องแบบนี้

เขาจ่ายเงินเพื่อซื้อเธอกลับมา ซื้อความสาวของเธอ ไม่ใช่แม่บ้านที่กับข้าวได้

หลิวหยิงรู้สถานะของตัวเองมาโดยตลอด

แน่นอนว่าซือถูมู่หรงไม่รู้ความคิดที่อยู่ในใจของหลิวหยิบหรอก

ซือถูมู่หรงอุ้มเธอมาตรงหน้าโต๊ะอาหาร จากนั้นก็วางเธอลงบนเก้าอี้ ท่าทางของเขาเบาบาง อ่อนโยนและระมัดระวังมาก

ราวกับว่ากำลังดูแลสมบัติอันล้ำค่าอยู่ยังไงยังงั้น ซึ่งมันทำให้หลิวหยิงรู้สึกแปลกมาก

เธอไม่ได้เปราะบางนะ เขาต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรอ？

อีกอย่างเธอก็อยู่กับเขามาตั้งห้าปี ทุกๆครั้งที่เขาทำเรื่องอย่างว่ากับเธออย่างรุนแรง ตอนนั้นทำไมเขาถึงไม่รู้จักระมัดระวังเลย？

ไม่เข้าใจจริงๆว่าเขาเป็นอะไรไป？

“เยอะขนาดนี้เลยหรอ？”หลิวหยิงประหลาดใจและก็รู้สึกแปลกๆนิดหน่อย แต่ว่าเธอก็มานั่งอยู่ในโต๊ะแล้ว ถ้าไม่กินก็คงจะดูไม่ดี

เมื่อได้ยินเธอพูดเชิงเป็นคำชมออกมาอย่างชัดเจน ซือถูมู่หรงก็กระตุกยิ้มมุมปากขึ้นมานิดหน่อย เขาอุตส่าห์ทำตั้งนานจะไม่เยอะได้ไงล่ะ？

ซือถูมู่หรงดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงตรงข้ามกับเธอ

“นี่ทำเองหมดเลยหรอ？”หลิวหยิงมองอาหารเช้าที่วางอยู่เต็มโต๊ะ เธอยังคงรู้สึกว่านี่มันไม่เป็นความจริง แต่เธอก็รู้ว่านี่มันคือความจริงทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นคนหรืออาหารล้วนเป็นความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ

“อื้ม”ซือถูมู่หรงยิ้มกว้างขึ้นมาอีกหน่อยพลางพยักหน้าลงเบาๆดูเหมือนไม่ใส่ใจ ทว่าที่จริงในใจกลับรู้สึกสนอกสนใจมาก

“นี่ถือเป็นมื้อสั่งลาสินะ ก็ได้ งั้นฉันกินก่อนแล้วค่อยไป”พอหลิวหยิงคิดว่าวันนี้เป็นวันที่สัญญาห้าปีจะสิ้นสุดลง เธอก็คิดว่าเขาคงจะเตรียมมื้อสั่งลาไว้

และในเมื่อเขาเตรียมมื้อสั่งลามาเยอะแยะขนาดนี้ เธอไม่กินก็คงจะไม่ดี

มุมปากที่กำลังยกยิ้มอยู่ของซือถูมู่หรงแข็งทื่อไปทันที สายตาที่กำลังมองมาอย่างอบอุ่นเปลี่ยนเป็นเย็นชาภายในพริบตาเดียว

มื้อสั่งลางั้นหรอ？

เขาตื่นแต่เช้า ลงมือลงแรงทำตั้งหลายอย่างเพื่อเตรียมอาหารมื้อใหญ่นี้ แต่เธอกลับพูดว่านี่คือมื้อสั่งลา