บทที่ 1139 ถังจื่อโม่ฟ้องคุณแม่ว่าถูกลักพาตัว (6)

“เย่ซือเฉินลักพาตัวลูกเหรอ？เย่ซือเฉินลักพาตัวลูกชายของฉัน？ดี ดีมาก”เวินลั่วฉิงหัวเราะออกมา เพียงแต่เสียงหัวเราะนี้ช่างน่าขนลุกเหลือเกิน บวกกับน้ำเสียงของเวินลั่วฉิงตอนนี้ชวนให้คนขวัญหนีดีฝ่อที่สุด

กู้หวูถอยหลังหลายก้าวด้วยจิตใต้สำนึก ถึงแม้ตอนนี้กำลังคุยผ่านโทรศัพท์อยู่ คุณนายไม่ได้อยู่กับพวกเขา ทว่ากู้หวูก็คิดว่าควรเผ่นหนีแต่เนิ่นๆจะดีกว่า

กู้หวูมองไปยังลูกพี่ของตน จากนั้นก็มองสีหน้าของลูกพี่ ซึ่งปกติเจอมรสุมหนักหนาเพียงใดก็ไม่เคยหวั่น ทว่าตอนนี้สีหน้ากลับ……ไม่อาจพูดเป็นคำสั้นๆได้！

ถังจื่อโม่ได้ยินน้ำเสียงของคุณแม่ตน มือที่จับมือถือก็สั่นระริก ถังจื่อโม่มองเย่ซือเฉินด้วยแววตาสงสาร แววตาของถังจื่อโม่สื่อความหมายหนึ่งอย่างชัดเจน——คุณบรรลัยแน่！！

“ลูกตกใจกลัวหรือเปล่า？บาดเจ็บไหม？พวกเขาทำอะไรกับลูกหรือเปล่า？”ถึงแม้รู้ว่าเย่ซือเฉินเป็นคนลักพาตัวลูกชายของตนทว่าน้ำเสียงของเวินลั่วฉิงก็ยังคงกังวลเป็นอย่างมาก

เวินลั่วฉิงไม่ต้องคิดก็รู้ว่า เย่ซือเฉินไม่ได้จับตัวถังจื่อโม่เอง หากเย่ซือเฉินลงมือเอง เมื่อเย่ซือเฉินเจอหน้าถังจื่อโม่แวบแรกก็ต้องเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด เรื่องการลักพาตัวอะไรพรรค์นี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

เวินลั่วฉิงคิดไปถึงว่ากู้หวูไม่ได้ไปร่วมลักพาตัวด้วย เพราะกู้หวูเป็นคนทำอะไรระมัดระวัง หากพบว่าถังจื่อโม่ที่เย่ซือเฉินต้องการเจอหน้าเป็นเด็กอายุเพียงห้าขวบ ตอนนั้นกู้หวูก็ต้องโทรบอกเย่ซือเฉินทันที และเหตุการณ์คงไม่บานปลายจนถึงขั้นลักพาตัวอย่างแน่นอน

ดังนั้นกู้หวูใช้ให้คนอื่นไปทำ คนพวกนั้นไม่รู้สถานะของถังจื่อโม่ จึงได้ลักพาตัวถังจื่อโม่ไปจริงๆ

ในเมื่อคนพวกนั้นไม่รู้สถานะของถังจื่อโม่ หากถังจื่อโม่ไม่ให้ความร่วมมือ หรือถังจื่อโม่หลบหนีก็จะเจอลูกหลงได้

บัดนี้มือถือถังจื่อโม่เปิดลำโพงอยู่ ดังนั้นกู้หวูและเย่ซือเฉินที่อยู่ในห้องก็ได้ยินสิ่งที่เวินลั่วฉิงพูด

กู้หวูยืนด้านหน้าถังจื่อโม่ กู้หวูส่ายหน้าให้ถังจื่อโม่อย่างแรง กู้หวูอยากตอบแทนคุณชายน้อยจะเป็นจะตาย ทว่ากู้หวูรู้ว่าคำตอบของเขาไร้ความหมาย คุณนายคงไม่เชื่อ ไม่แน่คุณนายจะยิ่งสงสัยหนักกว่าเดิม

แววตาเย็นยะเยือกของเย่ซือเฉินทอประกายความข่มขู่ไว้ในที เตือนถังจื่อโม่อย่าพูดจาเหลวไหล

ถังจื่อโม่มองแววตาข่มขู่ที่เจือความแจ้งเตือนของเย่ซือเฉิน ถังจื่อโม่ก็แบะปาก ตั้งแต่เล็กแต่น้อยเขาเกลียดคนอื่นมาขู่เข็ญเขาที่สุด เย่ซือเฉินขู่เขาเหรอ？เชอะ！！

เขาไม่เคยรับการขู่เข็ญใดๆทั้งสิ้น！

ถังจื่อโม่ถลึงตาใส่เย่ซือเฉิน แววตาไม่คิดจะยอมถอยเลยสักนิด ถังจื่อโม่นึกถึงการตอบสนองของเย่ซือเฉินที่เห็นเขาครั้งแรก นึกถึงท่าทีที่เย่ซือเฉินมีต่อเขาก่อนหน้านี้

เด็กน้อยถังจื่อโม่ยังนึกได้ว่าก่อนหน้านี้เย่ซือเฉินบอกเขาว่าเขายอมรับหรือไม่ยอมรับก็ไม่สำคัญ

อารมณ์เดือดดาลของถังจื่อโม่ก็พลุ่งพล่าน หากตอนนี้เย่ซือเฉินพูดจาเข้าหูเขาสักหน่อย เรื่องนี้ยังพอหยวนๆกันได้ ทว่าเย่ซือเฉินถึงกลับข่มขู่เขา เรื่องนี้ก็ปล่อยไปไม่ได้แล้ว

“แม่ครับ พวกเราลักพาตัวผมแล้ว พวกเขาปิดปากผมจนเกือบหายใจไม่ออกครับ พวกเขายังตีหัวผมจนผมเกือบโง่ไปเลยครับ พวกเขายังคิดจะฆ่าปิดปากด้วยครับ”ถังจื่อโม่จ้องคุณชายสามเย่แล้วก็ฟ้องคุณแม่ผ่านโทรศัพท์ทันที

ถังจื่อโม่พูดแต่ละประโยค กู้หวูก็ตัวสั่นไปด้วยทุกครั้ง ถังจื่อโม่บอกว่าพวกเขาอยากฆ่าปิดปาก สองขากู้หวูอ่อนยวบ ทรุดตัวลงคุกเข่าทันที ใช่ เขาคุกเข่าให้คุณชายน้อยของเขาจริงๆ

คุณชายน้อยของเขาทำไมถึงพูดแบบนี้นะ？ทำไมฟ้องคุณนายอย่างนี้ล่ะ？

เมื่อกี้คุณนายโกรธมากอยู่แล้ว ตอนนี้ได้ยินคุณชายน้อยพูดอย่างนี้อีก จะไม่แย่กว่าเดิมเหรอ？！

กู้หวูได้ยินผ่านทางโทรศัพท์ ทว่าก็ยังคงสัมผัสไอสังหารจากคุณนายได้