บทที่ 1185 คุณชายสามเย่มีความสุขที่สุดแล้ว (2)

เธอไม่ได้มีความคิดเห็นที่ไม่พอใจต่อเย่ซือเฉิน ในทางตรงกันข้ามเธอรู้สึกพอใจในตัวเย่ซือเฉินมากเสียด้วยซ้ำ นึกถึงเรื่องเหล่านั้นที่คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ทำแล้ว ท่านย่าถังก็รู้สึกเจ็บปวดแทนเย่ซือเฉินเช่นกัน

“ถูกค่ะ พูดแบบนี้แล้ว ความจริงคุณพ่อเป็นคนที่มีความสุขที่สุดต่างหาก” ใบหน้าเล็กๆของถังจื่อซีปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาในทันที เป็นรอยยิ้มที่มีความสดใสมากเป็นพิเศษ

“ใช่ครับ พ่อเป็นคนที่มีความสุขที่สุดแล้ว” เย่ซือเฉินอุ้มลูกสาวตัวเองเอาไว้ ด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มด้วยเช่นกัน เป็นใบหน้าที่มีความสุขและมีความพอใจ

เขามีความสุขมากจริงๆ มีพวกเขา เขารู้สึกพอใจมากแล้ว ต่อให้จะเอาโลกทั้งใบมาแลกกับเขา เขาก็จะไม่ยอมแลก

“คุณพ่อมีความสุขที่สุด พวกเราครอบครัวอยู่ด้วยกันมีความสุขที่สุด” ถังจื่อซีร้องออกมาด้วยความดีใจ

ได้ยินคำพูดของถังจื่อซีแล้ว สองสามคนในห้องโถงนั้นก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ บรรยากาศที่จริงจังและหนักแน่นก่อนหน้านี้หายไปหดแล้ว

มุมปากของถังจื่อโม่อดที่จะยกขึ้นมาไม่ได้ เขามองไปยังน้องสาวที่เย่ซือเฉินอุ้มอยู่ในอ้อมแขนอีกครั้ง ถึงแม้จะยังมีความรู้สึกอิจฉาอยู่เล็กน้อย แต่น้องถึงอย่างไรก็เป็นน้อง เขาเองก็ควรจะยอมให้น้องเช่นกัน เพราะฉะนั้นพ่ออุ้มน้องอยู่ก็ควรจะเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว

เวินลั่วฉิงที่โอ้เอ้อยู่ทางด้านนอกตอนที่เดินเข้ามาในห้องโถงนั้น เห็นฉากที่มีความสุขเช่นนี้แล้ว เวินลั่วฉิงก็รู้สึกอึ้งไป นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

คุณปู่เย่แถลงการณ์เรื่องงานแต่งงานกับนักข่าว เรื่องราววุ่นวายมากขนาดนี้ หากว่ากันตามเหตุผลแล้วเป็นไปไม่ได้เลยที่คนของตระกูลถังจะไม่รู้?

เวินลั่วฉิงเหลือบไปมองยังทีวีที่กำลังเปิดอยู่ ในทีวีนั้นกำลังฉายข่าว ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่การถ่ายทอดงานที่คุณปู่เย่จัดแถลงการณ์กับนักข่าว แต่ก็สามารถพูดได้ว่าคนของตระกูลถังสองสามคนนี้เมื่อครู่จะต้องเห็นแล้วอย่างแน่นอน

เห็นแล้วยังจะสามารถดีใจกันขนาดนี้ได้อีกอย่างนั้นหรือ?

จากนิสัยของคุณยายไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ?

ตอนแรกที่อยู่ข้างนอก เธอยังกังวลว่าหลังจากที่เย่ซือเฉินเข้ามาแล้วคุณยายจะทำให้เขาลำบากใจเสียด้วยซ้ำ ตอนนั้นเธอมีโทรศัพท์เข้าพอดี เดิมทีเธออยากจะให้เย่ซือเฉินรอเข้าไปพร้อมเธอ แต่เย่ซือเฉินกลับให้เธอไม่ต้องสนใจเขา เขาจึงเข้ามาเอง

เวินลั่วฉิงเป็นกังวลอยู่ตลอด ดังนั้นจึงรีบพูดให้จบแล้วรีบเข้ามา เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองจะต้องมาเห็นสงครามควันระเบิดเสียอีก คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นฉากแบบนี้

เวินลั่วฉิงเห็นเย่ซือเฉินกำลังอุ้มลูกสาวอยู่ ถังจื่อโม่ก็ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าของลูกสาวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าถังจื่อโม่จะทำหน้าบึ้ง แต่มุมปากก็ยกขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด และใบหน้าของเย่ซือเฉินเองก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มด้วยเช่นกัน

ในใจของเวินลั่วฉิงนั้นรู้สึกพอใจมากเป็นพิเศษ อบอุ่นขึ้นเป็นพิเศษ ภาพสถานการณ์แบบนี้ช่างงดงามมากจริงๆ

“คุณแม่ คุณแม่กลับมาแล้ว” ถังจื่อซีเห็นเวินลั่วฉิงก่อน แล้วตะโกนขึ้นด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้นดีใจ : “คุณพ่อ คุณแม่กลับมาแล้วค่ะ คุณพ่อวางหนูลง แล้วคุณพ่อก็ควรไปกอดคุณแม่นะคะ”

คนที่อยู่ในห้องโถงได้ยินคำพูดของถังจื่อซีแล้วก็อดที่จะหัวเราะกันขึ้นมาไม่ได้

“เด็กคนนี้ยังเป็นเด็กน้อยขนาดนี้ รู้เรื่องพวกนี้มาจากที่ไหนกัน” มุมปากของท่านย่าถังปรากฏรอยยิ้มออกมา ไม่มีความโมโหอยู่เลยซักนิดเดียว

“จื่อซีพูดถูกแล้ว ซือเฉินควรจะดีกับฉิงฉิงของพวกเรามากที่สุด” เฟิ่งเหมียวเหมียวเห็นด้วยกับคำพูดของถังจื่อซีเป็นอย่างมาก ลูกก็สำคัญ แต่ระหว่างสามีภรรยานั้นก็ควรจะยิ่งเห็นคุณค่าดีๆด้วยเช่นกัน

“คุณป้าพูดถูกครับ” ใบหน้าของเย่ซือเฉินปรากฏรอยยิ้มออกมา บางคำพูดไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นพูดเขาก็เข้าใจ

เวินลั่วฉิงรู้สึกเขินขึ้นมาบ้างแล้ว

เนื่องจากคุณปู่เย่เป็นคนจัดการเรื่องการแต่งงานของเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้เอง เดิมทีทุกคนล้วนแต่กลุ้มใจไม่มีวิธีแก้ปัญหา เดิมทีที่ทุกคนกำลังเป็นกังวล แต่ตอนนี้กลับลืมเรื่องราวเหล่านั้นไปหมด ไม่มีอะไรที่จะมีความสุขไปกว่าครอบครัวได้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้อีกแล้ว

“โอ้โห ดูเหมือนกับว่าผมจะกลับมาได้เวลาพอดีเลยนะครับ ครอบครัวกำลังมีความสุขกัน จะขาดผมไปได้ยังไง” ถังหลินที่รีบกลับมาเห็นบรรยากาศในห้องโถงก็รู้สึกตกตะลึงอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัดด้วยเช่นกัน แต่เขาก็ยิ้มออกมาในทันที คุณชายถังที่ไม่ค่อยชอบพูดมาตลอดนั้นตอนนี้อยู่บ้านก็ไม่ได้หวงคำพูดอยู่แล้ว

“ลูกเองก็กลับมาแล้วหรือ” ท่านปู่ถังมองไปยังถังหลิน รู้สึกโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด ถังหลินกลับมาในเวลานี้ คงจะเพราะเรื่องของเย่ซือเฉินด้วยเช่นกัน

ถึงแม้ว่าเย่ซือเฉินจะบอกว่าเขาจะจัดการเอง แต่ท่านปู่ถังก็ยังรู้สึกไม่วางใจอยู่ดี เพราะถึงอย่างไรองค์กรโกสต์ซิตี้ก็ไม่ใช่ว่าจะรับมือได้ง่ายๆขนาดนั้น ตอนนี้ถังหลินกลับมาแล้ว ถังหลินได้ปรึกษากับเย่ซือเฉิน สองคนก็ยังดีกว่าเย่ซือเฉินเพียงคนเดียว

“ครับ กลับมาแล้ว” ถังหลินพยักหน้าลงเล็กน้อย ถึงแม้ว่าท่านปู่ถังจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ถังหลินกลับเข้าใจความหมายของคุณปู่ของตัวเองอย่างชัดเจน

ไม่ว่าจะเพื่อฉิงฉิง หรือว่าความเป็นเพื่อนพี่น้องของเย่ซือเฉิน เรื่องนี้เขาจะไม่สนใจไม่ได้เลยอย่างแน่นอน

“ถ้าผมไม่กลับมา คนในบ้านเราจะถูกลักพาตัวไปหมดแล้ว?” ถังหลินมองไปยังถังจื่อซีกับถังจื่อโม่ แล้วตั้งใจที่จะพูดออกมาอย่างขำๆ