บทที่ 1216 แผนของถังจื่อโม่ (1)

“จื่อซี ก่อนที่พี่ชายออกไปได้บอกหนูหรือเปล่าว่าไปหาคุณพ่อที่ไหน?” ท่านปู่ถังทำงานอย่างสุขุมมาโดยตลอด เขารู้ว่าเวลาแบบนี้ถึงแม้ว่าจะเร่งรีบ ก็ห้ามรน ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคือถามให้ชัดเจนว่าถังจื่อโม่ไปไหนแล้ว!!

​​​​​​​

"พี่ชายบอกว่า......" ถังจื่อซีขมวดคิ้วแน่น นึกคิดอย่างตั้งใจ จากนั้นก็พูดต่อว่า “พี่ชายบอกว่าเขาไม่ได้ไปหาคุณพ่อค่ะ เขาไปหาคนไปช่วยคุณพ่อค่ะ”

ถังจื่อซีนึกคำพูดก่อนหน้านี้ที่พี่ชายพูดออกแล้ว

“หาคนช่วยฉัน?” เย่ซือเฉินขมวดคิ้วแน่น “เขาจะไปหาคนอะไรมาช่วยฉัน?”

“เขาจะไปหาคนมาช่วย? เขาไปหาถังหลินหรือเปล่า?” นัยน์ตาของท่านย่าถังเปล่งประกายขึ้น ในเมื่อจื่อโม่จะหาคนมาช่วย งั้นก็มีความเป็นไปได้ที่จะหาถังหลิน

“น่าจะไม่ใช่ครับ ก่อนหน้านี้พี่ใหญ่ได้โทรมาหาผมแล้วครับ หากจื่อโม่ไปหาเขา พี่ใหญ่ต้องพูดแน่นอนครับ” เย่ซือเฉินตัดการคาดเดาของท่านย่าถังทิ้งเลย

“หรือว่าระหว่างทางที่ไปหาถังหลิน......” แววตาของท่านปู่ถังกะพริบขึ้น คำพูดบางอย่างเขาไม่อยากจะพูดจริงๆ ทว่าในสถานการณ์ตอนนี้ จำเป็นจะต้องทำเรื่องทุกอย่างให้ชัดเจน

หากถังจื่อโม่เกิดอะไรขึ้นระหว่างทางที่ไปหาถังหลินล่ะ?

พวกเขาอย่างน้อยก็ควรจะวิเคราะห์เส้นทางหลังจากที่ถังจื่อโม่ออกจากบ้านถังก่อน

นัยน์ของเย่ซือเฉินเปล่งประกายขึ้นทันที จู่ๆเขาก็นึกเรื่องที่ถังจื่อโม่ไปองค์กรยมบาลในก่อนหน้านี้ ถังจื่อโม่บอกว่าไปหาคนมาช่วยเขา? หรือว่าไปที่องค์กรยมบาลหรือเปล่า?

ไม่ว่ายังไงแล้วถังจื่อโม่รู้ก็ว่าองค์กรยมบาลเป็นของเขา!!

เย่ซือเฉินนึกถึงสถานที่นี้แล้ว ก็รีบโทรหากู้หวู

“คุณชายครับ คุณชายครับ ช่วยด้วยครับ” พอโทรติดแล้ว เสียงของกู้หวูก็ดังผ่านมา

เย่ซือเฉินได้ยินเสียงตะโกนของกู้หวู สีหน้าที่เย็นชาของเขาเปลี่ยนแปลงทันที หรือว่าเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ?

“เกิดอะไรขึ้น?” เสียงตะโกนของกู้หวูดังเกินไป ท่านย่าถังที่ยืนอยู่ข้างกายเย่ซือเฉินก็ได้ยินแล้ว ทันใดนั้นสีหน้าของท่านย่าถังก็เปลี่ยนไปเลย

ท่านปู่ถังที่สุขุมมาโดยตลอดก็เดินขึ้นมาไม่กี่ก้าว เดินไปยังตรงหน้าของเย่ซือเฉินโดยตรงเลย นัยน์ตาคู่นั้นจ้องตรงไปทางโทรศัทพ์ของเย่ซือเฉิน

เย่ซือเฉินเห็นท่าทางของท่านย่าถังและท่านปู่ถังแล้ว เขารู้ว่าเรื่องมาถึงตอนนี้ ไม่สามารถปิดบังผู้อาวุโสทั้งสองได้แล้ว ผู้อาวุโสทั้งสองก็คงจะอยากรู้เรื่องของถังจื่อโม่เช่นกัน ดังนั้น เย่ซือเฉินจึงเปิดลำโพงเลย

“คุณชาย คุณสามารถพาคุณชายน้อยกลับไปได้ไหมครับ คุณชายน้อยจะทำพวกผมบ้าตายแล้วครับ” ทว่าคำพูดต่อมาของกู้หวู ทำให้หัวใจดวงนั้นของเย่ซือเฉินวางใจลงสักที

“จื่อโม่อยู่กับนาย?” เย่ซือเฉินฟังออกจากคำพูดของกู้หวูแล้ว ทว่ายังอดถามต่ออีกไม่ได้

“ใช่ครับ คุณชายไม่รู้เหรอครับ? คุณชายน้อยบอกว่าคุณชายให้เขามาครับ” กู้หวูมีความตะลึงงันเล็กน้อย เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าถูกเจ้าเด็กถังจื่อโม่หลอกแล้ว

ท่านย่าถังได้ยินแล้วก็ถอนหายใจแรง จื่อโม่ไม่เป็นอะไร ไม่เป็นอะไรเธอก็วางใจแล้ว

ท่านปู่ถังก็โล่งอกไปที เมื่อกี้ท่านปู่ถังก็ตกใจมากเช่นกัน

“ผมไปบอกคุณหนูใหญ่ก่อนนะครับ” พ่อบ้านไหวพริบดีมาก มีข่าวของคุณชายน้อยแล้ว ต้องรีบไปบอกคุณหนูใหญ่ เดี๋ยวคุณหนูใหญ่เป็นห่วง

พ่อบ้านพูดจบก็รีบวิ่งไปทางข้างนอก ขณะนี้ระยะห่างของพ่อบ้านค่อนข้างไกลจากเย่ซือเฉิน เสียงก็ไม่ดัง ดังนั้นจึงไม่ได้ยินเสียงที่กู้หวูพูดทางโทรศัพท์

“คุณชายครับ พวกเรายังไม่ทันไล่ไอ้หนอนออกไป คุณชายน้อยก็พบเจอพอดีครับ คุณชายน้อยไหวพริบดีมากครับ ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็หลอกถามไอ้หนอนได้หมดเลยครับ สิ่งที่คุณปู่เย่ให้ไอ้หนอนไปทำคุณชายน้อยก็รู้แล้วครับ” กู้หวูไม่รู้ว่าตอนนี้เย่ซือเฉินอยู่ที่บ้านถัง ยิ่งไม่รู้ว่าขณะนี้เย่ซือเฉินกำลังเปิดลำโพงอยู่ กู้หวูไม่รู้ว่าคำพูดในตอนนี้ของเขาไม่ได้มีเพียงแต่เย่ซือเฉินได้ยิน ท่านปู่ถังและท่านย่าถังก็ได้ยินแล้ว