บทที่ 1264 คุณชายสามเย่ที่ไม่ได้ดั่งใจ (1)

ถึงแม้ว่าหากทำในสิ่งที่คิดจริงๆ พวกเขาอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ขององค์กรโกสต์ซิตี้ แต่ก็ยังดีกว่าตอนนี้ สถานการณ์แบบนี้ขององค์กรโกสต์ซิตี้ทำให้ในใจของเขาไม่สงบจริงๆ

“ฉันได้ยินมู่หรงดัวหยางเคยพูดไว้ ว่าภายในขององค์กรโกสต์ซิตี้นั้นจริงๆแล้วเข้มงวดมาก อีกทั้งมู่หรงดัวหยางยังบอกด้วยว่าหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้เป็นคนใจคอกว้างขวางและตรงไปตรงมา แล้วก็เป็นคนที่หยิ่งและมั่นใจในตัวเองด้วยเช่นกัน ดังนั้นหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้คงจะไม่ใช้อุบายอะไรที่โหดร้ายหรอกค่ะ” ก่อนหน้านี้เวินลั่วฉิงก็ระวังเป็นอย่างมากมาโดยตลอด แต่ไม่รู้ทำไม จิตใต้สำนึกของเธอมักจะรู้สึกว่าหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้จะไม่ทำเรื่องหน้าเนื้อใจเสือแบบนั้น

เมื่อคำพูดของเวินลั่วฉิงพูดออกไปแล้วนั้น ทุกคนต่างก็มองมาทางเวินลั่วฉิงพร้อมกัน

“ทำไมคะ? ฉันพูดผิดอย่างนั้นหรือ?” เวินลั่วฉิงที่ถูกทุกคนมองแบบนี้แล้ว ก็รู้สึกงุนงงขึ้นมาบ้าง

“ฉิงฉิง นั่นล้วนแต่เป็นข่าวลือทั้งนั้น ข่าวลือไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นความจริง อีกทั้งเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้หัวหน้าก็เพิ่งจะหาตัวกลับมาได้ จะไม่รักได้อย่างนั้นหรือ? คนที่เป็นพ่อก็จะต้องปกป้องอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นได้ยินมาว่าหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้คนนี้ยังเป็นคนที่เข้าข้างพวกของตัวเองมากอีกด้วย” เฟิ่งเหมียวเหมียวมองไปยังเวินลั่วฉิง สีหน้าท่าทางดูซับซ้อนอย่างเห็นได้ชัด

“เรื่องเหล่านั้นที่พวกเขาองค์กรโกสต์ซิตี้ทำกับพวกเรามีเรื่องไหนที่ไม่ดูหน้าเนื้อใจเสือบ้าง?” ท่านย่าถังเองก็ส่ายหน้าช้าๆ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเวินลั่วฉิง

“นั่นไป๋หยิงหยิงเป็นคนทำ.......”เวินลั่วฉิงแย้งกลับไปโดยจิตใต้สำนึก เรื่องราวเหล่านั้นไป๋หยิงหยิงเป็นคนทำ ไม่ได้เกี่ยวกับหัวหน้าขององค์กรโกสต์ซิตี้เลย

“เตรียมป้องกันเอาไว้มากหน่อยก็ไม่ผิดนี่” ถังหยุนเฉิงไม่ได้สงสัยในคำพูดของเวินลั่วฉิงโดยตรง แต่ความหมายนั้นก็ชัดเจนมากแล้วเช่นกัน

มุมปากของเวินลั่วฉิงตกลงเล็กน้อย ดูแล้วทุกคนไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเธอ ถ้าอย่างนั้นก็คิดเสียว่าเธอไม่ได้พูดก็แล้วกัน แต่เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันว่าเมื่อครู่นี้ทำไมจู่ๆถึงอยากจะพูดแทนหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้คนนั้น ราวกับในจิตใต้สำนึกของเธอก็เชื่อว่าหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ไม่ใช่คนแบบนั้น

หลังจากนั้นถังหยุนเฉิงก็เรียกถังหลินกับเย่ซือเฉินมาปรึกษาเรื่องบางอย่างที่ห้องหนังสือ

เวินลั่วฉิงก็ไปจัดการให้เด็กๆทั้งสองคนเข้านอน

หลังจากที่กลับมายังตระกูลถังแล้ว ถังจื่อซีก็หวังที่จะมาพัวพันอยู่กับเวินลั่วฉิงอยู่ตลอด และจะนอนกับเวินลั่วฉิงด้วย แต่คืนนี้ถังจื่อซีกลับจะนอนเอง

บ้านของตระกูลถังใหญ่มาก มีห้องเยอะ มีจัดห้องของถังจื่อซีเอาไว้แล้ว

เวินลั่วฉิงเห็นว่าถังจื่อซียืนยันว่าจะนอนเอง จึงพาถังจื่อซีไปส่งที่ห้องของถังจื่อซีเอง

ถังจื่อโม่ไม่ต้องให้เธอเป็นกังวลอยู่แล้ว อีกทั้งถังจื่อโม่ก็นอนคนเดียวมาโดยตลอด

เวินลั่วฉิงจัดการลูกทั้งสองคนเรียบร้อยแล้วนั้นก็กลับมายังห้องตัวเอง เย่ซือเฉินก็รอเธออยู่ในห้องของเธอแล้ว

หลังจากที่เธอกลับมายังตระกูลถัง นี่เป็นครั้งที่สองที่เย่ซือเฉินเข้ามาในห้องของเธอ ครั้งที่แล้ว เย่ซือเฉินแอบเข้ามาในห้องของเธอ ผลปรากฏว่าถูกท่านย่าถังเจอเข้า แน่นอนว่าครั้งนี้ท่านย่าถังไม่ได้ขัดขวางเขาอีกแล้ว ดังนั้นครั้งนี้คุณชายสามเย่จึงเข้ามาได้อย่างเปิดเผยบริสุทธิ์ใจ

พอเวินลั่วฉิงเข้าห้องมา เย่ซือเฉินก็กอดเธอเอาไว้ หลังจากนั้นก็เอาหลังของเธอกดเข้าไว้กับผนังห้อง แล้วริมฝีปากของเขาก็ประทับตามลงมา จูบเธอเข้าอย่างแรง

ช่วงไม่กี่วันนี้ เขาคิดถึงเธอ คิดถึงจนแทบบ้า!!

“คุณชายสามเย่ นับวันยิ่งกล้าขึ้นมากแล้วนะคะ ที่นี่คือตระกูลถังนะ คุณไม่กลัว......” ไม่ใช่ง่ายๆที่เวินลั่วฉิงจะหาช่องว่างออกมาหายใจและสามารถพูดออกมาได้