บทที่ 1287 คือใครกันแน่ (2)

ดังนั้นเธอเสียชีวิตตั้งนานแล้ว ทว่าแค่เขายอมเชื่อ ดังนั้นตลอดยี่สิบห้าปีมานี้ ต่างก็เป็นความต้องการของเขามาเสมอมา!!

ต้องการปาฏิหาริย์อย่างหนึ่งที่ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน ตอนนี้เขากลับยังฝันกลางวันเหมือนคนบ้าที่คิดว่าตัวเองจะมีลูกสาวคนหนึ่ง?

ลูกสาวคนหนึ่งของเขากับเธอ?

ที่จริงแล้วหากเขายอมที่จะเผชิญหน้ากับความจริง ก็สามารถรู้อย่างชัดเจนว่านั่นเป็นไปไม่ได้ เธอในตอนนั้นไม่มีทางมีชีวิตอยู่รอด จะมีลูกสาวได้ยังไงกัน?

นัยน์ตาของซ่างกวนหงยิ่งอยู่ยิ่งหมองลง สีสันของนัยน์ตายิ่งอยู่ยิ่งอ่อนลง เขานั่งตัวตรงอย่างเงียบสงบมานานมาก เงียบสงบโดดเดี่ยว ดูแล้วมีความรู้สึกหมดหนทางจนปัญญาจนไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ทั้งชีวิตนี้ของเขาถูกกำหนดให้โดดเดี่ยวจนแก่เฒ่า ไม่มีเธอแล้ว ยิ่งไม่มีทางจะมีลูกสาวแน่นอน

ยัยเด็กตระกูลถังนั่น เขาชอบจากใจจริงๆ ตั้งแต่แวบแรกที่เจอรูป เขาก็ชอบมากๆ อะจ้งบอกว่ามีความเป็นไปได้ที่จะเป็นลูกสาวของเขา ตอนนั้นในใจของเขาก็อดตื้นตันไม่ไหว อดดีใจไม่ไหว

ทว่ามาถึงตอนสุดท้าย ก็ยังเป็นความต้องการของเขา นั่นไม่ใช่ลูกสาวของเขา นั่นเป็นลูกของบ้านเวิน พ่อของเธอคือวเวินจือฝาง ไม่ใช่เขา

ถึงแม้ว่ายัยเด็กนั่นจะไม่ใช่ลูกสาวของเขา เขาก็ไม่อยากเห็นยัยเด็กนั่นถูกรังแก ดังนั้นเมื่อกี้เขาจึงให้ผู้ดูแลจ้งไปสืบเรื่องถังไป๋เชียน ไปสั่งสอนถังไป๋เชียน

เขาที่เป็นคนนอก จริงๆแล้วไม่ควรยุ่งเรื่องพวกนี้ ทว่าเขาก็ยังให้ผู้ดูแลจ้งไปทำแล้ว

ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะชื่นชมคนๆหนึ่งขนาดนี้ ชอบขนาดนี้ ทว่า นั่นไม่ใช่ลูกสาวของเขา ดังนั้นเขาไม่สามารถฝืนได้

เรื่องนี้ก็คงทำได้เพียงเท่านี้ และคงจะจบอยู่ตรงนี้แล้ว แค่น่าเสียดายที่เขายังไม่เคยพบเจอกับตัวจริงของยัยเด็กนั่นเลย แต่กลับมีลูกสาวตัวปลอมโผล่ออกมา

เฉิงโหรวโหรวไม่ใช่ลูกสาวของเขาแน่นอน ถึงแม้ว่าท่าทีของเฉิงโหรวโหรวจะเหมือนกับเธอแค่ไหน ถึงแม้ว่าจะมีผลตรวจดีเอ็นเอ เขาสามารถมั่นใจได้เลยว่า เฉิงโหรวโหรวไม่ใช่ลูกสาวของเขา

ถูก เขาไม่มีลูกสาวอยู่แล้วแท้ๆ!!

หรือว่าเขาไม่ควรที่จะไปตามหาลูกสาวตั้งแต่แรก!!

ร่างกายที่ทื่อตรงของซ่างกวนหงสั่นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่หนึ่งที่แสงสว่างจางหายไปค่อยๆปิดตาลง เขานึกถึงภาพวาดที่เขาภาพในช่วงนี้ ในภาพวาดพวกนั้น เขาวาดภาพของเธอออกมา

ทว่า นั่นไม่ได้คล้ายกับคุณหนูใหญ่ตระกูลถังเลย

ตอนแรกเขายืนหยัดคิดว่า คนที่เขาวาดคือคนที่เขานึกถึงมาตลอดยี่สิบห้าปี เขาคิดว่าสิ่งที่โผล่ขึ้นมาในสมองของเขาจะเป็นความจริง ทว่าตอนนี้พอมาคิดดูแล้ว พวกนั้นต่างก็เป็นความเพ้อฝัน ต่างก็เป็นความต้องการของเขาทั้งนั้น

ต่างก็เป็นเพราะเขาหวังมากเกินไปว่ายัยเด็กผู้หญิงบ้านถังจะเป็นลูกสาวของเขา ต่างก็เป็นเพราะสัญญาณเตือนในใจของเขา เขาจึงวาดภาพลักษณ์แบบนั้นออกมา

เขายังบอกกับตัวเองด้วยว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลถังหน้าตาคล้ายกับเธอมาก จริงๆแล้วภาพที่เขาวาดก็คือคุณหนูใหญ่ตระกูลถึง เขากำลังหลอกตัวเองมาโดยตลอด

ซ่างกวนหงในขณะนี้ได้พลิกแพลงความคิดก่อนหน้านี้ของตัวเองไปทั้งหมด เขายิ่งคิด ก็ยิ่งเสียใจ ยิ่งคิดก็ยิ่งหมดหวัง

ทั้งชีวิตนี้ เขาถูกกำหนดให้โดดเดี่ยวทั้งชีวิต ดังนั้นตอนนี้เขาไม่คิดอะไรทั้งนั้นแล้ว บนโลกใบนี้ ไม่มีอะไรสามารถให้เขาเก็บมาคิดได้อีกแล้ว