บทที่ 1290 ซ่อนได้ลึกมาก (2)

พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ สีหน้าของโจ๋วชิงก็สุขุมลง เทียบกับก่อนหน้านี้แล้วดูมืดมนลงเล็กน้อย!

“ซองเอกสารที่คุณให้ผมในเมื่องานใส่อะไรไว้?” โจ๋วชิงเปิดปากก็ถามตรงๆเลย อีกอย่างน้ำเสียงเย็นชามาก

อีกทางหนึ่งของโทรศัพท์ เห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าหยวนหยูตะลึงงันไปเลย เธอคิดไม่ถึงว่าโจ๋วชิงจะโทรหาเธอ เธอยิ่งคิดไม่ถึงว่าโจ๋วชิงถามคำถามแบบนี้กับเธอ ในซองเอกสารนั้นต่างก็เป็นจดหมายที่เขาเขียนให้เธอ เธอบอกกับเขาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว หลังจากที่เขาดูแล้วก็คงจะรู้ ทำไมถึงต้องทำเธอเช่นนี้ล่ะ?

อีกอย่างเธอฟังออกว่าน้ำเสียงของเขามีความโมโห ทำไมเขาถึงโมโหขนาดนี้?

หากเป็นเพราะว่าเธอคืนจดหมายให้เขาจึงโมโห เขาก็ควรจะโมโหตั้งแต่เมื่อวาน ไม่มีทางที่จะมาถามเธอในวันนี้ ดังนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่เธอไม่รู้?

หรือว่า ในมีสิ่งของอะไรที่เธอไม่รู้อยู่ในซองเอกสารนั่น?

หัวใจของหยวนหยูตกลงไปถึงตาตุ่ม เธอนึกถึงความเป็นไปได้หนึ่ง และเธอก็เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น มีความเป็นไปได้ที่คนนั้นจะใส่ของที่เธอไม่รู้ลงในซองเอกสาร

ฟังจากน้ำเสียงของโจ๋วชิง หยวนหยูก็เข้าใจ เรื่องนี้ต้องหนักมาแน่ๆ

หลังจากคิดเรื่องทั้งหมดเข้าใจแล้ว โจ๋วชิงก็ยืนตัวตรงทันที มือที่เธอจับโทรศัพท์ก็แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทว่ายิ่งแน่นขึ้น ก็ยิ่งใช้แรงมาก มือเขาเธอก็ยิ่งทนกับความสั่นไม่ไหว

เป็นเช่นนี้อีกแล้ว แปดปีก่อนก็เป็นเช่นนี้ ตอนนี้ก็เป็นเช่นนี้ วิธีการที่ร้ายกาจแบบนี้ คนคนนั้นเล่นไม่เบื่อเลย

ทว่า เธอกลับไม่มีวิธีอื่น แปดปีก่อนไม่มี แปดปีหลังในตอนนี้ก็ไม่มี

“ทำไมเหรอ?” หยวนหยูพยายามให้ตัวเองเงียบสงบลง พยายามให้น้ำเสียงของตัวเองเป็นเหมือนปกติ ห้ามเผยความผิดปกติออกมามากเกินไป

“ทำไมเหรอ? คุณถามผมว่าทำไมเหรอ? เรื่องที่คุณทำเองคุณไม่รู้เหรอ?” โจ๋วชิงได้ยินคำว่าทำไมเหรออย่างเฉยชาของเธอ ยิ่งโมโหไปใหญ่ เธอทำเรื่องแบบนี้ออกมายังถามอีกว่าทำไมเหรอ?

“ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดอะไรอยู่?” เพราะว่ามือที่จับโทรศัพท์ของหยวนหยูใช้แรงมากเกินไป เริ่มช้ำเล็กน้อยแล้ว เธอใช้แรงมากที่สุดควบคุมไม่ให้น้ำเสียงของตัวเองสั่น ห้ามเผยความผิดปกติออกมามากเกินไป

“คุณไม่เข้าใจ?” โจ๋วชิงหัวเราะออกมาเลย โมโหจนหัวเราะแล้ว เรื่องที่เธอทำเอง ตอนนี้เธอกลับยังทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก?

ใช่ ผู้หญิงคนนี้เก่งเรื่องเสแสร้งที่สุดแล้ว เสแสร้งใสซื่อ เสแสร้งบริสุทธิ์ เสแสร้งอ่อนโยน ตอนนั้นเธอก็ใช้พวกนี้มาหลอกเขานั่นแหละ ตอนนี้ก็ยังคิดที่จะใช้พวกนี้มาหลอกเขา?

เธอคิดว่าเขายังเป็นไอ่โง่ในตอนนั้นอีกเหรอ?

“หยวนหยู อยู่ต่อหน้าผม คุณไม่ต้องเสแสร้งแล้ว ไม่จำเป็น เพราะว่าผมรู้ธาตุแท้ของคุณแล้ว ผมมองออกตั้งนานแล้ว” สีหน้าของโจ๋วชิงในตอนนี้มืดมนเป็นพิเศษ น้ำเสียงก็เย็นชามากๆ แต่ว่าภายใต้ความเย็นชาแบบนี้ ก็ยังมีเปลวไฟที่กดทับไม่อยู่

อีกทางหนึ่งของโทรศัพท์ ร่างกายของหยวนหยูสั่นโดยทนไม่ไหว สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเจน นัยน์ตาคู่นั้นก็ไม่สามารถควบคุมความเจ็บปวดจนปลดปล่อยออกมา

เธอรู้ เธอรู้หมด หลังจากเรื่องเมื่อแปดปีที่แล้ว เธอก็รู้ว่าเขาไม่มีทางเชื่อใจเธออีกแล้ว ทว่าตอนนี้เธอได้ยินเขาพูดแบบนี้กับหูตัวเอง ในใจของเธอเจ็บปวดมากจริงๆ เจ็บปวดมาก