บทที่ 1307 ไม่ได้หึง จริงๆ(2)

ถังหลินยังรู้สึกว่ามีโจ๋วอันหนานอยู่ด้วยความเป็นไปได้ที่หยวนหยูจะฟื้นขึ้นมานั้นมีอยู่มาก

“ถึงแม้ว่าหยวนหยูลดประมาณยาลง แต่เป็นเวลานานก็ตายได้อยู่แล้วนะคะ เพราะฉะนั้นวิธีที่หยวนหยูลดปริมาณยาลงก็ไม่ได้มีความหมายมากมายนัก นอกเสียจากเธอรู้ว่าจะมีคนมาช่วยเธอได้ทันเวลา” เวินลั่วฉิงมองไปยังถังหลิน แล้วจู่ๆก็โพล่งประโยคนี้ออกมา

ถังหลินตะลึงงันไปเล็กน้อย หลังจากนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ : “หยวนหยูคงจะรู้ว่าฉันอยู่ที่โรงพยาบาล รู้ว่าฉันจะบอกโจ๋วชิงทันที รู้ว่าโจ๋วชิงจะพาตัวโจ๋วอันหนานมาได้ในเวลาที่เร็วที่สุด หยวนหยูเองก็เป็นหมอ หยวนหยูยิ่งชัดเจนมากในความสามารถของโจ๋วอันหนาน ดังนั้นหยวนหยูคงจะเดิมพันไว้ว่าโจ๋วอันหนานจะมาช่วยเธอ”

เวินลั่วฉิงได้ยินการวิเคราะห์ของถังหลินแล้ว ก็ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมาอีก เพียงแต่คิ้วของเธอนั้นกลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เป็นแบบนี้จริงๆอย่างนั้นหรือ?

เธอรู้สึกว่าเรื่องราวดูเหมือนจะไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

แต่การวิเคราะห์ของถังหลินทั้งหมดนี้จะว่าไปแล้วก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ดูมีเหตุมีผลด้วยเช่นกัน

ตอนนี้เพียงแค่รอให้การผ่าตัดสิ้นสุดลง ดูสถานการณ์ของหยวนหยูแล้วค่อยว่ากันอีกที

“ลูกพี่ การผ่าตัดเสร็จสิ้นแล้ว” พอดีเวลานี้ อะหย่งก็รีบเข้ามายังห้องกล้องวงจรปิดอย่างรวดเร็ว รายงานสถานการณ์ทางด้านนอกกับถังหลิน

“ไปดูกันเถอะ” ถังหลินลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วเดินออกไปทางด้านนอกห้องกล้องวงจรปิด

เวินลั่วฉิงกับเย่ซือเฉินเองก็ตามไปด้วยเช่นกัน

ตอนที่ทั้งสามคนเดินมาถึงตรงด้านนอกห้องผ่าตัด โจ๋วอันหนานเดินออกมาจากห้องผ่าตัดพอดี

“อันหนาน หยวนหยูสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง?” พอถังหลินเห็นโจ๋วอันหนานก็อดที่จะเอ่ยถามขึ้นมาอย่างรวดเร็วไม่ได้

“ช่วยชีวิตได้แล้ว แต่ตอนนี้ยังไม่ฟื้น” โจ๋วอันหนานดูแล้วจะเพลียๆอยู่บ้าง น้ำเสียงไร้เรี่ยวแรง ทำการผ่าตัดมาหลายชั่วโมงจะต้องเหนื่อยมากอย่างแน่นอน

“ถ้าอย่างนั้นเธอจะฟื้นเมื่อไหร่?” ถังหลินได้ยินว่าช่วยชีวิตเธอได้แล้ว ก็แอบถอนหายใจ

“เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ เป็นเพราะคนเราแตกต่างกัน อาจจะฟื้นขึ้นมาได้เร็ว และอาจจะต้องใช้เวลาอีกสองสามวัน หรือแม้กระทั่งอาจจะ......” ใบหน้าของโจ๋วอันหนานแสดงถึงความจำใจออกมา

“หมายความว่าอะไร?” เดิมทีถังหลินที่รู้สึกโล่งใจแล้วนั้นก็รู้สึกขึ้นมาอีกครั้ง หมายความว่าอะไร? ช่วยชีวิตคนมาได้แล้ว แต่อาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาตลอดไปเลยอย่างนั้นหรือ?

ถ้าหากหยวนหยูไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้ เบาะแสทั้งหมดของพวกเขาก็ขาดช่วงไปแล้ว คนที่รู้เรื่องราวเมื่อวานนี้ทั้งหมดไม่สามารถเอ่ยพูดได้ ถ้าจะคิดที่จะสืบหาคนนั้นที่ซ่อนอยู่ในเบื้องหลังก็จะยิ่งยากขึ้นแล้ว

“คุณหมายถึงว่าเธออาจจะไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้ตลอดไป อีกทั้งนี่ก็เป็นสถานการณ์ปกติด้วย”เวินลั่วฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆถังหลินจู่ๆก็เอ่ยถามขึ้นมา ถ้าหากเธอได้ยินไม่ผิด ความจริงแล้วโจ๋วอันหนานต้องการจะสื่อออกมาก็คือความหมายสุดท้ายนี้ หยวนหยูอาจจะไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้ตลอดไป

ดวงตาของโจ๋วอันหนานมองไปยังเวินลั่วฉิงแวบหนึ่ง แววตานั้นเย็นชา เย็นชามาก เย็นชาเสียจนเหมือนกับเธอกำลังมองอากาศอย่างไรอย่างนั้น : “คุณจะเข้าใจแบบนี้ก็ได้”

น้ำเสียงของโจ๋วอันหนานก็เย็นชามากด้วยเช่นกัน เย็นชามากเสียจนไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆอยู่เลย

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะเข้าใจว่า สิ่งที่คุณอยากจะบอกพวกเราก็คือเป็นไปได้มากที่หยวนหยูจะไม่ฟื้นขึ้นมาตลอดไปเลยแบบนี้ใช่ไหมคะ?” สำหรับที่โจ๋วอันหนานเย็นชาแบบนั้น มีทีท่าเห็นเธอไม่มีตัวตนอยู่แบบนั้น เวินลั่วฉิงไม่ได้รู้สึกโมโห เพียงแต่เวินลั่วฉิงต้องยิ่งพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา และยิ่งชัดเจนมากขึ้น

“คุณอยากจะให้ฉันตอบคุณอย่างไร?” โจ๋วอันหนานมองเวินลั่วฉิง แล้วจู่ๆก็หัวเราะออกมา เพียงแต่เสียงนั้นยิ่งเย็นชามากขึ้น