บทที่ 1339 ความโกรธกริ้วของคุณชายสามเย่（1）

“อืม”ผู้ชายเหม่อเล็กน้อย จากนั้นได้ตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำและได้ขับรถไปยังทิศทางของวิลล่า ในขณะที่ขับรถอยู่ มือของเขากลับมีปืนเพิ่มขึ้นหนึ่งกระบอก……

เขารู้ถึงความอันตรายของเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่เขาก็ยังรับปากอีก บางครั้งคนเรามันก็แปลกจริงๆ เรื่องที่รู้ทั้งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้แต่ก็ดันยังจะไปทำอีก

ก็เหมือนที่เขาชอบเธอมานานหลายปี รู้ทั้งรู้ว่าเธอไม่ชอบเขา รู้ทั้งรู้ว่าเธอไม่มีทางยอมรับเขา รู้ทั้งรู้ว่าเธอแค่หลอกใช้เขา มีแค่ตอนที่ต้องการจะแก้ไขปัญหาที่อาจเกิดขึ้นในภายหลังถึงถามหาเขา

แต่เขาก็ยังไม่อาจปฏิเสธเธออีก ไม่อาจปฏิเสธทุกการเรียกร้องของเธอ เมื่อก่อนช่วยเธอแก้ไขปัญหาต่างๆที่อาจเกิดขึ้นในภายหลัง ตอนนี้ไปตายเพื่อเธอ

แต่เขาทำแบบนี้แล้วแลกมาด้วยอะไร？

ยังคงแลกมาด้วยท่าทีที่เย็นชาของเธอ ยังคงแลกมาด้วยการทิ้งๆขว้างๆของเธอ

บางทีนี่อาจจะเป็นเรื่องสุดท้ายที่เขาทำเพื่อเธอแล้ว！！

พอคิดแบบนี้ ทันใดนั้นเขาได้เพิ่มความเร็วของรถกะทันหัน ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ในเมื่อรับปากเธอแล้ว งั้นเขาก็ต้องทำให้ได้

เมื่อครู่ระเบิดเกิดเรื่องเหนือความคาดหมาย ครั้งนี้จะเกิดเรื่องเหนือความคาดหมายไม่ได้อีกเด็ดขาด

เดิมทีเขาก็อยู่ไม่ไกลจากวิลล่าอยู่แล้ว แถมเขายังได้ขับรถด้วย ความเร็วของรถไม่ช้าเลย เพราะฉะนั้นไม่นานก็ได้มาถึงหน้าวิลล่า

นาทีนี้ เวินลั่วฉิงกับโจ๋วชิงและพวกเพิ่งลุกขึ้นมาจากพื้น รถที่พวกเขาขับมาก่อนหน้านี้ได้จอดอยู่ที่หน้าวิลล่านี้เอง เมื่อครู่อานุภาพของระเบิดแรงเกินไป รถที่พวกเขาจอดอยู่ด้านนอกได้ถูกโจมตีจนรูปทรงเปลี่ยน ตอนนี้ใช้งานไม่ได้แล้ว

ที่นี่เป็นชานเมือง ปกติไม่มีรถขับผ่านมาเลยด้วยซ้ำ โบกรถไม่สะดวกเลย เวินลั่วฉิงจึงหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมโทรหาเย่ซือเฉิน

แต่เสี้ยววินาทีที่เธอโทรศัพท์ออกไป เธอได้เห็นรถคันนึงเลี้ยวมาจากทางเลี้ยวของด้านหน้า ถึงจะเลี้ยวก็ตาม ความเร็วที่ขับยังคงเร็วมาก และวินาทีที่เวินลั่วฉิงเห็นรถเลี้ยวมา กระจกรถได้มีหัวปืนโผล่ออกมาหนึ่งกระบอก

“หลบเร็ว” เวินลั่วฉิงโทรศัพท์ไปถึงครึ่งนึง ก็ไม่ได้ดูว่าโทรติดหรือเปล่า ในขณะที่เธอตะโกนด้วยความตกใจก็ได้หมอบลงไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นได้กลิ้งไปอีกด้านนึงอย่างรวดเร็ว

ยังไงซะกู้หวูก็เป็นคนรับผิดชอบดูแลองค์กรยมบาล สถานการณ์แบบนี้เขาไม่ใช่เพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรก จึงมีปฏิกิริยาที่เร็วมาก ที่จริงก่อนที่เวินลั่วฉิงจะส่งเสียงเขาก็เห็นแล้ว เขาจึงได้หลบไปอย่างไว

มีแค่โจ๋วชิงที่มีปฏิกิริยาช้าหน่อย แต่ก่อนที่กู้หวูจะหมอบลงได้ดึงโจ๋วชิงอย่างไวทีนึง ดึงจนโจ๋วชิงล้มลงโดยตรง แต่ก็หลบยังไม่ทันอยู่ดี ไหล่ของโจ๋วชิงได้ถูกยิงเข้านัดนึง

คนๆนั้นถือปืนไว้และยิงอย่างบ้าคลั่ง เห็นได้ชัดว่าเตรียมจะกำจัดพวกเขาทิ้งให้หมด

ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่กว้างมาก เป็นโพรงหญ้าทั้งผืน ไม่มีสิ่งบดบังเลย ถึงตอนแรกหลบได้ ต่อจากนี้ก็ไม่มีที่จะซ่อน ก็ยากที่จะหลบได้เช่นกัน

กู้หวูตีลังกามาถึงที่ตรงหน้าของเวินลั่วฉิงโดยตรง มาบังเวินลั่วฉิงเอาไว้ กู้หวูรู้แค่ว่าไม่ว่ายังไงเขาก็จะต้องคุ้มกันคุณหญิงดีๆ ถ้าคุณหญิงเป็นอะไรไป ลูกพี่ของเขาจะต้องเป็นบ้าแน่ๆ หลายปีมานี้กว่าลูกพี่ของเขาจะเจอคนที่ชอบไม่ใช่ง่ายๆเลย

เพราะไม่มีสิ่งบดบังเลย แถมในใจของกู้หวูก็คิดแต่จะคุ้มกันเวินลั่วฉิง ไม่คำนึงถึงตัวเองเลย ดังนั้นเขาจึงถูกยิงเหมือนกัน แต่กู้หวูไม่สนใจเลยสักนิด แม้กระทั่งไม่ร้องแม้แต่คำเดียว นาทีนี้เขาคุ้มกันเวินลั่วฉิงไว้อย่างแน่นหนา อยากช่วยเวินลั่วฉิงบังลูกกระสุนไว้ทั้งหมด

แน่นอนว่ากู้หวูไม่มีทางอยู่เฉยนั่งรอความตายอย่างเดียวแน่นอน ในขณะที่เขาคุ้มกันเวินลั่วฉิงก็ได้หลบหลีกอย่างไวด้วย ดีที่เวินลั่วฉิงก็ไม่ช้า สามารถตามทันความเร็วของกู้หวูหมด ต่อมาทั้งสองล้วนไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย

“กู้หวู แบบนี้ไม่ได้” เวินลั่วฉิงซาบซึ้งใจมาก แต่เธอจะให้กู้หวูเกิดเรื่องเนื่องจากคุ้มกันเธอไม่ได้ เธอจะต้องคิดหาวิธีถึงจะได้

“ที่นี่ไม่มีสิ่งบดบัง ลูกกระสุนของคนๆนั้นยิงไปมั่ว อีกอย่างคนๆนั้นใกล้กับพวกเรามาก ไม่มีวิธีที่จะหลบหลีกเลยด้วยซ้ำครับ”กู้หวูก็รู้อยู่ว่าแบบนี้ไม่โอเค แต่สถานการณ์ของตอนนี้ไม่มีวิธีอื่นเลย

ที่จริงกู้หวูก็รู้ว่าถึงตอนนี้เขาช่วยคุณหญิงบังกระสุน มันก็แค่ชั่วขณะ พอเขาตายไป คนๆนั้นก็ไม่ยอมปล่อยคุณหญิงไปอยู่ดี

นาทีนี้โจ๋วชิงได้ถูกยิงเข้าอีกนัดนึง ไอ้หัวโตก็ถูกยิงเหมือนกัน แต่ละคนล้วนน่าอนาถมาก

แต่คนๆนั้นกลับยิงอย่างไร้ความปราณี แถมนาทีนี้คนๆนั้นยังได้ขับรถเข้ามาใกล้ด้วย ยิ่งอยู่ยิ่งใกล้พวกเขามากขึ้น คนๆนั้นยิ่งใกล้เข้ามาเท่าไหร่ เปอร์เซ็นต์ที่พวกเขาจะหลบทันก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น