บทที่ 1361 คุณชายถังอยากต่อยหน้าคน (1)

ถังหลินรู้สึกว่าต่อให้พายุฝนถล่มลงมาวันนี้ ก็ยังไม่รู้สึกประหลาดใจเท่าหลินเป้ยเป็นฝ่ายเข้าสวมกอดเขาที่อก

มือของถังหลินที่โอบหลินเป้ยเอาไว้ยิ่งกระชับแน่น แต่เขาไม่ได้ออกแรงมากนักเพราะกลัวว่าเธอจะเจ็บ เวลานนี้หากสังเกตแววตาของคุณชายถังดีๆ จะพบความประหลาดใจอยู่ในนั้น ริมฝีปากของเขาปรากฏรอยยิ้มที่หน้ามองอย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

จู่ๆ นิสัยของผู้หญิงคนนี้ก็เปลี่ยนไป ถึงขั้นเป็นฝ่ายกระแซะเข้ามาในอกของเขาก่อน

มันไม่ใช่โอกาสที่จะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ เลย!

สำหรับโชคดีที่ไม่สามารถหามาได้ง่ายๆ เช่นนี้ แน่นอนว่าคุณชายถังไม่มีทางผลักเธอออกไป เขาเพียงนั่งหลังตรงขึ้น ค่อยๆ ปรับท่าทางของตนเองเพื่อให้เธอหลับสบายขึ้นอีก

คราวนี้ สายตาของเมิ่งหลินยิ่งชะงักค้าง เวรกรรมแท้ๆ ทำไมเขาต้องมาเห็นอะไรแบบนี้

คุณชายถังกอดอยู่กับผู้ชายจริงๆ

แม้ว่าเขาจะเห็นว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคนกระแซะเข้ามาหาคุณชายถัง แต่คุณชายถังก็ไม่ได้ปฏิเสธ นอกจากจะไม่ปฏิเสธแล้วยังกอดชายคนนั้นแน่นขึ้นด้วยอย่างกับกลัวว่าจะทำให้ผู้ชายคนนั้นตื่นขึ้นมา

แม้ว่าก่อนหน้านี้เมิ่งหลินจะคิดฟุ้งซ่านมากมาย แต่จะอย่างไรก็เป็นความคิดของเขาเพียงฝ่ายเดียว แต่ตอนนี้เขากลับเห็นภาพคาตา

“ขับช้าลงหน่อย” ถังหลินพูดกับคนขับรถที่อยู่ข้างหน้าด้วยเสียงนุ่มนวลเพราะกลัวว่าจะทำให้คนในอกตกใจตื่น จึงพยายามกดเสียงลงให้ต่ำที่สุด

“อ่อ ได้ครับ” คนขับรถเองก็แปลกใจจนทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน พอได้ยินเสียงคุณชายถัง ปฏิกิริยาเดียวของเขาคือพยักหน้าตอบรับงกๆ

เมิ่งหลินถอนใจแรง เดิมทีคนขับก็ไม่ได้ขับรถไวมากนัก คุณชายถังตั้งใจสั่งแบบนี้คงจะเป็นเพราะคนในอ้อมอก......ผู้ชายในอ้อมอก

ดูท่าทางแล้วคุณชายถังจะดีกับผู้ชายในอกคนนั้นเสียเหลือเกิน

คงจะเป็นรักแท้สิ!

เฮ้อ ผู้ชายสมบูรณ์แบบอย่างคุณชายถังกลับชอบผู้ชายด้วยกันแบบนี้ หากท่านถังรู้เข้า คงจะโกรธไม่น้อยเลย

“อย่าขยับ จะนอน” เธอที่อยู่ในอกของถังหลินรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนักจึงเอ่ยสั่งเบาๆ แต่ด้วยเธอซุกหน้าอยู่ในอกของถังหลิน น้ำเสียงจึงไม่ค่อยชัดอยู่แล้ว อีกอย่างหลินเป้ยยังหลับสะลึมสะลือน้ำเสียงจึงแหบแห้ง

“ไม่ได้ขยับ” พอถังหลินได้ยินเสียงต่อว่าของเธอก็รู้สึกขำ เขาจะเอ่ยแก้ตัวเบาๆ ด้วยน้ำเสียงขบขัน

ตอนนี้คุณชายถังลืมไปแล้วว่าหลินเป้ยเคยรังเกียจและปัดป้องเขาขนาดไหน

“อย่าขยับ ขอนอนก่อน” คิ้วของหลินเป้ยขมวดน้อยๆ มือข้างหนึ่งโอบอยู่ที่เอวของถังหลิน เป็นการกอดเขาเอาไว้

ถังหลินตัวแข็งทื่อขึ้นอีก แววตาของเขาเป็นประกาย ริมฝีปากของเขาหยักยิ้มชัดเจนขึ้นอีกราวกับไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป “ได้ ไม่ขยับแล้วนี่ไง”

จริงๆ แล้วก่อนหน้านี้เขาก็ไม่ได้ขยับ แต่เมื่อเธอสั่งแบบนี้ เขาก็ต้องรับปาก

ริมฝีปากของเมิ่งหลินกระตุกอย่างชัดเจน เขาไม่รู้ว่าคุณชายถังจะอ่อนโยนเช่นนี้ได้ด้วย อ่อนโยนจนเขารู้สึกขนลุกไปทั้งตัว แต่คุณชายถังอ่อนโยนกับผู้ชายแบบนี้มันเหมาะสมแล้วหรือ

แม้ว่าผู้ชายคนนี้จะดูผอมบาง อ่อนแอ แต่อย่างไรเขาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งนะ!!!

อีกอย่างผู้ชายคนนั้นคงจะชอบคุณชายด้วยเหมือนกัน ท่าทางผอมบาง อ่อนแอแบบนั้นก็ดูน่าจะเป็นประเภทนั้น

สายตาของเมิ่งหลินไม่สามารถละออกจากหลินเป้ยได้ ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เพราะเขาคิดว่าผู้ชายคนนี้จะต้องมีเจตนาซบอกคุณชายถังเพราะต้องการจะออดอ้อนคุณชาย

ผู้ชายที่ไหนเขาออดอ้อนกัน เกิดเป็นผู้ชายทั้งทีไม่ยอมเป็นผู้ชายก็แล้วไป นี่ยังมาล่อลวงคุณชายถังอีก

เมิ่งหลินไม่กล้าเอ่ยปากตำหนิคุณชายถัง ดังนั้นจึงได้แต่แอบตำหนิคนที่ล่อลวงคุณชายถังแทน

เมิ่งหลินจ้องเขม็งไปยังชายที่ซุกอยู่ในอกของคุณชายถังผู้นั้น ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจ เขาไม่เคยเห็นใครหน้าไม่อายแบบนี้ เห็นชัดๆ ว่าตั้งใจหลอกล่อคุณชายถัง

ต่อให้พวกเขามีความสัมพันธ์กัน ก็ไม่ควรมาแสดงออกในสถานที่แบบนี้ต่อหน้าพวกตน ต่อให้เขาไม่รู้จักอาย แต่คุณชายยังต้องรู้จักอายอยู่

ยิ่งเมิ่งหลินคิดก็ยิ่งโมโห ยิ่งมองหน้าตาก็ยิ่งถมึงทึง

“มองอะไร” เมื่อถังหลินเหลือบตาขึ้นจึงเห็นสายตาของเมิ่งหลินจ้องมายังหลินเป้ยเขม็ง ดวงตาของเขาจึงหรี่เล็กลง น้ำเสียงของเขาก็เย็นชาและเอาเรื่อง

“เปล่า ไม่ได้มองอะไรครับ ผม ผม......” เมิ่งหลินพูดคำว่าผมอยู่นานแต่ก็พูดอะไรไม่ออกอีก ตอนนี้เขาแม่งไม่รู้จะพูดอะไรออกไปจริงๆ

เห็นชัดๆ ว่าผู้ชายคนนั้นกำลังล่อหลอกคุณชายถัง แต่คุณชายถังก็ดูเต็มใจให้เป็นแบบนั้น ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่ว่าเขาจะจะพูดอะไรคุณชายถังก็คงไม่ยอมฟัง

“อย่าเสียงดัง ฉันอยากนอน” เห็นได้ชัดว่าหลินเป้ยเริ่มนอนไม่ค่อยหลับ ซึ่งสาเหตุอาจจะมาจากเสียงของถังหลิน จึงบ่นห้ามออกไป

“โอเค ไม่เสียงดังก็ได้ นอนเถอะ แบบนี้โอเคไหม” เมื่อถังหลินก้มหน้าลงมองหลินเป้ยสายตาของเขาก็อ่อนโยนลง เสียงของเขาแผ่วเบา

เมิ่งหลินเม้มริมฝีปากแน่น ทำไมความแตกต่างมันชัดเจนนักวะ ผู้ชายด้วยกันแท้ๆ เอาอะไรมาแบ่งแยก ถ้าไม่ใช่เพราะไอหน้าขาวนั่นมันหลอกล่อ

“อืม สบายจัง” แน่นอนว่าหลินเป้ยไม่ได้สิ่งที่เมิ่งหลินคิดในใจ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้เธอแค่อยากนอน ตาเธอลืมไม่ขึ้น เธอรู้สึกแค่ว่าการโดนกอดแบบนี้อบอุ่นมากและปลอดภัยด้วย ราวกับความรู้ที่เธอโดนแม่กอดตอนเด็ก

แต่แม่ไม่ได้กอดเธอแบบนี้มานานมากแล้ว ดังนั้นตอนนี้เธอจึงอยากอิงแอบไปแบบนี้ เธอขยับเข้าไปในอกมากขึ้นอีก เอาหน้าทั้งหมดของเธอซุกเข้าไปในอกของเขา