บทที่ 1430 อยากจะหนีหรือ ไม่มีทางหรอก（2）

สีหน้าชายวัยกลางคนเปลี่ยนอย่างไว：“เรื่องนี้จะพูดไร้สาระไม่ได้นะ จะเป็นไปได้อย่างไร？มีเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร？”

“ผมแค่ฟังคนอื่นเขาคุยกัน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผมไม่รู้หรอก ผมแค่พูดไปงั้นๆ คุณอย่าไปจริงจังมาก”ประธานหลิวคิดไม่ถึงว่าชายวัยกลางคนจะตอบสนองหนักขนาดนี้ จึงงงเล็กน้อย

“เย่โป๋เหวินเป็นถึงลูกชายแท้ๆของคุณปู่เย่ ข่าวลือประเภทนี้ไร้สาระเกินไป”อารมณ์ของชายวัยกลางคนยังไม่ทันนิ่ง ใบหน้าประหลาดใจเล็กน้อย：“ถึงคุณปู่เย่จะให้คุณชายเย่กลับมา ก็ไม่มีทางทำถึงจุดนี้ได้”

“ใช่ ใช่ ผมก็ว่าข่าวนี้ไม่น่าเชื่อถือ แต่ไม่รู้ว่าคุณชายเย่จะกลับมาหรือไม่？”ประธานหลิวยังคงเบี่ยงเบนประเด็น ความจริงแล้วข่าวลือพวกนั้น ในใจของประธานหลิวยังคงเชื่อข่าวลือเหล่านั้น

“ยังไงเย่โป๋เหวินก็เป็นพ่อของคุณชายเย่ พ่อเสียชีวิต คุณชายเย่ต้องกลับมาสิ？”ชายวัยกลางคนไม่ได้พูดหัวข้อที่แล้วต่อ ตอนเขาพูดประโยคนี้ ตาคู่นั้นก็มองไปด้านนอกโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้แขกมากันเยอะมาก แต่ยังไม่เห็นคุณชายเย่เลย

“ใครจะไปรู้ คนอย่างคุณชายเย่คุณก็รู้นี่”ประธานหลิวเบะปาก

ตอนนี้ในห้อง สีหน้าคุณปู่เย่หม่นลงจนน่ากลัว：“ทำไมเย่ซือเฉินยังไม่กลับมา แขกมากันเยอะแล้ว เขาเป็นลูกชายยังไม่ปรากฏตัวอีก นี่มันใช้ได้เหรอ？”

“รอก่อนสิ ซือเฉินจะไม่สนใจพ่อตัวเองได้ไง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เขามาแน่”คุณย่าเย่โน้มน้าวเสียงเบา เห็นได้ชัดว่าเธอไม่มีความมั่นใจมากนัก และชัดเจนว่าไม่แน่ใจด้วยว่าเย่ซือเฉินจะมาไหม

“สารเลวเอ๊ย นี่เขาจะทำให้ผมโกรธเจียนตาย เขาแก่แล้วตายแล้ว เขายังไม่มา เขาอยากทำอะไรกันแน่？”คุณปู่เย่ไม่รู้สึกปลอบประโลมใดๆ กลับกันยิ่งหงุดหงิด

“นิสัยของซือเฉินคุณก็รู้ดี อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ รอก่อน”คุณย่าเย่ไม่มีทางอื่น พวกเขาไม่โทรหาเย่ซือเฉินเลย แค่กระจายเรื่องนี้ผ่านช่องทางต่างๆ ที่ทำให้ใหญ่โตแบบนี้ ก็เพื่อให้ซือเฉินกลับมา

แต่ตอนนี้แขกมากันเยอะแล้ว ไม่เห็นแม้แต่เงาของเย่ซือเฉิน ในใจของคุณย่าเย่ก็ร้อนใจ

พวกเขาวางแผนทั้งหมดนี้ ก็เพื่อให้ซือเฉินกลับมา แม้แต่ลูกชายเธอยังยอมเสียสละ เธอไม่อยากให้สุดท้ายแล้วสูญเปล่า

“ใช่ ผมรู้อารมณ์ของเขาดีที่สุด ดังนั้น คุณคิดว่ารออีกนิดเขาจะมาเหรอ？”สีหน้าคุณปู่เย่ดูแย่มากขึ้น น้ำเสียงก็อดไม่ได้ที่จะขึ้นสูงขึ้นเล็กน้อย：“เราทำทั้งหมดนั้นก็เพื่อให้เขากลับมาได้ แต่เขายังไม่ปรากฏตัว คุณว่าไงล่ะ？”

“รออีกเดี๋ยว รออีกครึ่งชั่วโมง ถ้าครึ่งชั่วโมงแล้วเขาไม่มา พวกเราค่อยหาทางอื่น”สายตาของคุณย่าเย่สั่นคลอนเล็กน้อย สีหน้านั้นซับซ้อนหน่อยๆ

“วิธีอื่น？ยังมีวิธีอื่นด้วยเหรอ？สถานการณ์แบบนี้ยังมีวิธีไหนได้อีก？”คุณปู่เย่มองไปที่คุณย่าเย่ กลับใจเย็นเล็กน้อย

“วิธีทำน่ะมีอยู่แล้ว”คุณย่าเย่แอบถอนหายใจ：“จุดประสงค์ของพวกเราก็เพื่อให้ซือเฉินกลับมา ทั้งหมดเพื่อซือเฉิน ดังนั้นแค่สุดท้ายเขากลับมาได้ก็พอแล้ว พวกเราทำเพื่อเขา”

“ใช่ คุณพูดถูก คุณมีวิธีไหนอีก？”คุณปู่เย่ไม่สงสัยวิธีพูดของคุณย่าเย่เลย พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“ก่อนเรื่องมาถึงจุดนี้ บังคับครั้งเดียวคือบังคับ บังคับสองครั้งก็คือบังคับ”สายตาคุณย่าเย่หม่นลงไป เหมือนว่าในที่สุดก็ตัดสินใจ

“ตอนนี้โป๋เหวินเสียสละเพื่อเรื่องนี้ พวกเราจะยอมแพ้ไม่ได้”คุณย่าเย่พยายามหาข้ออ้างให้ตัวเองสุดๆ

“แล้วสรุปจะทำอย่างไรกันแน่？”คุณปู่เย่อดถามไม่ได้

“ตอนนี้โป๋เหวินเสียแล้ว ซือเฉินที่เป็นลูกชายกลับไม่ปรากฏตัว ถ้าเรื่องนี้รายงานออกไป พวกเราค่อยให้คนไปเสริมแต่งอีกครั้ง ถึงตอนนั้นต้องทำให้เขากลับมาแน่”สายตาของคุณย่าเย่หรี่ลงเล็กน้อย แอบร้ายกาจหน่อยๆ

คุณปู่เย่งง ไม่รู้ว่าไม่ได้สติคืนมาแป๊บหนึ่ง หรือว่าตกใจกับวิธีของคุณย่าเย่ จึงไม่ได้พูดอยู่แป๊บหนึ่ง