บทที่ 144 ถูกคุณชายสามเย่จับได้เสียแล้ว (2)

ดวงตาเย่ซือเฉินเป็นประกายเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าเธอจะเชื่อฟังโทรกลับไป

เห็นปฏิกิริยาของเธอ สีหน้าของเขาก็กลับมาดีขึ้น

แต่ว่าอีกฝ่ายไม่มีการตอบสนองใดๆ ไม่ได้รับสายและไม่ได้กดวางสายด้วย

ดวงตาของเวินลั่วฉิงเป็นประกายเล็กน้อย เป็นอย่างนี้แสดงว่าไม่ได้ยินหรือ？

เวินลั่วฉิงรู้ว่าปกติถ้าเป็นแบบนี้ จื่อซีจะกำมือถือไว้รอสายจากเธอ ดังนั้นมีความเป็นไปได้น้อยที่จะไม่ได้ยิน

ถ้าเช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้อยู่อย่างเดียวก็คือปิดเครื่องแล้ว ไม่ใช่จื่อซีเป็นคนปิดเครื่องเองแน่นอน ในสถานการณ์อย่างนี้คนที่ปิดเครื่องก็ต้องเป็นจื่อโม่เท่านั้น

“พี่ชายทำไมต้องปิดเครื่องด้วย ฉันจะวีดีโอคอลคุยกับหม่ามี้นะ”อีกฝั่งหนึ่ง สีหน้าของจื่อซีไม่พอใจ หม่ามี้กดสายวีดีโอคอลเธอทิ้ง พี่ชายก็มาปิดมือถือของเธออีก

“ตอนแรกหม่ามี้กดวางสาย ต้องเป็นเพราะมีเหตุสุดวิสัย และน้องโทรกลับไปหม่ามี้ก็ไม่รับสายแสดงว่าไม่สะดวกที่จะวีดีโอคอลคุยกับน้อง เดาว่าน่าจะมีคนอื่นอยู่ด้วย เพื่อเป็นการป้องกันที่ดีที่สุดควรจะปิดเครื่องเอาไว้จะดีกว่า”ถังจื่อโม่เห็นว่าน้องสาวกำลังจะร้องไห้แล้วจึงอธิบายด้วยความอดทน

“มีใครอยู่ด้วย？ป้องกันอะไรกัน？”ถังจื่อซีหยุดชะงัก เหมือนจะเข้าใจไม่เข้าใจ

“สามีของหม่ามี้”คิ้วของถังจื่อโม่ขมวด ไม่รู้กำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

“เขาเป็นสามีของหม่ามี้ ก็ต้องเป็นแดดดี้ของพวกเราสิ ทำไมถึงต้องระวังเขาด้วย？”ถังจื่อซียิ่งไม่เข้าใจ

ในเวลาอันสั้นถังจื่อโม่ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้น้องเข้าใจดี

“หรืออีกหน่อยหม่ามี้จะเอาแต่สามี ไม่เอาพวกเราแล้วหรือ？ตอนนี้หม่ามี้ก็ไม่ได้มาอยู่กับหนู อยู่แต่กับสามีของหม่ามี้”ถังจื่อซียิ่งพูดยิ่งรู้สึกเสียใจ ปากน้อยๆได้กลั้นน้ำตาไว้เกือบจะร้องไห้ออกมา

ตอนแรกเธอคิดว่าหม่ามี้มีสามี เธอก็จะมีแดดดี้แล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าตอนนี้หม่ามี้ได้ถูกแย่งไปเสียแล้ว

ถังจื่อโม่เห็นน้องจะร้องไห้ ในใจก็รู้สึกเป็นห่วง“น้องอย่าร้องไห้เลย พวกเราหาโอกาสไปพิสูจน์เขาดูว่าเขาสามารถที่จะเป็นแดดดี้ของพวกเราได้ไหม”

“พิสูจน์ยังไงล่ะ？”จากที่ถังจื่อซีจะร้องไห้ ดวงตาก็เกิดแสงประกายขึ้นมา

ถังจื่อโม่เอียงตัวไปใกล้หูของเธอและกระซิบพูด ถังจื่อซีก็พยักหน้าตลอด ดวงตาคู่นั้นยิ่งเกิดแสงสว่างขี้นไปอีก ใบหน้าอันน้อยๆก็ยิ้มจนชื่นบานเลยทีเดียว

ฝั่งโน้นไม่ได้ตอบสนอง ฝั่งเวินลั่วฉิงจึงยกเลิกสายไปโดยอัตโนมัติ

“ไม่ได้รับสาย”เวินลั่วฉิงยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างไร้เดียงสา จะโทษเธอมิได้นะ

เย่ซือเฉินจ้องมองเธอไม่ได้พูดอะไร ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“ยังต้องโทรอีกไหมค่ะ？”เวินลั่วฉิงเห็นเขาไม่โต้ตอบ จึงลองถามดู

แน่นอน เธอรู้ว่าถึงจะโทรไปอีกก็ยังเหมือนเดิม

“โทรไปอีก แล้วจะมีคนรับสายหรือ？”เขาหยีตาครึ่งหนึ่งแล้วมองเธอเหมือนจะยิ้มไม่ยิ้ม เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายคงจะสังเกตเห็นอะไรสักอย่าง จากนั้นจึงปิดเครื่อง ดังนั้นถึงจะโทรไปอีกก็ยังคงเหมือนเดิม

เธอรู้ว่าโทรไปแล้วจะเป็นอย่างไร ยังจะจงใจมาถามเขาอีก！เขาได้กัดฟันไว้

เวลานี้เธอยังคงมองเขาอยู่เหมือนเดิม ริมฝีปากสีแดงที่อวบอิ่มมีเสน่ห์ ดวงตาของเย่ซือเฉินมืดครึ้มเล็กน้อย ทันใดนั้นก็เอียงตัวจะทับไปยังร่างของเธอ

เวินลั่วฉิงสะดุ้งตกใจ ด้วยปฏิกิริยาการตอบสนองอย่างรวดเร็วของร่างกายและสมอง จึงได้พลิกตัวหลบไปอย่างรวดเร็ว

มันเป็นความสามารถที่ซุ้มซ้อนกันมาหลายปี จึงมีการตอบสนองและการกระทำที่รวดเร็ว เมื่อกี้เวินลั่วฉิงคิดว่าเขาจะตีเธอ

เย่ซือเฉินมองเธอด้วยดวงตาที่ลุ่มลึกเข้าไปอีก ผู้หญิงคนอื่นไม่สามารถเทียบความเร็วของเธอได้ ดังนั้น……

เวินลั่วฉิงก็คิดได้ว่าเมื่อกี้ตัวเองตอบสนองได้ไม่เหมาะสม ในใจจึงรู้สึกตื่นตระหนก

เผอิญว่าเวลานี้มือถือของเย่ซือเฉินดังขึ้น เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความที่เขาตั้งขึ้นโดยเฉพาะ

เย่ซือเฉินนำมือถือออกมา ดวงตาก็เกิดวิบวับเมื่อเห็นข้อความ

ความคิดเห็น